Si të përgatitesh për vdekjen?


Kur Puritani Richard Baxter ishte duke vdekur, ai u tha miqve të tij që e vizituan: ''ju vini këtu për të mësuar të vdisni. Unë mund t'ju siguroj se gjithë jeta juaj, sado e gjatë qoftë ajo--është mjaft e mjaftueshme për t’u përgatitur për vdekjen. Kini kujdes nga kjo botë e kotë mashtruese dhe epshet e mishit. Jini të sigurt cfarë ju zgjidhni...
Zotin për pjesën tënde,
Qiellin për shtëpinë tënde,
Lavdinë e Zotit si fundin tënd,
Fjalën e Tij si rregullin tënd,--dhe atëherë nuk keni nevojë kurrë të keni frikë, por ne do të takohemi ne rehati.

Ai pastaj tha: "Zot, çfarë është njeriu? Çfarë jam unë? Një krimb i mbrapshtë ndaj Zotit të madh! Zoti mund të më dënojë me të drejtë për detyrën më të mirë që kam bërë ndonjëherë. Të gjitha shpresat e mia janë nga mëshira e lirë e Zotit në Krishtin! "


Marrë nga "Rruga e Vjeter"

Mësoje të vërtetën, shpalle të vërtetën, mbroje të vërtetën


Me rastin e ditës së Reformacionit Protestant më lejoni të flas për një burrë të Perëndisë të asaj epoke. Jan Husi jetonte në Pragë dhe pasi kishte lexuar shkrimet e Xhon Uiklifit (John Wycliffe) binte dakord që kleri ishte i korruptuar dhe kishte nevojë për reformim. Ai filloi të predikonte idetë e Reformimit në kishën e tij në Pragë dhe kjo bëri që të akuzohej për krime të mëdha kundër Kishës Katolike. Ai tha: "Nuk do ta braktis të vërtetën as për një kishë të mbushur me flori".

Për shkak të qëndrimit të tij për të vërtetën biblike e dënuan me vdekje në turrën e druve. Kur erdhi dita e ekzekutimit e tallën dhe e mallkuan. Një kurorë të gjatë ia vendosën në kokë ku ishin pikturuar tre diaj që po luftonin për të zotëruar shpirtin dhe ku ishte shkruar "kreu i heretikëve". Peshkopët i'a dorëzuan shpirtin e tij djallit, por Husi u përgjigj: "Kurse unë i'a kushtoj më të mëshirshmit Zotit Jezu Krisht."

Një "mik" i Hasit, Mbreti Venceslas, që ishte gjithashtu vëllai i perandorit, nuk bëri asgjë për të ndaluar ekzekutimin.

Kur arriti te vendi që do të ekzekutohej i kërkuan për herë të fundit që të hiqte dorë nga idetë e tij. Husi tha: "Perëndia është dëshmitari im që provat kundër meje janë të rreme. Kurrë nuk kam menduar apo predikuar përvecëse me qëllimin e vetëm që nëse është e mundur t'i fitoj njerëzit nga mëkatet e tyre. Në të vërtetën e ungjillit kam shkruar, mësuar dhe predikuar; për këtë të vërtetë do të vdes me guxim."
Atij i'a hoqën rrobat, i'a lidhën duart pas shpine dhe pastaj e lidhën nga qafa me një zinxhir të ndryshkur te turra e druve. Me një buzëqeshje ai tha se Shpëtimtari i tij u lidh me një zinxhir edhe më të rëndë. Kur u ndez zjarri, Husi filloi të këndonte, "Krisht, Biri i Perëndisë së gjallë, ki mëshirë për ne", pastaj: "Krisht, Biri i Perëndisë së gjallë, ki mëshirë për mua". Një prift që po shihte ekzektuimin raportoi se para se Husi të vdiste tha: "Ju mund të piqni këtë patë (Hasin - mbiemri i tij do të thoshte "patë" në gjuhën ceke) por pas një shekulli do të cohet një mjellmë e cila do të triumfojë." Saktësisht 102 vite më vonë, Martin Luteri do të gozhdonte 95 tezat e tij në derën e kishës së Vitenbergut.

Në këtë epokë moderne ku jetojmë sot kemi më shumë nevojë se kurrë për burra si Jan Husi. Reformatorët dhanë jetën e tyre për të vërtetat biblike dhe për reformimin e kishës. Eshtë llogaritur që 50 milionë burra, gra e fëmijë u vranë dhe u dogjën në turrën e druve për shkak se besonin dhe qëndronin për të vërtetat biblike. Por sot, trishtueshëm, kisha është larguar nga Shkrimet dhe të vërtetat për të cilat vdiqën miliona protestantë. Sot vëmëndja është te njeriu, te përvoja, te vegimet, te emocionet, te argëtimi, te aktivitetet, si të ndihemi më mirë, te vetë-vlerësimi, te vetë-përmbushja, te pasuria, te pushteti, te psikologjia, te ngritja e njeriut, te promovimi i njeriut, te fuqia e njeriut, te vullneti i lirë i njeriut, te ulja e Perëndisë që nuk mund të bëjë asgjë pa lejen tonë, ku Perëndia shihet si shërbëtor i njeriut, si Perëndi i pafuqishëm, si Perëndi që është më shumë reagues sesa veprues, me një ungjill të zbutur që nuk ka fuqi, te lajkatimi, te strategjitë mishërore, me taktika marketingu, te gjysmë të vërtetat, te vendimet njerëzore dhe që kanë zëvendësuar ripërtëritjen/rilindjen prej së larti, te mos të folurit për mëkatin, për pendesën, për gjykimin, për zemërimin e Perëndisë, etj, etj. Sot na thuhet se nuk duhet të diskutojmë, se nuk duhet të debatojmë, se "doktrinat nuk kanë rëndësi", se këto janë përcarëse. Sot, shumë duan që t'u gudulisen veshët. Shumë janë gati të sakrifikojnë të vërtetën në altarin e paqes dhe unitetit dhe ku shumë duan të ndërtojnë mbretërinë e tyre. Sot, më shumë se kurrë, ne kemi nevojë për burra që e duan të vërtetën, e shpallin atë dhe e mbrojnë atë, dhe që janë gati të vdesin për të. Kur kisha rikthehet te rrugët e vjetra ajo është e fuqishme dhe e ndryshon komplet vendin sic edhe ndodhi gjatë Reformacionit, por kur kisha i braktis të vërtetat e vjetra, shtigjet e vjetra, ajo është pa fuqi. Edhe sot kemi nevoje për një Reformim të thellë. Mësoje të vërtetën, shpalle të vërtetën, mbroje të vërtetën. Lexues i dashur, qoftë kjo dëshira jote ashtu sic ështe edhe e imja. Amen.

Ruhu nga Zelli pa Njohuri

Le të mos harrojmë kurrë se vetëm zelli fetar nuk është provë që një njeri është një i krishterë i shëndoshë. Jo i gjithë zelli është i drejtë–mund të jetë një zell pa njohuri. Askush nuk është më i dëmshëm se një tip i zellshëm i paditur dhe gabues.

Jo i gjithë zelli është i besueshëm–pa udhëheqjen e Frymës së Perëndisë, mund ta cojë një njeri kaq larg, saqë, ashtu si Sauli, ai do të persekutojë vetë Krishtin. Disa mëndjemëdhenj imagjinojnë se ata po i bëjnë një shërbim Perëndisë, kur ata në fakt po luftojnë kundër të vërtetës së Tij, dhe po shtypin popullin e Tij. Le të lutemi që të mund të kemi dritë po aq sa edhe zell.


~ J.C. Ryle

Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin - Nga puritani Thomas Brooks


Bëni, pra, të vdesin gjymtyrët tuaja që janë mbi tokë: kurvërinë, ndyrësinë, pasionet, dëshirat e këqija dhe lakminë, që është idhujtari” Kolosianeve 3:5

Përderisa një mëkat i këndshëm jeton dhe mban fron në një zemër, hiri dhe shenjtëria do të jen më të dobëta dhe më të ulëta. Por kur mëkati yt i këndshëm është rrënuar dhe shkatërruar nga fuqia dhe shpata e Frymës - hiri dhe shenjtëria shumë shpejt do të forcohen, dhe do të ngriten më lart.

Kur një njeri ka pirë helm, asgjë nuk do ta bëjë atë të përmirësohet, përderisa të mos vjellë helmin. Mëkatet e këndshme janë ai helmi i shpirtit, dhe përderisa ato të mos villen, dhe flaken me pendim të shëndoshë dhe me besim në gjakun i Krishtit, shpirti kurrë nuk do të përparojë në hir dhe shenjtëri!

Nëse ndonjëherë doni të arrini në një shkallë më të lartë të shenjtërisë, atëherë mundohuni me gjithë fuqinë tuaj, ti nënshtroni dhe kryqëzoni korrupsionet tuaj më të zjarrta, dhe lakmitë tuaja më të guximshme!

Oh, mos mendoni se idhujt tuaj të artë dhe të argjendtë do ti lëshojnë armët e tyre, të dorëzohen dhe të bien para këmbëve tuaja, dhe të lejojnë ti shkelësh për vdekje - pa të të goditur! Mos harro se mëkatet e vecanta do të bëjnë gjithçka që munden për të mbajtur vendin e tyre dhe për këtë arsye duhet të ngriheni me gjithë forcën tuaj kundër tyre, dhe ti shypni ato deri në pluhur, dhe ti digjni deri në hi!

Oh, ballafaqohu me epshet tua më të tërbuara, ashtu si Filistejt u ballafaquan me Sansonin, nxirrnjani sytë dhe detyrojini ato ti nënshtrohen mullirit të vdekjes, derisa fuqia e tyre të jetë krejtësisht e konsumuar dhe e tretur.

Kam lexuar për pesë burra, të cilët kur u pyetën se cila ishte mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin, ata i dhanë këto përgjigje.

I pari tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditosh mbi vdekjen."
I dyti tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditosh mbi ditën e gjykimit."
I treti tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditosh për gëzimet e qiellit."
I katërti tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditoni për vuajtjet e ferrit."
I pesti tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditosh për vdekjen dhe vuajtjet e Krishtit ".

Pa dyshim, ky i fundit goditi gozhdën në kokë!

Vështrimi i përditshëm gjakderdhës, rënkues, vdekatar i Shpëtimtarit - është e vetmja gjë që do ta nënshtrojë dhe shkatërrojë mëkatin e këndshëm!

O miq! Kurrë mos ndaloni së shikuari tek Krishti i kryqëzuar, derisa prej Tij të rrjedhë dëshira për kryqëzimin e atyre mëkateve të vecanta të cilat më së shumti pengojnë dhe ndalojnë rritjen dhe zmadhimin e shenjtërisë.

Perëndia dhe Fatkeqësitë Natyrore

Nga Jerry Bridges

Midis idhujve të kotë të njerëzve a ka vallë ndonjë që mund të sjellë shiun? Ose a mund të japë qielli shira të bollshme? A nuk je ti, pra, o Zot, Perëndia ynë? Prandaj ne shpresojmë te ti, sepse ke bërë tërë këto gjëra.”—Jeremia 14:22.

Në Shtator të vitit 1985, një tërmet goditi qytetin Meksiko në Meksikë duke vrarë 6,000 njerëz dhe duke lënë më shumë se 100,000 njerëz të pastrehë. Një miku im donte ta përdorte ngjarjen për t'ju mësuar fëmijëve të tij një mësim të thjeshtë shkencor, kështu ai i pyeti, “A e dini se cfarë e shkaktoi tërmetin?” Ai mendoi që ti përgjigjej pyetjes së vet me një shpjegim të thjeshtë të pllakave dhe shkëmbinjëve që lëvizin në koren e tokës.

Mësimi i tij sizmiologjik shpejt u kthye në një diskutim teologjik. Vajza e tij tetë vjecare i'u përgjigj, “Unë e di pse. Perëndia po i gjykonte ata njerëz.” Ndonese fëmija i mikut tim doli në një konkuzion të papritur rreth gjykimit të Perëndisë, në një sens ajo ishte e saktë nga ana teologjike. Perëndia ishte në kontroll të atij tërmeti. Pse Ai e lejoi që të ndodhte është një pyetje që nuk mund t'i japim përgjigje (dhe nuk duhet të përpiqemi që t'i japim përgjigje), por ne mund të themi, mbi dëshminë e Shkrimit, që Perëndia e lejoi atë ose e bëri që të ndodhte.

Gjithësesili prej nesh ndikohet nga moti dhe forcat e natyrës në kohë të ndryshme në një shkallë apo në një tjetër. Shumicën e kohës ne thjesht bezdisemi nga moti—një fluturim aeroplani i vonuar, një piknik i anulluar, ose dicka tjetër e këtij lloji. Herë pas here disa njerëz diku preken në mënyrë drastike nga moti ose nga forcat më të dhunshme të natyrës. Një thatësirë e zgjatur than të mbjellat e fermerit, një stuhi breshëri i shkatërron ato brenda një ore. Një tornado në Teksas lë me qindra pa strehë, dhe një tajfun në Bangladesh shkatërron me mijëra hektarë të mbjellash.

Kurdo herë që ndikohemi nga moti—nëse është një bezdisje apo një fatkeqësi madhore—ne priremi ta shohim atë si asgjë më shumë sesa shprehja e ftohtë e disa ligjeve të caktuara meterologjike dhe gjeologjike. Një presion i ftohtë atmosferik vjen në qytetin tim, duke sjellë një stuhi dëbore të madhe dhe bllokon aeroportin ditën që do largohem për një punë të shërbesës. Forcat në tokë vazhdimisht përkulin koren e saj derisa vjen një ditë që kërcet, duke shkaktuar një tërmet madhor. Qoftë i vogël apo traumatik, ne priremi të mendojmë për shprehjet e natyrës si “thjesht ndodhi” dhe veten tonë si viktimat “e pafat” të asaj që natyra sjell. Në praktikë, edhe të krishterët priren të jetojnë dhe mendojnë si deistët... që e shohin Perëndinë si Ai që krijoi universin dhe pastaj u largua për ta lënë të veprojë sipas ligjeve të veta natyrore.

Por Perëndia nuk është larguar nga kontrolli i përditshëm i krijimit të tij. Sigurisht që Ai ka vendosur ligjet fizike me anë të të cilave qeveris forcat e natyrës, por ato ligje veprojnë vazhdimisht sipas vullnetit të Tij sovran. Një meterolog në një televizion të krishterë përcaktoi që ka mbi 1,400 referenca për terminologjinë e motit në Bibël. Shumë prej këtyre referencave i'a atribuojnë veprimit të motit drejtpërsërdrejti dorës së Perëndisë. Shumica e këtyre pasazheve flasin për kontrollin e Perëndisë mbi të gjithë motin, jo thjesht ndërhyrjes hyjnore të Tij në raste specifike.

Konsidero këto vargje nga Shkrimi:Ai lëshon vetëtimën e tij nën gjithë qiellin dhe deri në skajet e tokës. I thotë në fakt borës: “Bjer mbi tokë”; ua thotë si shirave të lehta, ashtu dhe shirave të rrebeshta. Me hukatjen e Perëndisë formohet akulli dhe shtrirja e ujërave tërhiqet. I ngarkon retë e dendura me lagështirë dhe i shpërndan larg retë e tij dritëplota. Ato enden në qiell kudo, duke ndryshuar drejtimin në bazë të udhërrëfimit të tij, për të kryer çfarëdo gjëje që ai urdhëron mbi faqen e tokës së banuar. I dërgon ose për dënim, ose për tokën e tij, ose për mirësi.” (Jobi 37:3, 6, 10-13).

...që mbulon qiellin me re, përgatit shiun për tokën dhe bën që të rritet bari në male. Dërgon borën si lesh dhe përhap brymën si hi. Hedh breshrin e tij si me copa; kush mund t’i bëjë ballë të ftohtit të tij?Dërgon fjalën e tij dhe i shkrin ato; bën që të fryjë era e tij dhe ujërat rrjedhin.” (Psalmi 147:8, 16-18).

Kur nxjerr zërin e tij, ka një zhurmë ujërash në qiell; ai i bën avujt të ngjiten nga skajet e tokës, prodhon vetëtimat për shiun dhe nxjerr erën nga rezervuaret e tij.” (Jeremia 10:13).

«Kam ndalur shiun gjithashtu prej jush tre muaj para korrjes. Kam bërë të bjerë shi mbi një qytet, ndërsa nuk ka rënë shi mbi një qytet tjetër. Mbi një pjesë të arës ka rënë shi, por pjesa ku nuk ka rënë shi është tharë.” (Amosi 4:7).

Vër re se si gjithë këto pasazhe të Shkrimit ia atriubojnë të gjitha shprehjet e motit—mirë apo keq—drejtpërsëdrejti dorës kontrolluese të Perëndisë.

Kompanitë e sigurimit i referojnë fatkeqësitë e mëdha natyrore si “veprave të Perëndisë.” E vërteta është që të gjitha shprehjet e natyrës, të gjitha ndodhitë e motit, qoftë një tornado shkatërrues ose një shi i lehtë në një ditë pranëvere, janë vepra të Perëndisë. Bibla mëson që Perëndia kontrollon të gjitha forcat e natyrës, si ato shkatërruese ashtu edhe ato prodhuese, vazhdimisht dhe moment pas momenti.

Nëse moti është i mirë apo i keq, ne nuk jemi asnjëherë viktimat ose madje edhe përfituesit e fuqive të natyrës. Perëndia, që është Ati i dashur qiellor i cdo të krishteri të vërtetë, është sovran mbi motin, dhe Ai e ushtron atë sovranitet moment pas momenti.

Të ankohesh për motin mesa duket është një kalim kohe i preferuar ndër amerikanët. Fatkeqësisht, ne të krishterët kapemi shpesh në këtë zakon jo të perëndishëm të shoqërisë sonë. Por kur ne ankohemi për motin, ne në të vërtetë po ankohemi kundër Perëndisë, i Cili dërgoi motin tonë. Në fakt, ne jemi duke mëkatuar kundër Perëndisë (shih Numrat 11:1).

Jo vetëm që mëkatojmë kundër Perëndisë kur ankohemi për motin, por gjithashtu i privojmë vetes paqen që vjen nga njohja e faktit që Ati ynë qiellor është në kontroll të tij. Alexander Carson tha, “Shkrimet përfaqësojnë të gjitha ligjet fizike që e kanë efektin e tyre nga veprimi i menjëhershëm i fuqisë së Plotëfuqishme. . . .vetë të krishterët, megjithëse e dinë doktrinën [e providencës hyjnore], priren ta anashkalojnë në praktikë, dhe rrjedhimisht të privohen në një masë të madhe, për avantazhet që një përshtypje e vazhdueshme dhe e thellë e kësaj të vërtete mund të japë.”Nëse moti thjesht prish planet e mia apo shkatërron shtëpinë time, unë kam nevojë të mësoj të shoh dorën sovrane dhe të dashur të Perëndisë që e kontrollon atë.

Fakti është që për shumicën prej nesh, moti dhe efektet e natyrës zakonisht janë të mira. Tornadoja, thatësira, madje edhe stuhia e dëborës që vonon udhëtimin tonë janë përjashtimi, jo e zakonshmja. Ne priremi të kujtojmë motin “e keq” dhe marrim për të mirëqënë motin e mirë. Gjithësesi, kur Jezusi foli për motin, Ai foli rreth mirësisë së Perëndisë: “që të bëheni bij të Atit tuaj që është në qiej, sepse ai bën të lindë diellin e tij mbi të këqijtë dhe mbi të mirët dhe bën të bjerë shi mbi të drejtët dhe të padrejtët.” (Mateu 5:45).

Megjithëse Perëndia ndonjëherë përdor motin, dhe shprehje të tjera të natyrës, si një instrument të gjykimit (shih Amosin 4:7-9), Ai më shpesh e përdor atë si një shprehje të sigurimit të Tij të hirshëm për krijimin e Tij. Si besimtarët ashtu edhe jobesimtarët të dy përfitojnë nga sigurimi i hirshëm i Perëndisë me anë të motit. Dhe, sipas Jezusit, ky sigurim nuk është thjesht rezultati i ligjeve fizike të caktuara. Perëndia i kontrollon ato ligje. Ai e bën diellin e Tij që të ngrihet, Ai dërgon shiun…

Ne si të krishterë duhet të ndalojmë së ankuari për motin, dhe të mësojmë që ta falenderojmë për të. Perëndia, Ati ynë qiellor, na dërgon cdo ditë atë që Ai e gjykon si më e mira për të gjithë krijimin e Tij.

Po fatkeqësitë natyrore që ndodhin shpesh në pjesë të ndryshme të botës? Shumë të krishterë të ndjeshëm përleshen me cështjen rreth fatkeqësive të mëdha natyrore që ndodhin në botë—një tërmet në një vend, zi buke në një tjetër, stuhi dhe përmbytje diku tjetër. Mijëra njerëz vriten, të tjerë vdesin urie. Zona të tëra shkatërrohen, të mbjellat prishen, shtëpitë rrëzohen. “Pse Perëndia e lejon të gjithë këtë?” mund të pyesim ne. “Pse Perëndia i lejon të gjithë ata fëmijë të vdesin urie?”

Nuk është gabim që të përleshesh me këto cështje, për aq kohë sa e bëjmë me një qëndrim nderues dhe të nënshtruar përkundrejt Perëndisë. Në të vërtetë, të mos përleshesh me cështjen e tragjedive të mëdha mund të tregojë një mungesë të dhembshurisë ndaj të tjerëve nga ana jonë. Gjithësesi, ne duhet të jemi shumë të kujdesshëm që në mendjen tonë, të mos e heqim Perëndinë nga froni i tij i sovranitetit absolut ose ta vendosim në bangën e të akuzuarve dhe që ta gjykojmë.

Ndërsa isha duke punuar mbi këtë kapitull, pashë lajmet e mbremjes ne televizion. Një nga lajmet kryesore ishte rreth disa tornadove të fuqishëm që kishin përfshirë Misisipin qëndror duke vrarë shtatë njerëz, duke plagosur 145 të tjerë dhe duke lënë afërsisht 500 familje të pastreha. Ndërsa po shihja pamjet e njerëzve duke kontrolluar nëpër rrënojat e shtëpive të tyre, zemra ime u prek. Mendova me veten, “Disa prej këtyre njerëzve me siguri që janë besimtarë. Cfarë do t'u thoja atyre rreth sovranitetit të Perëndisë mbi natyrën? A e besoj unë vetë atë në një kohë të tillë?...Pse ta sjellësh Perëndinë në kaosin dhe vuajtjen si kjo?”

Por Perëndia sjell Veten në këto ngjarje. Ai tha te Isaia 45:7, “Unë formoj dritën dhe krijoj terrin, sjell mirëqenien dhe krijoj fatkeqësinë. Unë, ZOTI, i bëj të gjitha këto gjëra».” Vetë Perëndia pranon përgjegjësinë për fatkeqësitë, nëse mund ta themi kështu. Ai bën më shumë sesa të pranojë përgjegjësinë; Ai na fakt e pretendon atë. Në të vërtetë Perëndia thotë, “Unë, dhe vetëm Unë, kam fuqinë dhe autoritetin për të sjellë mirëqënien dhe fatkeqësinë, si të mirën dhe të keqen.”

Kjo është një e vërtetë e vështirë për t'u pranuar ndërsa sheh njerëzit të kërkojnë te rrënojat e shtëpive të tyre ose—për ti rënë pikës— nëse je ti ai që po kërkon në rrënojat e shtëpisë tënde. Por sic edhe Dr. Edward J. Young komentoi për Isaian 45:7, “Ne nuk fitojmë asagjë nga përpjekja për të zvogëluar forcën e këtij vargu.”Ne duhet të lëmë Biblën të thotë atë që thotë, jo atë që ne mendojmë që duhet të thotë.

Ne padyshim që nuk kuptojmë pse Perëndia krijon fatkeqësinë, ose pse Ai e sjell atë te një qytet dhe jo tek një tjetër. Ne kuptojmë gjithashtu që ashtu sic Perëndia dërgon diellin dhe shiun e Tij mbi të drejtin dhe të padrejtin, po kështu Ai dërgon tornadon, ose stuhinë, ose tërmetin tek të dy... sovraniteti i Perëndisë mbi natyrën nuk do të thotë që i krishteri asnjëherë nuk do të përballet me tragjedi të fatkeqësive natyrore. Përvoja dhe vëzhgimi qartazi e mësojnë këtë.

Sovraniteti i Perëndisë mbi natyrën do të thotë që, pavarësisht asaj që përjetojmë në dorën e motit ose forcave të tjera të natyrës (sic janë sëmundjet e bimëve ose insektet në të korrat tona), të gjitha rrethanat janë nën syrin e kujdesshëm dhe kontrollin sovran të Perëndisë sonë.

Pjesë nga libri “Ti Besosh Perëndisë” Trusting God nga Jerry Bridges


Përkthyer nga: https://www.monergism.com/god-and-natural-disasters

PËRZIERJA E RËNKIMEVE TË DHIMBJES ME KËNGË SHPRESE – SPËRXHËN MBI DEPRESIONIN

Autori: Susan Verstraete

Është një gjë e mirë që Spërxhëni nuk lindi në shekullin e 20-të. Shumë të krishterë do ta përkufizonin prirjen e tij për melankoli si mëkatare, ose si provë të mungesës së vetë-disiplinës, ose madje edhe si rezultat të besimit të cekët. Një psikolog me shumë mundësi do t'i jepte një recetë barnash dhe një libër vetë-ndihmues me 12 hapa të thjeshtë për të dalë nga depresioni. Mirëpo Çarls Hadën Spërxhën [Charles Haddon Spurgeon], me shumë gjasë predikuesi më i madh i shekullit të 19-të, kishte një vlerësim tjetër për vuajtjet e tij.

Spërxhëni e dinte “nga përvoja më e dhimbshme se çfarë është depresioni i shpirtit, duke qenë se ai e mbërthente në periudha kohore që nuk ishin as të shkurtra dhe as ishin larg njëra-tjetrës”. Ai i paralajmëroi studentët e tij, “Krizat e depresionit godasin shumicën prej nesh. Sado të gëzueshëm që mund të jemi, vjen koha që biem në humnerë. Të fortët nuk janë gjithmonë të fuqishëm, të urtët jo gjithmonë gati, guximtarët jo gjithmonë të guximshëm, dhe të hareshmit jo gjithmonë të hareshëm”. Megjithëse thoshte: “Duhet t’i shmangemi errësirës frymërore të çfarëdo lloji qoftë dhe jo ta dëshirojmë atë”, ai kurrë nuk mendonte që një i krishterë që vuan nga depresioni me domosdo duhet të jetë në mëkat. Në vend të kësaj ai shkroi: “Unë vë re që disa që i dua dhe i vlerësoj fort dhe që sipas gjykimit tim janë mes të zgjedhurve të Perëndisë, shumicën e rrugës për në qiell e bëjnë natën”.

Në librin e tij 
Leksione për Studentët e mi, Spërxhëni rendit disa arsyet se përse besimtarët bien në trishtim. Ai gjithashtu jep shpresë për ata që janë kapluar prej tij.

“A nuk janë vallë ata njerëz?” Spërxhëni e dinte mirë se të qenit i krishterë nuk e bën një burrë a grua të paprekshëm prej vuajtjes. Ai tha në fakt: “Edhe pse gjendemi në sferën e shpengimit duket qartë do të na duhet të durojmë shtrëngime, përndryshe nuk do të kishte nevojë për Frymën e premtuar që të na ndihmonte në to. Është e nevojshme që ne të na kapë nganjëherë rëndesa. Njerëzve të mirë u janë premtuar mundime në këtë botë”. Mirëpo, ai vë theksin te fakti që përmes kësaj vuajtjeje, “mund të mësojmë se si të kemi simpati për njerëzit e Zotit që po vuajnë”. Pali thotë diçka të ngjashme te 2 Korintasve 1:4; Perëndia “që na ngushëllon në gjithë shtrëngimin tonë që, nëpërmjet ngushëllimit me të cilin jemi ngushëlluar nga Perëndia, të mund të ngushëllojmë ata, që janë në çfarëdo shtrëngimi.”

“Shumica prej nesh në një mënyrë apo në një tjetër nuk janë mirë fizikisht.” Spërxhëni vuajti së tepërmi prej një sëmundjeje të kyçeve që u diagnostikua si cermë. Ai ishte i detyruar të qëndronte shtrirë, disa herë për javë të tëra në dhimbje torturuese. “Kam përfunduar shumë poshtë”, i shkroi ai kishës së tij gjatë një periudhe të gjatë, “Mishi im është torturuar nga dhimbjet dhe shpirti im është kapitur nga depresioni.... Me vështirësi unë i shkruaj këto rreshta në krevatin tim, duke i përzier rënkimet e dhimbjes me këngët e shpresës.”

Duke qenë i karakterizuar nga ekuilibri, Spërxhëni e kuptonte se dhimbja fizike dhe temperamenti natyror janë faktorë që ndihmojnë në rënien në depresion, por ai nuk i lejoi studentët e tij që t'i përdornin ato si një shfajësim për dëshpërimin e tyre. “Këto sëmundje nuk e pengojnë karrierën e një njeriu me dobishmëri të veçantë”, tha ai. “mbase Zoti e ka ngarkuar atë me to në urtësinë e Tij, për ta kualifikuar atë për drejtimin e veçantë të shërbesës së tij. Disa bimë i fitojnë vetitë e tyre shëruese falë moçalit në të cilin rriten; disa të tjera vetëm falë hijes nën të cilën vetëm ato lulëzojnë”.


“Puna e mundimshme dhe e pandërprerë për një kohë të gjatë e shkakton këtë lloj lëngate”. Programi ditor i Spërxhënit ishte rraskapitës. Në një javë të zakonshme, ai predikonte dhjetë herë. Ai u përgjigjej afërsisht 500 letrave, jepte mësim te Kolegji i Pastorëve, administronte një jetimore dhe merrej me përkujdesjen baritore të dhjetëra besimtarëve. Ai shkruante libra, priste vizitorët në shtëpinë e tij, i jepte mësim familjen së vet dhe inkurajonte të shoqen që dergjej në shtrat prej një sëmundjeje kronike. Nuk është pra çudi që shëndeti i tij u përkeqësua nën peshën e kësaj ngarkese. Kisha e Spërxhënit më në fund këmbënguli që ai të bënte pushime të rregullta për vit. Spërxhën u tha studentëve të tij, “Harku nuk mund të mbahet i nderë gjatë gjithë kohës se ndryshe thyhet. Prehja është e nevojshme për mendjen ashtu siç është gjumi për trupin... Koha e pushimit nuk është një kohë e harxhuar kot. Është një kursim i vërtetë të mbledhësh forcat pas lodhjes”.

“Qëllon një goditje dërrmuese që e zhyt shumë thellë një shërbesë të caktuar”. Më 19 Tetor 1856, Spërxhëni 22-vjeçar predikoi për herë të parë te Salla e Muzikës e Kopshteve Sari, në Londër. Ndërtesa e kishës nuk ishte më e mjaftueshme që të mbante turmat e njerëzve që donin ta dëgjonin tek predikonte. Me mijëra veta e mbushnin sallën e muzikës, duke u ulur te hyrja dhe te shkallët pasi të gjitha stolat ishin mbushur plot, dhe qindra të tjerë prisnin jashtë, duke shpresuar të dëgjonin pjesë të predikimit përmes dritareve. Pak pasi Spërxhëni filloi të lutej, dikush i ulur në lozhë bërtiti “Zjarr!” Njerëzit shtynin njëri-tjetrin për të dalë jashtë ndërtesës, dhe një mbajtëse shkallësh u këput nga pesha e madhe. Shtatë njerëz u vranë dhe 28 të tjerë u plagosën. Spërxhëni i dhembshur asnjëherë nuk e mori veten plotësisht nga goditja emocionale që pësoi për shkak të këtij incidenti. Ai shkroi, “U shtypa përtej të gjitha masave dhe caqeve prej një peshe të pafundme mjerimi. Trazira, paniku, vdekjet, ishin ditë e natë përpara meje, dhe e kthyen jetën time në një barrë të papërballueshme”.

Shumë kanë përjetuar një fatkeqësi natyrore, vdekjen e një të dashuri, humbjen falimentuese të parave ose zhgënjimin mbytës kur një fëmijë ose besimtar bien në mëkat. Spërxhëni na jep shpresë nga vetë përvoja e tij. “Fakti që Jezusi është ende i madh, pavarësisht se si vuajnë shërbëtorët e tij, më udhëhoqi drejt paqes dhe qetësisë shpirtërore. Po qe se një fatkeqësi kaq e tmerrshme godet ndonjë prej vëllezërve, ata nuk kanë se çfarë të bëjnë tjetër përveçse të shpresojnë me durim dhe të presin me qetësi shpëtimin e Perëndisë”.


“Mësimi që marrim nga urtësia është që të nga urtësia është që të mos lemerisemi nga mundimet e shpirtit”. Në fund fare, Spërxhëni e pranoi që depresioni mund t’i zërë ca besimtarë pa asnjë arsye të dukshme. Ai nuk e konsideronte atë një sëmundje, një mëkat, ose si një gjendje të habitshme, por si një stinë e pashmangshme në jetën e një të krishteri dhe një mundësi për të demonstruar besimin te Perëndia që një ditë do të fshijë të gjitha lotët prej syve tanë. 

Çdo thjeshtaman mund ta ndjekë shtegun e ngushtë në dritë: urtësia e rrallë e besimit na aftëson që të marshojmë në errësirë me saktësi të pagabueshme, meqenëse ajo kapet për dore pas Udhërrëfyesit të saj të Madh. —Çarls Spërxhën, Leksione ndaj studentëve të mi.


Përkthyer nga: https://www.princeofpreachers.org/blog/mingling-groans-of-pain-and-songs-of-hope-charles-haddon-spurgeon-on-depression

Për Çfarë Erdhi Krishti? Ja dy Këndvështrime

Timothy Keller:

Per
ëndia i Universit u bë një fëmijë i lëvizur për t'u afruar me ty.


James White:

Jo zotëri, Personi i dytë i Trinisë mori një natyrë të përsosur njerëzore para së gjithash për t'i dhënë lavdi Perëndisë Triun në shpëtimin e një populli plotësisht të padenjë mbi të cilët Perëndia Triun kishte dekretuar mëshirë dhe hir që nga përjetësia. Kjo nuk është “për t'u afruar me ty”.


Këtu kemi dy këndvështrime. I dyti, është ai biblik.



DEPRESIONI!

Depresioni është dicka ku një i krishterë mund të zhytet dhe të vuajë. Ne nuk jemi të lirë nga kjo mundësi për sa kohë që jemi akoma në këtë mish, dhe ne duhet të jemi të pajisur për t'u marrë me të nëse ndodh që të vuajmë në këtë mënyrë. 
 
Për shkak se kemi idenë që të krishterët nuk duhet të bien në depresion, kjo e shton edhe më shumë barrën dhe hidhërimin tonë kur shohim që po vuajmë nga cdo shkallë depresioni. Ne mund të fillojmë të mendojmë që ndoshta nuk jemi fare të krishterë për shkak të tij. Ne mund të mendojmë “Kjo është totalisht e kundërta me arsyetimin njerëzor që Perëndia nuk do më bënte të kaloja në këtë gjendje nëse do isha fëmija i Tij. Unë nuk mund ta shoh fare dorën e Perëndisë në gjithë këtë. Si mund të jetë kjo për të mirën time?! Unë po vuaj! Kjo duket shumë mizore! Ai e di që po vuaj, si mund ta lërë që kjo të vazhdojë? Nuk është e mundur që unë të jem fëmijë i Perëndisë. Nëse Perëndia vërtet do të kujdesej për mua si një At, Ai nuk do të më linte të vuaja për kaq shumë kohë me këtë, dhe aq më tepër që unë i jam përgjëruar cdo ditë që të më clirojë!”

Kur ne fillojmë të kemi këto lloj mendimesh për Perëndinë, ne fyejmë dashurinë e Tij, mirësinë dhe urtësinë e Tij, dhe Satani gëzohet. Armiku kënaqet të na tundojë që të kemi këto lloj mendimesh për Perëndinë tonë që është pafundësisht i mirë dhe i hirshëm. Ti duhet të kuptosh që po gabon kur mendon këto gënjeshtra rreth Perëndisë.
Ka shumë këshilla që mund të jepen për dikë që vuan në këtë mënyrë, por një nga ato është kjo:


Kupto që mendimet dhe rrugët e Perëndisë janë pafundësisht më të larta se tonat. Ai shpesh vepron në gjërat e kundërta kur punon me një njeri, dhe kur gjithcka duket jo normale dhe e panatyrshme për një fëmijë të Perëndisë, ata mund të dinë që Perëndia është duke punuar në të gjithë këtë. 
 
Ai na bën që të ecim përmes një shkretëtire përpara se të na fusë në tokën e premtuar.
Ai na bën që të mbjellim me lot përpara se të korrim me gëzim.
Përpara se ta mbushë një njeri me kënaqësinë në Të, Ai e boshatis atë nga kënaqësitë e kësaj bote.
Përpara se Ai ta ngrejë një njeri, Ai e ul atë.
Përpara se Ai të ngushëllojë, Ai bind.
Përpara se Ai ta drejtësojë një njeri në Krishtin, Ai e dënon atë me anë të Ligjit të Tij.
Përpara se Ai të japë jetë të përjetshme në Krishtin, Ai na bën të vdesim ndaj vetes.
Përpara se Ai të ngushëllojë, Ai sprovon.
Përpara se Ai ta lidhë zemrën, Ai e thyen atë.
Përpara se ta bëjë një njeri të urtë, Ai i bën ata që të bëhen të marrë (1 Korintasit 3:18).
Përpara se Ai të jetë forca e një njeriu, Ai do t'i bëjë që të jenë të dobët. (2 Korintasit 12:9).
Perëndia e ruan verën më të mirë për në fund, dhe na jep jetën më të keqe që është e përkohshme përpara jetës më të mirë, të përjetshme që vjen më pas.
Ai e ka bërë në këtë mënyrë, që një njeri të jetë i pari, ai duhet të jetë i fundit, dhe në mënyrë që të jetë më i madhi me nderimin më të madh, një njeri duhet të bëhet shërbëtori më i ulët.


Dhe kështu, sic ti e sheh, Perëndia nuk punon ashtu sic bën njerëzimi. Rrugët e Tij nuk janë fare si rrugët tona.

Nëse ti je në një gjendje të tillë të mjerë, është shumë e rëndësishme të kuptosh që dicka e rëndësishme po ndodh këtu, dhe ti ke cdo arsye që të qëndrosh duke u kapur pas Atij. Mos u fundos. Mbahu pas premtimeve të Perëndisë që janë të gjitha Po dhe Amen në Krishtin (2 Kor 1:20). Kapu pas tyre më të gjithë fuqinë tënde. Ti duhet të lutesh me cdo fuqi që ke, edhe nëse kjo të kushton shumë. Lexo dhe dëgjo Fjalën dhe tako miq të krishterë.
Asnjë gjë nga këto nuk është më kot, ky është një premtim (Romans 8:28). Ti je kandidati i përsosur që hiri dhe lavdia e Perëndisë të lartësohen, dhe ti je më afër për t'u ngritur dhe për t'u ngushëlluar se cke qënë ndonjë herë. 

Shpirti që është në gjendjen më të ulët është shpirti që është më afër për t'u ngritur. Nëse Ai të ka mbajtur kështu për shumë kohë, është për të ndërtuar durimin, dhe për ta bërë clirimin nga kjo gjendje e hidhur shumë të ëmbël.


Qëndro në këtë: Shpirti yt do të kremtojë dhe lavdërojë ZOTIN përsëri (Shih Psalmi 43:5).




- Joshua Arnold
https://www.facebook.com/joshua.arnold.9480111/posts/362120458010807

Trashëgimia shqetësuese e Çarls Finit [Charles Finney] - Një Paralajmërim Biblik!

nga Majkëll Horton [Michael Horton]

Asnjë njeri nuk është më përgjegjës për shtrembërimin e së vërtetës së krishterë në epokën tonë sesa Çarls Fini. "Masat e reja" të tij krijuan bazën për teologjinë moderne të vendimeve dhe përpjekjes njerëzore për të rikrijuar rizgjimin. Në këtë artikull të shkëlqyer, Dr. Majkëll Horton shpjegon sesi Çarls Fini shtrembëroi doktrinën e rëndësishme të shpëtimit.

Xheri Faluell [Jerry Falwell] e quan atë "një nga heronjtë e mi dhe një hero për shumë ungjillorë, duke përfshirë këtu edhe Billi Grahamin [Billy Graham]". Mbaj mend që kur vizitova qendrën e Billi Grahamit disa vite më parë, vura re vendin e nderit që i ishte dhënë Çarls Finit në traditën ungjillore, fakt i cili u përforcua edhe më nga klasa e parë në teologji që ndoqa në një Kolegj të krishterë, ku vepra e Finit mu dha si detyrë shtëpie për t’u lexuar. Ky rikrijues rizgjimi nga Nju Jorku ishte heroi i shumëcituar dhe shumë i dashur i këngëtarit të krishterë Kith Grin [Keith Green] dhe organizatës "Të Rinjtë me një Mision - YWAM". Ai vlerësohet veçanërisht mes udhëheqësve të së Djathtës së Krishterë dhe të së Majtës së Krishterë, nga Xheri Faluell e deri te Xhim Uollis [Jim Wallis] (revista Sojourners), dhe vula e tij, pra vula e Finit, mund të shihet në lëvizje që në pamje të parë janë të ndryshme nga njëra-tjetra, por që në realitet janë thjesht bashkëpjesëtare të trashëgimisë së Finit. Tek të gjitha këto lëvizje, pra, që nga Lëvizja Vineyard dhe Lëvizja për Rritjen e Kishës te fushatat politike dhe sociale, teleungjillëzimi, e deri tek Lëvizja e Premtim-mbajtësve [Promise Keepers], siç e pranoi edhe një President i Kolegjit Uiton [Wheaton] me brohori: "Fini jeton!"

Kjo sepse impulsi moralist i Finit ravijëzoi një kishë që ishte më së shumti një ndërmarrje reformimi/përmirësimi personal dhe social dhe jo një institucion ku mjetet e hirit, Fjala dhe Sakramentet, bëhen të disponueshme për besimtarët, duke e çuar më pas Ungjillin në botë. Në shekullin e nëntëmbëdhjetë, lëvizja ungjillorë sa vinte dhe identifikohej më shumë me kauzat politike, të cilat shkonin nga heqja e skllavërisë dhe miratimi i ligjeve për punën e fëmijëve tek të drejtat e grave dhe ndalimi i përdorimit të alkoolit. Në një përpjekje të dëshpëruar për të rifituar këtë fuqi institucionale dhe lavdinë e "Amerikës së Krishterë" (një vizion që është gjithmonë i fuqishëm në imagjinatë, por, pas shpërbërjes së Anglisë së Re të Puritanëve, i paarritshëm), establishmenti protestant i fund-shekullit-të-nëntëmbëdhjetë-fillim-shekullit-të-njëzetë i hyri fushatave morale për të "amerikanizuar" emigrantët”, për të imponuar formimin moral dhe "edukimin e karakterit". Ungjilltarët e paraqisnin ungjillin e tyre amerikan nga këndvështrimi i dobishmërisë së tij praktike për individin dhe kombin.

Ja pse Fini është kaq i mirënjohur. Ai është guri kilometrik që shënon kalimin nga ortodoksia (besimi dhe mësimi i drejtë) e Reformuar, që përbënte tiparin dallues të Rizgjimit të Madh (i cili kishte për protagonistë Eduardsin [Jonathan Edwards] dhe Uitfilldin [George Whitefield]), te rikrijimi arminian i rizgjimit (në të vërtetë, madje edhe pelagian) që u shfaq nga fundi i Rizgjimit të Dytë të Madh e vazhdon deri në të tashmen. Për të treguar ndikimin e madh të Finit në ungjillorizmin modern, së pari duhet të vërejmë gabimet dhe shmangiet e tij teologjike. Falë këtyre shmangieve, Fini u shndërrua në pikënisjen e pararendësve të disa prej sfidave më të mëdha të sotme brenda kishave ungjillore, konkretisht, Lëvizja për Rritjen e Kishës, Pentakostalizmi dhe rikrijimi i rizgjimit politik.


Kush është Fini?

Si kundërpërgjigje ndaj Kalvinizmit që përshkonte çdo pore të Rizgjimit të Madh, pasardhësit e kësaj lëvizjeje të madhe të Frymës së Perëndisë u kthyen nga Perëndia drejt njerëzve, nga predikimi i përmbajtjes objektive (konkretisht, Krishti dhe ai i kryqëzuar) në theksimin e nevojës që një person "të marrë një vendim" [për Krishtin].
Çarls Fini (1792-1875) shërbeu në vazhdën e "Rizgjimit të Dytë," siç njihet ndryshe kjo lëvizje. Duke qenë një firo e presbiterianëve, Fini një ditë përjetoi "një pagëzim të madh të Frymës të Shenjtë", i cili "kaloi përmes meje si një rrymë elektriciteti ... valë-valë si një dashuri e lëngshme". Mëngjesin tjetër, ai informoi klientin e tij të parë të asaj dite: "Unë kam marrë një autorizim nga Zoti Jezu Krisht që të mbroj kauzën e tij dhe nuk mund ta mbroj çështjen tuaj". Duke refuzuar që të ndiqte Seminarin e Prinstonit [Princeton] (apo çdo seminar tjetër teologjik për atë punë), Fini filloi të rikrijonte rizgjime në shtetin e Nju Jorkut. Një nga predikimet e tij më të njohura ishte "Mëkatarët duhet të ndryshojnë vetë zemrat e tyre".

Pyetja e vetme e Finit për çdo mësim qe: "A bën punë për t’i kthyer në besim mëkatarët?". Si pasojë e fushatës për rikrijimin e rizgjimit nga ana e Finit ndodhi përçarja e presbiterianëve të Filadelfias dhe Nju Jorkut në tarafe arminiane dhe kalviniste. "Masat e Reja" të shpikura prej tij përfshinin "stolin e ankthit" (pararendësi i thirrjeve që bëhen sot për të dalë përpara dhe për të bërë lutjen e shpëtimit), taktika emocionale që sillnin për pasojë rënien e të fikëtit apo të qara, si dhe turli farë "emocionimesh", siç i quanin ato Fini dhe ithtarët e tij.


Teologjia e Finit?

Nuk ka nevojë të shkosh më tej se tabela e përmbajtjes së Teologjisë të tij Sistematike për të mësuar që e gjithë teologjia e Finit vërtitej rreth moralit njerëzor. Nga kapitulli parë deri tek i pesti flitet për qeverisjen morale, detyrimin, dhe njësinë e veprimit moral; kapitulli i gjashtë dhe ai i shtati flasin për "Bindjen e Plotë", ndërsa nga kapitulli i tetë deri tek i katërmbëdhjeti trajtohen cilësitë e dashurisë, egoizmit, si dhe në përgjithësi virtytet dhe veset njerëzore. Duhet të shkosh deri tek i njëzetenjëti kapitull që të lexosh për një doktrinë që është veçanërisht e rëndësishme për Krishterimin: shlyerja e Krishtit. Kjo ndiqet prej trajtesave rreth rilindjes, pendesës dhe besimit. Është edhe një kapitull mbi drejtësimin, i cili pasohet prej gjashtë të tillëve mbi shenjtërimin. Me fjalë të tjera, Fini nuk shkroi një Teologji Sistematike, por një përmbledhje esesh mbi etikën.

Por kjo nuk do të thotë që Teologjia Sistematike e Finit nuk përmban disa deklarata domethënëse teologjike.

Së pari, pyetjes: "A pushon një i krishterë së qeni i krishterë, sa herë që mëkaton?", Fini i përgjigjet:

"Sa herë që mëkaton, ai duhet, për atë kohë, të pushojë së qeni i shenjtë. Kjo është e vetë-kuptueshme. Sa herë që ai mëkaton, ai duhet të dënohet; ai duhet të pësojë ndëshkimin e ligjit të Perëndisë... Nëse thuhet që urdhërimi është ende i detyrueshëm për të, por që sa i përket të Krishterit, ndëshkimi mënjanohet përgjithmonë, ose shfuqizohet, unë përgjigjem, që të shfuqizosh ndëshkimin do të thotë të anulosh urdhërimin, sepse një urdhërim pa ndëshkim nuk është ligj. Është vetëm një këshillë. Prandaj i krishteri, është i drejtësuar për sa kohë që bindet, dhe duhet të dënohet kur ai nuk bindet ose përndryshe antinomianizmi është i vërtetë ... Në këto aspekte, pra, i krishteri që mëkaton dhe mëkatari i pakthyer në besim janë saktësisht në të njëjtën gjendje (f. 46)."

Fini besonte që Perëndia kërkonte përsosmëri absolute, por në vend që kjo ta bënte që të kërkonte drejtësinë e Tij të përsosur në Krishtin, ai doli në përfundimin që, "... bindja e plotë e tanishme është një kusht për drejtësim. Por përsëri, për pyetjen, a mund të drejtësohet njeriu ndërsa mëkati qëndron ende ne të? Sigurisht që jo, mbi parimet ligjore ose të ungjillit, veç nëse ligji shfuqizohet ... Por a mundet ai të falet dhe të pranohet, dhe të drejtësohet, në këndvështrimin e ungjillit, ndërsa mëkati, çdo shkallë mëkati, qëndron në të? Sigurisht qe jo" (f. 57).

Fini deklaroi për formulën e Reformacionit simul justus et peccator ose "njëkohësisht edhe i drejtësuar edhe mëkatar": "Druhem se ky gabim ka rrënuar më shumë shpirtra sesa i gjithë Universalizmi që mallkoi botën tonë". Sepse, "sa herë që i krishteri mëkaton, bie nën dënim dhe duhet të pendohet dhe të bëjë veprat e tij të para, ose të humbasë" (f. 60).

Doktrina e Finit për drejtësimin mbështetet mbi mohimin e mësimit të mëkatit fillestar. I pranuar si nga katolikët dhe protestantët, ky mësim biblik shpall që ne të gjithë lindim në këtë botë duke trashëguar fajin dhe prishjen e Adamit. Prandaj, ne jemi skllevër të natyrës mëkatare. Siç ka thënë dikush, "Ne mëkatojmë sepse ne jemi mëkatarë": gjendja e mëkatit përcakton veprat e mëkatit, jo anasjelltas. Por Fini ndoqi Pelagun, heretikun e shekullit të pestë, i cili u dënua nga më shumë koncilë kishash se çdo person tjetër në historinë e kishës, në mohimin e këtij mësimi biblik.

Fini besonte se qeniet njerëzore janë të afta të zgjedhin nëse do të jenë të prishura nga natyra ose do të shpengohen, duke e etiketuar mëkatin fillestar si një "dogmë kundërbiblike dhe absurde" (f. 179). Pa dyshim, Fini e mohoi nocionin që qeniet njerëzore kanë një natyrë mëkatare (ibid.). Prandaj, nëse Adami na çon në mëkat, kjo nuk ndodh sepse trashëgojmë fajin dhe prishjen e tij, por sepse ndjekim shembullin e tij të keq. Kjo logjikisht të çon te pikëpamja se Krishti, pra, Adami i dytë, shpëton me anë të shembullit. Ky është saktësisht shpjegimi që jep Fini sa i përket shlyerjes së mëkateve.

Gjëja e parë që duhet të vëmë re lidhur me shlyerjen, thotë Fini, është që Krishti nuk mund të vdesë për mëkatet e askujt tjetër njeri përveç Vetes. Bindja e tij ndaj ligjit dhe drejtësia e tij e përsosur ishin të mjaftueshme për ta shpëtuar, por ligjërisht nuk mund të pranoheshin në vend të të tjerëve. Fakti që e gjithë teologjia e Finit drejtohet nga pasioni për përmirësimin moral të njeriut shihet më së qarti në këtë pikë: "Nëse ai [Krishti] i qe bindur Ligjit si zëvendësi ynë, atëherë pse duhet që kthimi ynë në bindje personale të theksohet si një sine qua non (kusht thelbësor) për shpëtimin tonë" (f.206)? Me fjalë të tjera, pse duhet të kërkojë Perëndia që ta shpëtojmë vetveten në sajë të bindjes sonë nëse vepra e Krishtit ishte e mjaftueshme? Lexuesi duhet të kujtojë fjalët e apostullit Pal lidhur me këtë çështje: "Unë nuk e hedh poshtë hirin e Perëndisë sepse, në qoftë se drejtësia vjen përmes ligjit, atëherë Krishti ka vdekur më kot". Në pamje të parë duket se përgjigjja e Finit përputhet me këtë varg. Mirëpo e vërteta është se ai nuk e ka të vështirë të besojë edhe njërën edhe tjetrën premisë.

Natyrisht, kjo nuk është plotësisht e saktë sepse Fini besonte që Krishti vdiq për diçka, pra, jo për dikë, por për diçka. Me fjalë të tjera, ai vdiq për një qëllim, por jo për njerëzit. Qëllimi i asaj vdekjeje ishte që të konfirmonte sundimin moral të Perëndisë dhe të na çonte në jetë të përjetshme me anë të shembullit, ashtu si shembulli i Adamit na nxiti që të mëkatojmë. Pse vdiq Krishti? Perëndia e dinte që "Shlyerja do t’u paraqiste krijesave motivet e larta më të mundshme drejt virtytit. Shembulli është ndikimi më i fortë moral që mund të ushtrohet ... Nëse dashamirësia e shfaqur tek shlyerja nuk e mposht egoizmin e mëkatarëve, atëherë ata janë të pashpresë" (f. 209). Prandaj, ne nuk jemi mëkatarë të pashpresë që kanë nevojë që të shpengohen, por mëkatarë kokëfortë që kanë nevojë për një demonstrim kaq prekës të vetëmohimit sa të na nxisë që t’i kthejmë krahët egoizmit. Jo vetëm që Fini besonte se teoria e "ndikimit moral" lidhur me shlyerjen ishte mënyra e vetme për ta kuptuar kryqin, por ai qartësisht e mohoi shlyerjen zëvendësuese, e cila "hamendëson që shlyerja ishte një pagesë e një borxhi, gjë që ne e kemi parë që nuk përputhet me natyrën e shlyerjes ... Është e vërtetë që shlyerja në vetvete nuk siguron shpëtimin për askënd" (f. 217).

Pastaj është çështja e realizimit të shpengimit. Duke e hedhur poshtë ortodoksinë (besimin dhe mësimin e drejtë) e Reformuar, Fini argumentoi fuqishëm kundër besimit se lindja e re është një dhuratë hyjnore, duke këmbëngulur që "rilindja ka të bëjë me mëkatarin që ndryshon zgjedhjen, qëllimin, preferencën e tij përfundimtare; ose që kalon nga egoizmi në dashuri a dashamirësi", teksa influencohet nga ndikimi moral i shembullit të Krishtit (f. 224). "Mëkati fillestar, rilindja, të gjitha të ngjashmet e tyre dhe dogmat rezultuese, janë njësoj armiqësore ndaj ungjillit, dhe të neveritshme për inteligjencën njerëzore" (f. 236).

Duke mohuar mëkatin fillestar, shlyerjen zëvendësuese të Krishtit, dhe karakterin e mbinatyrshëm të lindjes së re, Fini u hodh në sulm kundër "nenit mbi të cilën kisha qëndron ose bie"— drejtësimin vetëm me anë të hirit dhe vetëm përmes besimit.


Shtrembërimi i Doktrinës Themelore të Drejtësimit

Në bazë të pasazheve të qarta biblike, reformatorët këmbëngulnin që drejtësimi (në greqisht, "të deklarohesh/të shpallesh i drejtë," jo "të bëhesh i drejtë") ishte një vendim gjyqësor (domethënë ligjor). Me fjalë të tjera, ndryshe nga Roma që besonte që drejtësimi ishte procesi i shndërrimit të një personi të keq në një person më i mirë, Reformatorët argumentonin që ishte një deklaratë ose një shpallje që kishte drejtësinë e dikujt tjetër (të Krishtit) në themel të saj. Prandaj, ishte një vendim i përsosur dhe i përjetshëm i shpalljes si i drejtë.

Ky vendim duhet të shpallej në fillim të jetës së krishterë, jo në mes apo në fund të saj. Fjalët kyçe në doktrinën ungjillore janë "gjyqësor" (domethënë ligjor) dhe "veshje/ngarkim" (kreditimi i llogarisë së dikujt, kundrejt idesë së “infuzionit” të drejtësisë brenda shpirtit të dikujt). Duke i njohur këto të vërteta, Fini pohon:

"Por që mëkatarët të shpallen ligjërisht të drejtë është e pamundur dhe absurde... Siç do ta shohim, ka shumë kushte, ndërsa ka veç një bazë, për drejtësimin e mëkatarëve ... Siç është thënë tashmë, nuk mund të ketë asnjë drejtësim në kuptimin ligjor, por mbi bazën e bindjes universale, të përsosur dhe të pandërprerë të ligjit. Kjo sigurisht që mohohet nga ata që pretendojnë që drejtësimi i ungjillit ose drejtësimi i mëkatarëve të penduar ka natyrë ligjore ose gjyqësore. Ata bazohen në maksimën ligjore që ajo që një njeri bën me anë të dikujt tjetër ai e bën nga vetja e vet dhe prandaj ligji e sheh bindjen e Krishtit si tonën, mbi bazën që ai u bind për ne".

Kësaj, Fini i përgjigjet: "Doktrina e drejtësisë së ngarkuar/të veshur, ose që bindja e Krishtit ndaj ligjit u llogarit si bindja jonë, bazohet në hamendjen më të rreme dhe më absurde". Pas së gjithash, drejtësia e Krishtit "nuk mund të bënte asgjë më tepër se të drejtësonte veten e tij. Nuk mund të na ngarkohet kurrë neve... kështu që ishte e pamundur nga ana natyrore që ai të bindej në vendin tonë". "Paraqitja e shlyerjes si shkaku i drejtësimit të mëkatarit është kthyer në gur pengese për shumë veta" (f. 320-2).
Pikëpamja që besimi është kushti i vetëm për drejtësimin është "pikëpamja antinomianiste (anti-ligj)," pohon Fini. "Ne do të shohim që këmbëngulja në bindje në fund të jetës është gjithashtu kusht për drejtësimin. Disa teologë e kanë kthyer drejtësimin në një kusht për shenjtërimin, në vend që ta bënin shenjtërimin një kusht të drejtësimit. Mirëpo, siç do ta shohim kjo është një pikëpamje e gabuar rreth kësaj teme." (f. 326-7).


Fini sot

Siç dëshmoi në mënyrë kaq elokuente teologu i shquar i Prinstonit B. B. Uorfilld [Warfield], përgjatë historisë kanë ekzistuar vetëm dy fe: paganizmi, shprehja fetare e të cilit është Pelagianizmi, dhe shpengimi i mbinatyrshëm.

Duke qenë në anën e Uorfilldit dhe të atyre që me aq seriozitet i paralajmëruan vëllezërit dhe motrat e tyre për gabimet e Finit dhe ithtarëve të tij, edhe ne gjithashtu duhet të përballemi me këtë rrymë të egër heterodokse të protestantizmit amerikan. Duke i pasur rrënjët tek rikrijimet e rizgjimit të Finit, ungjillorët dhe protestantizmi liberal ndoshta nuk janë edhe aq të ndryshëm nga njëri-tjetri. "Masat e Reja" të Finit, ngjashëm me Lëvizjen për Rritjen e Kishës, i kthyen vendimet njerëzore dhe emocionet në fokusin e shërbesës së kishës, e bënë teologjinë një gjë qesharake dhe e zëvendësuan predikimin e Krishtit me predikimin e vendimeve për të besuar në Krishtin.

Mbi themelin e moralizmit natyralist të Finit fushatat politike dhe sociale të krishtera ndërtuan besimin e tyre te njerëzimi dhe te burimet e tij për shpëtimin e vetes. Duke tingëlluar si një deist, Fini shpalli: "Besimi ynë ka asgjë brenda tij përveç fuqive të zakonshme të natyrës. Ai ka të bëjë tërësisht në ushtrimin e drejtë të fuqive të natyrës. Kjo është e gjitha dhe asgjë tjetër përveç saj. Kur njerëzimi bëhet me të vërtetë fetar, nuk aftësohet që të bëjë gjëra për të cilat ata më parë ishin të paaftë që t’i bënin. Ata shfaqin fuqi që i kishin që më përpara, në një mënyrë të ndryshme, dhe i përdorin ato për lavdi të Perëndisë". Ashtu siç ishte lindja e re një fenomen i natyrshëm njerëzor për Finin, po kështu ishte edhe rizgjimi: "Ngado që ta marrësh, një rizgjim nuk është mrekulli, as nuk varet prej një mrekullie. Është tërësisht rezultati filozofik i përdorimit të duhur të mjeteve të caktuara, ashtu si çdo efekt tjetër i prodhuar nga përdorimi i mjeteve".

Besimi që lindja e re dhe rizgjimi varen domosdo nga veprimi hyjnor është i dëmshëm. "Asnjë doktrinë tjetër," thotë ai, "nuk është më e rrezikshme sesa kjo për mbrothësinë e kishës dhe nuk ka gjë tjetër më absurde" (Revivals of Religion [Revell], f.4-5).

Kur udhëheqësit e Lëvizjes për Rritjen e Kishës na thonë se teologjia pengon rritjen dhe këmbëngulin që nuk ka rëndësi se çfarë beson një kishë: rritja ka të bëjë thjesht me zbatimin e parimeve të duhura, ata po shfaqin ndikimin e Finit mbi ta.

Kur udhëheqësit e Lëvizjes "Vineyard" lavdërojnë veprimet gjoja të krishtera të lehjes, hungërimës si luan, bërtitjes, të qeshurës, dhe fenomeneve të tjera të çuditshme me arsyetimin që ato "funksionojnë" dhe që të vërtetën duhet ta gjykosh nga frytet e saj, ata po ndjekin Finin si edhe babanë e pragmatizmit amerikan, Uilliam Xhejms [William James], sipas të cilit e vërteta duhet të gjykohet mbi bazën e "dobive të saj sa i përket përvojës".

Kështu, në teologjinë e Finit, Perëndia nuk është sovran, njeriu nga natyra nuk është mëkatar, shlyerja e Krishtit nuk është pagesë e vërtetë për mëkatin, drejtësimi me anë të ngarkimit/veshjes është fyes për arsyen dhe moralin, lindja e re është thjesht efekti i teknikave të suksesshme, dhe rizgjimi është rezultati i natyrshëm i fushatave të zgjuara. Në parathënien e botimit dyqindvjeçar Teologjisë Sistematike të finit, Herri Kon [Harry Conn] lavdëroi pragmatizmin e këtij të fundit: "Shumë shërbëtorë të Zotit tonë duhet të kërkojnë me zell një ungjill që “funksionon” dhe unë jam i lumtur të deklaroj që ata mund ta gjejnë në këtë libër".

Siç ka dokumentuar me shumë kujdes Uitni R. Kros [Whitney R. Cross], territoret ku "rizgjimet" e Finit ndodhnin më së shpeshti ishin gjithashtu djepi i kulteve perfeksioniste që pllakosën dhe goditën atë shekull. Një ungjill që "funksionon" për një çast për perfeksionistët e zellshëm i hap rrugën supershenjtorëve të shuar e të zhgënjyer të së ardhmes. Pra, nënkuptohet se mesazhi i Finit është rrënjësisht i ndryshëm nga besimi ungjillor, sikurse është edhe orientimi themelor i lëvizjeve që ne shohim rreth e rrotull sot e që mbajnë vulën e tij, siç janë: rikrijimi i rizgjimit (ose versioni i tij modern Lëvizja për Rritjen e Kishës), ose perfeksionizmi dhe emocionalizmi pentekostal, ose triumfizmi politik i bazuar në idealin e "Amerikës së Krishterë," ose prirjet kundërintelektuale dhe kundërdoktrinore të shumë ungjillorëve dhe fundamentalistëve amerikanë.

Jo vetëm që rikrijuesit e rizgjimit e braktisën mësimin biblik të drejtësimit, duke e shpallur atë si një tradhti kundër krishterimit ungjillor, por ata hodhën poshtë edhe doktrina të tilla, sikurse mëkati fillestar dhe shlyerja zëvendësuese, të cilat janë përqafuar si nga Katolikët ashtu edhe Protestantët. Prandaj, Fini nuk është thjesht një arminian, por një pelagian. Ai nuk është vetëm një armik i protestantizmit ungjillor, por edhe i krishterimit historik të llojit më të gjerë.
Për një gjë Fini kishte absolutisht të drejtë: Ungjilli që mbahej nga Reformatorët, të cilët ai i sulmonte drejtpërdrejt, dhe në të vërtetë që mbahet nga komuniteti i ungjillorëve, është një "ungjill tjetër" rrënjësisht i ndryshëm nga ai që shpallej nga Çarls Fini. Pyetja për ne është: Kë ungjill do të përqafojmë?

(Riprintuar me leje nga
Modern Reformation.)

Të gjitha citimet janë nga Çarls Fini, Teologjia Sistematike e Finit (Bethany, 1976).
Dr. Majkëll Horton është Anëtar i Aleancës së Ungjillorëve Rrëfyes dhe bashkëdrejtues në programin radiofonik të njohur White Horse Inn.

Përkthyer nga: https://www.monergism.com/disturbing-legacy-charles-finney

Nëse nuk mund ti shërosh, goditi ata? - Një Paralajmërim Biblik për Smith Wigglesworth!

Nga Costi W. Hinn (Nipi i Benny Hinn)

Postimi i mëposhtëm është një pjesë e ndryshuar e një kapitulli nga “Të Përkufizosh Mashtrimin.”

Pse vallë është e rëndësishme historia e kishës? Kjo është një pyetje që shumë të krishterë duhet të jenë në gjëndje që ti përgjigjen.

Në veprën e tij të jashtëzakonshme, Pse Historia e Kishës ka Rëndësi (Why Church History Matters), Robert F. Rea e përcakton historinë si “studimi i së shkuarës për të kuptuar të tashmen dhe përmirësuar të ardhmen.”[1] Historia na mëson mësime të cmuara rreth së mirës, së keqes, dhe të së shëmtuarës. Na mëson rreth natyrës të mënyrës si gjërat kanë qënë dhe si u bënë. Këto janë mësime që do bënim mirë ti mësonim sepse ato na rikujtojnë që edhe njerëzit më të mirë janë akoma njerëz në më të mirën e tyre. Për më tepër, mësimet nga historia na japin motivimin për të ndryshuar të ardhmen, edhe kur është e dhimbshme për tu përballur me faktet.

Fatkeqësisht, shumë shpesh, ne kemi tendencën të idealizojmë figurat e së shkuarës sepse vdekja është në një farë mënyre sheshuesi i madh dhe nuk konsiderohet mirë të flasësh keq për të vdekurit. Por ku do të na cojë refuzimi i fakteve? A duhet ti injorojmë ato duke thënë: “Epo, askush nuk është i përsosur”? A është e urtë, ose madje edhe e krishterë, për të mbyllur një sy ndaj atyre që i quajnë abuzuesit e dhunshëm dhe manipulatorët e Shkrimit heroikë? Mohimi nuk është kurrë një opsion kur kërkon të vërtetën – në fakt, është e pamundur.

Me rrezikun e rrëzimit të lopëve të shenjta të së kaluarës ne duhet të jemi të përkushtuar për tu dhënë fëmijëve tanë një të ardhme shpresëdhënëse – një të ardhme e themeluar mbi të vërtetën biblike. Askush nuk është i përsosur, por të krishterët që me krenari i gjejnë rrënjët e tyre në teologji të gabuara janë në nevojë të dëshpëruar për një kontroll realiteti në lidhje me ata që i prezantuan me këto sisteme besimi. Besime dhe praktika të tilla nuk gjenden askund në Bibël.

Nëse “historia është përpjekja për të siguruar llogaridhënie në të tashmen nën dritën e së shkuarës,”[2] e kuptuara e duhur e historisë është një nevojë e domosdoshme. Nën dritën e kësaj nevoje, ja ku është një shërues besimi historik që akoma mbahet si një gjeneral i besimit të krishterë por është e nevojshme të njihet për atë që ai ishte gjithmonë.

 

Smith Wigglesworth (1859–1947)

Wigglesworth ishte një nga të parët që e coi besimin e shërimit në lartësi të reja të dhunshme. Këto ditë, ai është një figurë e rëndësishme në rrethet pentakostale dhe karizmatike, por kjo ndodh sepse njerëzit janë të paditur për taktikat e gabuara dhe jobiblike të shërbesës së tij. Për pothuajse dy dekada të vetë jetës sime, Wigglesworth ishte një nga heronjtë e mi sepse ai përfaqësonte besimin e guximshëm pa asnjë konsideratë për kufijtë e fesë dhe traditës. Ai ishte një rebel kokëkrisur dhe, si Pjetri, ishte i gatshëm të kërcente jashtë varkës për të ecur mbi ujë për të ndjekur Jezusin. Ky është lloji i marrjes së rrezikut që Perëndia gjithmonë e bekon, mendoja shpesh unë. Ky dua të jem unë!

Megjithëse lindi përpara Charles Parham dhe William Seymour (shënimi i përkthyesit: këta ishin inicuesit e lëvizjes pentakostale ne Amerikë), Wigglesworth jetoi edhe pas tyre. Për shkak të jetëgjatësisë së tij, ai ishte në një pozicion të përsosur për të ndikuar pothuajse vetëm Mbretërinë e Bashkuar në të njëjtën mënyrë që Parham dhe Seymour ndikuan Amerikën. 
 
Wigglesworth e fokusoi bërthamën e shërbesës së tij te shenjat dhe cuditë sic ishin shërimet, mrekullitë, dhe gjuhët. Ai mësonte që besimtarët duhej ti refuzonin kurat mjekësore për cdo lloj sëmundje. Nëse jo i pari, ai ishte një nga të parët në histori që e kryente besimin e tij të shërimit duke përdorur metodat përvec vënies së duarve—megjithëse ai përsëri i prekte ata. Sipas Wigglesworth, sëmundja ishte aktivitet demonik kështu që ai do ti sulmonte fizikisht personat sikur ata të ishin vetë djalli! Duke injoruar mësimin biblik që lufta shpirtërore nuk ka asgjë të bëjë me mishin dhe gjakun (Efe. 6:12), Wigglesworth do të grushtonte, qëllonte me shpullë, ose do i godiste njerëzit në vende ku ata do të ndjenin dhimbje. Wigglesworth shpjegon arsyen e tij për sulmin ndaj të sëmurëve:
Ka disa herë kur ti lutesh për të sëmurin dhe në dukje je i ashpër. Por ti nuk po merresh me një person, ti po merresh me forcat satanike që po e verbojnë atë njeri. Zemra jote është plot dashuri dhe dhembshuri ndaj të gjithëve, por ti prekesh nga një zemërim i shenjtë ndërsa sheh vendin që djalli ka zënë pozicion në trupin e të sëmurit, dhe ti merresh me pozicionin e tij me një forcë reale.[3]
Nëse njerëzit nuk shëroheshin, ai sigurohej që tua hidhte fajin të sëmurëve. Wigglesworth mësonte që cdo njeri duhet të jetë në gjendje të kontrollojë shërimin e vet. Ai fajësonte ata që nuk mund ta hiqnin dot sëmundjen e tyre mbi vetë mëkatin e tyre dhe mungesës së besimit. Ai deklaroi, “A është shërimi për të gjithë? është për të gjithë ata që këmbëngulin dhe marrin pjesën e tyre.”[4] Një gruaje të sëmurë ai i lehu, “Nëse do ta heqësh vetë-drejtësinë, Perëndia do të bëjë dicka për ty. Hiqe këtë ide që ti je kaq e shenjtë saqë Perëndia duhet të të sprovojë. Mëkati është shkaku i sëmundjes tënde.”[5] Ai gjithashtu deklaroi, “Ka një marrëdhënie të ngushtë midis mëkatit dhe sëmundjes. . . por nëse do i bindesh Perëndisë dhe të pendohesh për mëkatin dhe ta braktisësh atë, Perëndia do të takohet me ty, dhe nuk do të qëndrojë as sëmundja as mëkati yt.”[6] Pa asnjë konsideratë për mësimin biblik për t'ju lutur dhe besuar vullnetit të Perëndisë, qëllimeve të Perëndisë përmes sprovave fizike, dhe shenjtërimit nga sëmundja e pashëruar (Gal. 4:13-14; Jakobi 1:2-3), Wigglesworth i konfuzoi dhe i abuzoi shpirtërisht ata që ishin të sëmurë dhe të dëshpëruar duke thënë që ata ishin problemi dhe ai ishte zgjidhja. Ai ishte vecanërisht agresiv ndaj kujtdo që i afrohej për lutje më shumë se një herë. Një njeri i shkretë përjetoi poshtërim publik kur ai doli përpara dhe i kërkoi shëruesit të besimit që të lutej për të për herë të dytë sepse ai nuk ishte shëruar akoma. Wigglesworth bërtiti, “A nuk u luta unë për ty natën e kaluar? Ti je plot mosbesim, largohu prej këtu.”[7] Metoda e tij për ta vendosur fajin mbi njerëzit e pafajshëm për përpjekjet e tij të dështuara shëruese, dhe veprimet e dhunshme për tu përpjekur për ti shëruar njerëzit, praktikohen akoma edhe sot nga shumë mësues të rremë. Më vonë në libër, do shikojmë nga afër një predikues të kohëve moderne i cili, ashtu si edhe Wigglesworth, i sulmon njerëzit kur lutet për shërimin e tyre.

Njerëzit që thjesht kërkonin për shpresë u shkatërruan kur njerëz si Wigglesworth i poshtëronte me praktikat e tij të turpshme. Akoma, shumë predikues pentakostalë dhe karizmatikë të kohëve moderne i injorojnë faktet e forta të historisë dhe e konsiderojnë Wigglesworth një hero të besimit. Pavarësisht mendimit modern, Wigglesworth ishte një sharlatan që shfrytëzonte të sëmurin duke mësuar në mënyrë të rreme rreth shpëtimit, mëkatit, dhe sëmundjes. Trashëgimia e tij nuk prezanton krishtërimin e vërtetë as edhe karakterin e udhëheqësisë biblike.

Ata që dëshirojnë ta përfaqësojnë besnikërisht Krishtin duhet të armatosen me të vërtetën. Historia e errët e mësuesve të rremë abuzues nuk është vendi ku të krishterët duhet ta gjejnë të vërtetën, ose të pohojnë trashëgiminë e tyre. Shih te Fjala e Perëndisë për udhëheqje të përhershme – nuk do të të zhgënjejë kurrë.

[1] Robert F. Rea, why Church History Matters (Downers Grove, IL: InterVarsity Press, 2014), 23.
[2] Ibid.
[3] SmithWigglesworth, Ever Increasing Faith (Springfield, MO: Gospel Publishing House, 1924), 135–36.
[4] Ibid., 37.
[5] Ibid., 38.
[6] Wigglesworth, Ever Increasing Faith, 41.
[7] Julian Wilson, Wigglesworth: The Complete Story (Tyrone, GA: Authentic Media, 2004), 82–83.



Përkthyer nga: http://www.forthegospel.org/if-you-cant-heal-em-beat-em/
SHËNIM: Ju lejoheni dhe inkurajoheni ta riprodhoni apo shpërndani këtë material në çdo formë të mundshme me kusht që të mos ndryshoni fjalët në asnjë mënyrë dhe gjithashtu të citoni burimin, pra, të përmëndni nga është marrë materiali duke e shoqëruar me adresën e kësaj faqeje.