Detyrat e Veçanta të Burrave ndaj Grave të tyre - Nga Richard Baxter


Nga Riçard Bakster (Richard Baxter)

Marrë nga Kapitulli VIII. Nga doracaku i puritanit anglez mbi jetën familjare, “Ekonomia e krishterë/Christian Economics”, pjesë e librit të tij “Një udhërrëfyes i krishterë/A Christian Directory”, botuar për herë të parë në vitin 1673 dhe ribotuar nga Soli Deo Gloria në vitin 1990.


Ai që dëshiron që e tija grua t’i kryejë detyrat dhe falë ngushëllimin e saj, duhet të jetë besnik në kryerjen e detyrave që i takojnë burrit. Moskryerja e detyrave tuaja mund të shkaktojë dështimin e dikujt tjetër ndaj jush, ose më së paku do t’ju mundojë aq shumë dhe do të jetë kaq e hidhur për ju në fund, shumë më tepër sesa sikur nëse njëqind të tjerë të mos e kryenin detyrën e tyre ndaj jush. Një burrë i mirë ose do ta bëjë të mirë bashkëshorten e vet, ose lehtësisht dhe me shumë fitim do ta durojë një bashkëshorte të keqe. Prandaj do t’ju jap disa udhëzime për detyrën që ju takon, prej kryerjes së të cilës varet edhe lumturia juaj.


UDHËZIMI I. Burri duhet të marrë përsipër rolin kryesor të qeverisjes të mbarë familjes, madje edhe të vetë bashkëshortes. Për këtë arsye ai:

I. Duhet të punojë që të jetë i përshtatshëm dhe i aftë për rolin që ka marrë përsipër. Aftësia qëndron:

1. Në shenjtëri dhe urtësi frymërore, që të mësojë mënyrën se si duhet ta bëjë këtë dhe rregullin sipas të cilit duhet të veprojë, si dhe veprat kryesore që duhet të kryejë. Një burrë i paperëndishëm dhe i pafe as e njeh edhe as e do këtë përbërës kryesor të qeverisjes së familjes.

2. Në njohjen e mirë të veprave të thirrjes së tij dhe punëve me të cilat duhet të merren shërbëtorët e tij. Ata që nuk i njohin fare punët e tyre, do të jenë të pazotë që t’i drejtojnë shërbëtorët në kryerjen e tyre: veç nëse ia besojnë këtë pjesë të qeverisjes bashkëshortes ose një administratori që gëzon besimin e tyre të plotë.

3. Duhet të njohë mirë natyrën e zakonshme dhe dobësitë e qenieve njerëzore, që të dijë se sa dhe si duhet të durojë; gjithashtu duhet të njohë karakterin e veçantë, dobësitë dhe virtytet e atyre që i kanë rënë për pjesë që t’i drejtojë.

4. Duhet të jetë i pjekur që ta kontrollojë veten në qëndrimin ndaj tyre, i drejtë që ta trajtojë gjithsecilin ashtu siç e meriton, si dhe i dashur që t’i trajtojë ata në mënyrën më të mirë të mundshme fizikisht dhe frymërisht.

II. Duke u aftësuar për sa më sipër, duhet ta kthejë qeverisjen e mirë të vetes në përpjekjen e vet të përditshme, me qëllim që shembulli i tij të drejtojë qeverisjen e tij të të tjerëve.


UDHËZIMI II. Burri duhet t’i ndërthurë në një mënyrë të tillë autoritetin dhe dashurinë, saqë asnjë prej tyre të mos harrohet ose të fshihet, duke i ushtruar dhe mbajtur që të dy njëherësh. Dashuria nuk duhet të ushtrohet në mënyrë kaq të papjekur sa të shkatërrojë ushtrimin e autoritetit; dhe autoriteti nuk duhet të ushtrohet mbi bashkëshorten në mënyrë kaq autoritare, sunduese apo arrogante sa të shkatërrojë ushtrimin e dashurisë. Për shkak se dashuria juaj duhet të jetë një dashuri qeverisëse, po kështu edhe urdhërimet tuaja duhet të jenë që të gjitha urdhërime plot dashuri. Mos e humbni autoritetin tuaj, sepse kështu do ta keni të pamundur të ushtroni ofiqin e bashkëshortit ndaj gruas suaj ose të zotërisë mbi shërbëtorët tuaj. Prapëseprapë duhet të bëni kujdes që ta ushtroni autoritetin në përputhje me dashurinë martesore, jo me egërsi a mizori, kërcënime a goditje (përveçse në rast hutimi a humbje të mendjes, kur humbet aftësia për t’u sjellë në mënyrën e duhur siç i takon sjelljes së bashkëshortit ndaj bashkëshortes). Ka shumë raste barazie në të cilat autoriteti nuk duhet të ushtrohet; por nuk ka asnjë rast pabarazie ose padenjësie kaq të madhe që të përjashtojë ushtrimin e dashurisë martesore, ja pse ajo nuk përjashtohet në asnjë rast.


Udhëzimi III. Është detyra e burrave të imponojnë autoritetin e grave të tyre mbi fëmijët dhe shërbëtorët e familjes. Kjo sepse qeverisin që të dy së bashku mbi gjithë anëtarët vartës të familjes. Gratë mund të trajtohen me përbuzje nga fëmijët dhe shërbëtorët për shkak të dobësive të tyre, duke qenë këta të prirë që t’i shpërfillin dhe të mos iu binden atyre po qe se burri nuk ndërhyn në mbrojtje të nderit dhe autoritetit të tyre. Prapëseprapë kjo duhet të bëhet me kujdes me qëllim që: 1. Të mos përligjni asnjë gabim, ves a dobësi e grave tuaja. Mbase këto mund të fshihen ose të justifikohen për sa është e mundur, por asnjëherë nuk duhen pranuar apo mbrojtur. 2. Të mos nxisni bindjen ndaj çdo kërkese të paligjshme të tyre. Askush nuk ka autoritet që t’i kundërvihet ligjit të Perëndisë ose që të krijojë përjashtime nga zbatimi i tij. Ju veç do të mpakni autoritetin tuaj përpara personave të çdo lloj të kuptuari, nëse e përligjni çdo gjë që është kundër autoritetit të Perëndisë. Mirëpo, nëse urdhri jepet për kryerjen e veprimeve të ligjshme, edhe pse mund të jetë e bezdisshme për ju, duhet t’i qortoni vartësit për mosbindjen e tyre dhe të mos i lejoni ata që t’i shpërfillin urdhrat e bashkëshortes, as edhe të mos e ngrenë arsyen dhe vullnetin e tyre kundër tyre, duke thënë se nuk do t’i binden atyre. Si mund të ndihmojnë urdhrat e gruas në qeverisjen e shtëpisë tënde, kur lejoni që ato të mbeten pa u zbatuar?


Udhëzimi IV. Ju gjithashtu duhet të ruani nderin si edhe autoritetin e grave tuaja. Nëse ato vuajnë nga ndonjë dobësi çnderuese, kjo nuk duhet të përmendet nga fëmijët dhe shërbëtorët. Ashtu si i mbulojmë me kujdes pjesët më të pahijshme, (sepse pjesët tona më të hijshme nuk kanë nevojë për këtë) (1 Korintasve 12:23, 24), duhet të veprojmë edhe në këtë rast. Fëmijët a shërbëtorët nuk duhen lejuar që të sillen në mënyrë të pasjellshme a ashpër me to, as të mos i përçmojnë a t’i flasin me vrazhdësi, krenari ose me fjalë poshtëruese atyre. Bashkëshorti duhet t’ia marrë hakun çdo fyerjeje a përçmimi që ato pësojnë.


Udhëzimi V. Burri duhet të jetë më i mirë sesa gruaja në njohuri dhe të jetë mësuesi i saj në çështjet që i përkasin shpëtimit. Ai duhet ta udhëzojë në fjalën e Perëndisë, ta drejtojë në detyrat e veçanta që i përkasin asaj, ta ndihmojë që të mposhtë prishjen e saj dhe të përpiqet ta forcojë kundër tundimeve; në qoftë se ka ndonjë dyshim në lidhje me një çështje të besimit që ai mund ta zgjidhë për të, atëherë duhet të kërkojë këshillën e tij dhe shtjellimin në shtëpi të gjërave që nuk i kuptoi dot gjatë shërbesës së përbashkët në kishë (1 Korintasve 14:35). Mirëpo, nëse burri është i paditur, ose e ka bërë veten të paaftë për ta udhëzuar gruan e tij, ajo nuk duhet ta pyesë atë më kot, që t’i mësojë asaj gjëra që ai nuk i kupton vetë. Ata burra që e përçmojnë Fjalën e Perëndisë dhe jetojnë në padituri të vullnetshme, jo vetëm që përçmojnë vetë shpirtin e tyre, por edhe shpirtrat e anëtarëve të familjes së tyre. Po ashtu, duke e bërë veten të pazotë për detyrat e tyre, ata shpesh përçmohen nga të nënshtruarit e tyre: sepse Perëndia e ka thënë këtë në mesazhin e tij ndaj Elit te 1 Samuelit 2:30: “Sepse unë nderoj ata që më nderojnë, por ata që më përçmojnë do të përçmohen gjithashtu nga ana ime”.


Udhëzimi VI. Burri duhet të jetë mësuesi kryesor i familjes. Duhet t'i udhëzojë, shqyrtojë dhe drejtojë anëtarët e familjes në çështjet e Perëndisë, si dhe në shërbimin e Tij, por edhe të sigurohet që Dita e Zotit (e diela) dhe adhurimi i Tij gjatë saj të mbahen nga të gjithë ata që janë brenda portave të shtëpisë së vet. Prandaj, ai duhet të përpiqet që të mësojë edhe të aftësohet për gjithë sa është e nevojshme për kryerjen e kësaj detyre. Nëse është i paaftë ose moskokëçarës, është në mëkat dhe ky mëkat do të jetë edhe turpi i tij. Nëse gruaja është më e mençur dhe më e zonja dhe e merr ajo përsipër këtë detyrë, turpi nuk do t’i ndahet atij; por nëse asnjë prej tyre nuk e kryejnë këtë detyrë, mëkati, turpi dhe vuajtja, do të jetë e përbashkët për të dy.


Udhëzimi VII. Burri duhet të jetë zëdhënësi i familjes, në lutjet e tyre të përbashkëta drejtuar Perëndisë. Prandaj, duhet të dijë se si të lutet dhe duhet të ketë një zemër lutëse. Duhet të luajë rolin e priftit të shtëpisë dhe për rrjedhojë duhet të jetë më i shenjti, që të mund të jetë i përshtatshëm për të qëndruar si ndërmjetës mes familjes dhe Perëndisë, si dhe për të ofruar lutjet e tyre tek Ai. Nëse kjo detyrë i lihet gruas, atëherë turpi nuk do të ndahet prej tij.


Udhëzimi VIII. Burri duhet të jetë siguruesi kryesor (e në mënyrë të rregullt) për familjen e tij. Mendohet që ai është më i afti sa i përket aftësive mendore e fizike dhe është administratori kryesor i të mirave dhe zotërimeve të familjes së vet. Prandaj, duhet të bëjë kujdes të veçantë që gruas edhe fëmijëve të mos i mungojë asgjë nga gjërat që i duhen, të cilat ai është i aftë që t’i sigurojë.


Udhëzimi IX. Burri duhet të jetë anëtari më i fortë i familjes sa i përket durimit; duke i duruar dobësitë dhe pasionet e gruas; jo për ta nënvleftësuar mëkatin që kryhet kundër Perëndisë, por për të mos e bërë veten të brishtë përpara gruas dhe për të ruajtur dashurinë dhe paqen që duhet të jetë gjendja e natyrshme e marrëdhënies së tyre.


Udhëzimi X. Mënyra e kryerjes të gjitha detyrave gjithashtu duhet të trajtohet me shumë kujdes. Me qëllim që: 1. Ato të bëhen në pjekuri, dhe jo me sjellje të pamend, të nxituar, të shkujdesur dhe të papeshuar si duhet. 2. Gjithçka të bëhet me dashuri dhe butësi bashkëshortore, duke pasur parasysh që ajo është ena më e dobët dhe delikate; dhe që bashkëshorti të mos e mësojë, urdhërojë a qortojë gruan e vet, në të njëjtën mënyrë autoritare siç vepron ndaj një fëmije a shërbëtori. 3. Të ruhet intimiteti i duhur, pra, që të mos krijohet asnjë largësi apo ftohje mes bashkëshortëve. 4. Dashuria të jetë e sigurt, e pastër prej dyshimeve dhe xhelozisë të paarsyeshme. 5. Gjithçka të bëhet me butësi, larg pasioneve, vrazhdësisë, dhe thartisë. 6. Të mos ketë asnjë fshehje të padrejtë dhe të pashkak të sekreteve, në dijeni të të cilave duhet të jenë që të dy. 7. Të mos i tregohen bashkëshortes sekrete të tilla që mund të kthehen në një lak për të dhe që ajo nuk është e aftë që t’i mbajë si të tilla. 8. Asnjë nga punët e tyre që duhet të mbahet sekret të mos dihet nga të tjerët. Sa herë që e mëson apo qorton të shoqen duhet ta bëjë larg syve të të tjerëve, në fshehtësi. 9. Të jetë i qëndrueshëm edhe të mos lodhet në dhënien e dashurisë dhe kryerjen e detyrave të tij. Ky ishte thelbi i çështjes.

Dy gjëra të mëdha që ka bërë Pandemia e Koronavirusit në këtë kohë


1. Koronavirusi i ka bërë njerëzit të shohin se sa të brishtë dhe sa të pafuqishëm janë, dhe që paratë e tyre, sado të shumta qofshin, nuk u bëjnë shumë punë. Njeriu modern, që mendon se nuk ka nevojë për Perëndinë, ka parë që perënditë e tij kaq shumë të dashura dhe të adhuruara prej tij, shkenca, teknologjia, pushteti, paraja, siguria, vetë-mjaftueshmëira dhe të tjera nuk e ndihmojnë dot në gjithë këtë situatë të shkaktuar nga një virus kaq i vogël.

Ashtu si në rastin e tërmetit të vitit të kaluar, edhe Koronavirusi po tregon fort se sa i pafuqishëm dhe sa i vogël është njeriu. Si tërmeti ashtu edhe Koronavirusi janë një paralajmërim bubullues nga Perëndia për njerëzit që të kthehen tek Ai.

Herët a vonë, nga tërmeti, apo nga Koronavirusi, apo dicka tjetër, cdo njëri prej nesh do të vdesë dhe, duam apo nuk duam ne, secili prej nesh do përballet me Perëndinë dhe do të gjykohet nga Perëndia.

Bibla thotë që pas vdekjes vjen gjykimi (Hebrenjtë 9:27). Bibla na tregon se cfarë kërkon prej nesh Perëndia në situatën ku ndodhemi: “...Dhe Jezusi, duke u përgjigjur, tha: ''A mendoni ju se ata Galileas ishin më shumë mëkatarë nga gjithë Galileasit e tjerë, sepse vuajtën të tilla gjëra? Unë po ju them: Jo! Por nëse ju nuk pendoheni, do të vdisni të gjithë me të njëjtën mënyrë. Ose, a mendoni ju që ata të tetëmbëdhjetë, mbi të cilët ra kulla në Siloe dhe i vrau, ishin më shumë fajtorë se gjithë banorët e Jeruzalemit? Unë po ju them: Jo! Por nëse ju nuk pendoheni, do të vdisni të gjithë me të njëjtën mënyrë''. (Ungjilli i Lukës 13:1-5).

Tani është koha për t'u penduar dhe për t'u kthyer te Perëndia përmes Krishtit i cili është Udha, e Vërteta dhe Jeta. Nëse ti je një ndër ata persona që ende nuk je penduar dhe nuk ke ardhur te Krishti për shpëtim, unë dua që të dish, në bazë të Fjalës së Perëndisë, që Perëndia është i zemëruar me ty dhe zemërimi i Tij i drejtë dhe i shenjtë flakëron dhe po grumbullohet dita ditës, cdo ditë e më tepër kundër teje, ashtu si uji grumbullohet në një digë, për ditën e madhe të gjykimit të Tij.

Pendohu dhe Beso te Krishti. Kthehu drejt Perëndisë që në mëshirën e Tij ende po e mban hapur, kanat më kanat, derën e Tij.

2. Por ka edhe dicka tjetër që Koronavirusi ka bërë. Pandemia e Koronavirusit, si asnjëherë më parë, ka nxjerr bllof dhe gënjeshtarë të gjithë ata persona që pretendojnë se kanë dhuntinë e shërimit dhe që kanë autoritetin për të dëbuar sëmundjet. Situata në të cilën ndodhemi është rasti dhe koha më e mirë për ata që të demonstrojnë vërtetësinë e fjalëve të tyre dhe për të praktikuar atë që pohojnë me të madhe.

Eshtë koha që të krishterët e vërtetë dhe të sinqertë, që deri më tani u kanë besuar pohimeve të këtyre njerëzve që vetë-quhen Apostuj, Profetë apo Shërues dhe kanë besuar që të ashtuquajturat “takime shërimi” që ata organizojnë janë nga Zoti, të fillojnë të reflektojnë dhe të mendojnë që në ndryshim nga Apostujt e Krishtit te Ungjijtë dhe te Veprat që u zgjodhën drejtpërdrejt nga Krishti, që ishin dëshmitarë okularë të Krishtit dhe që u dha autoritet nga vetë Ai, këta persona Krishti nuk i ka zgjedhur si Apostuj, nuk janë dëshmitarë okularë të Krishtit dhe nuk kanë asnjë autoritet.

Eshtë koha që të krishterët e vërtetë dhe të sinqertë te fillojne te mendojne pse në kohë normale, përpara Koronavirusit, keta njerez qe organizonin takime sherimi, qe rrezonin kedo qe u dilte perpara dhe benin “sherime”, tani, gjate Koronavirusit, nuk bejne dot asnje sherim dhe nuk mund te sherojne askend?

Eshtë koha që të krishterët e vërtetë dhe të sinqertë te fillojne te kuptojne cka ndodh në realtiet.
Që këta njerëz qe pretendojne per sherime, shpesh janë folës dinamikë, flasin me fjalë të mëdha, i mbeshtjellin filozofite dhe doktrinat e tyre shkaterruese duke perdorur etiketa dhe terma të krishtera, organizojne takime sherimi, mbledhin njerëz, dhe pastaj me anë të muzikës (që ndikon shume te emocionet e njerëzve), me fjalë të bukura, me fjale te forta dhe te fuqishme, duke përdorur fuqinë e sugjestionimit dhe hipnozën i cojne njerezit ne nje gjendje dhe ne nje pike ku ata duan. Vetem pasi kjo eshte arritur fillojne të bëjne “shërime” duke i rrëzuar njerëzit përtokë dhe i bejne te ndiejne me pak apo aspak dhimbje.

Eshtë koha që të krishterët e vërtetë dhe të sinqertë te fillojne te reflektojne dhe mendojne. Pse keto takime behen ne ambjente te kontrolluara? Pse ndodhin kryesisht pas muzikes? Pse fiks e njejta gje ndodh edhe ne disa kulte pagane? Mos valle edhe ne kultet pagane eshte fuqia e Perendise se Bibles? Pse hipnotizuese profesioniste qe nuk kane lidhje me Frymen e Shenjte jane te afte te bejne rrezime ne toke identike si ato qe kryhen neper disa kisha? Pse jobesimtaret qe perdorin hipnozen jane ne gjendje tu heqin njerezve dhimbjen? Madje pse eshte bere prove qe edhe ti operojne pacientet vetem duke perdorur hipnozen dhe pa anestezi? A perkojne keto gjera me Biblen?

Eshtë koha që të krishterët e vërtetë dhe të sinqertë te fillojne te reflektojne dhe mendojne qe e gjitha kjo, eshte e zakonshme dhe ndodh rendom neper disa kulte dhe Hinduizmin Kuandalin, por kjo po i atribuohet fuqise se Perendise dhe po behet nen emrin e Frymes se Shenjte.
Ky eshte nje falsifikim i fuqise se Perendise per te cilen do te jepet llogari.

Eshtë koha që të krishterët e vërtetë dhe të sinqertë te fillojne te reflektojne qe ne asnje vend ne Bibel nuk shohim keto gjera qe ndodhin sot. Ne fakt keto gjera jane dicka e re. Pervec disa rasteve sporadike te peraferta ne historine e kishes, keto gjera jane te reja qe po praktikohen vetem 120 vitet e fundit. Ajo qe po ndodh sot dhe qe ka gllaberuar kishat nuk eshte ajo qe ndodhte ne Veprat e Apostujve apo ne Kishen e Hershme por eshte nje falsifikim dhe imitim i asaj.

Ne kohen e Veprave te Apostujve, Shkrimi ende nuk kishte perfunduar, dhe kisha ishte duke u themeluar. Veprat e Apostujve ishte nje kohe tranzicioni nga Perendia qe merrej me Izraelin si komb tek Perendia qe merrej me kishen. Kur keto tranzicione ndodhnin per here te pare ato shoqeroheshin me shenja dhe mrekulli. Keto shenja dhe cudira kishin nje qellim specifik dhe te vecante, dhe qellimi ishte te konfirmonin ungjillin dhe fjalen e apostujve. “Ata, pra, qëndruan shumë kohë atje, duke folur lirisht në Zotin, i cili JEPTE DESHMI FJALES SE HIRIT TE TIJ, duke lejuar që me anë të duarve të tyre të bëheshin shenja dhe mrekulli. (Veprat 14:3).

Shpesh te folurit ne gjuhe perdoret prej tyre si nje prove qe Perendia dhe fuqia e Perendise eshte me ta. Mirepo ne shohim se te folurit ne gjuhe ne Shkrim ndryshon shume nga ajo qe sot quhet “gjuhe”.

Ne e shohim te folurin ne gjuhe ne disa raste specifike te vecanta tranzicioni te Veprat. Fillimisht te Judenjte (Veprat 2), pastaj te Samaritanet qe urreheshin nga judenjte dhe te folurit ne gjuhe konfirmoi qe ata tashme ishin pjese e kishes dhe trupit te kishes (Veprat 8), pastaj te johebrenjte qe urreheshin edhe me shume nga judenjte por qe tashme edhe ata u perfshine ne trupin e Krishtit (Veprat 10), dhe te besimtaret e Dhiates se Vjeter qe ishin pagezuar me pagezimin e Gjonit dhe nuk dinin se kishte Fryme te Shenjte (Veprat 19).

Te Veprat 2 shohim se si eshte e folura ne gjuhe kur ajo vjen nga Fryma e Shenjte.
Si vallë secili nga ne i dëgjon të flasin në gjuhën e vet amtare? Ne Partët, Medët, Elamitët dhe banorët e Mesopotamisë, të Judesë dhe të Kapadokisë, të Pontit dhe të Azisë, të Frigjisë e të Pamfilisë, të Egjiptit dhe të pjesëve të Libisë përballë Kirenës, dhe ne të ardhur nga Roma, Judenj dhe prozelitë, Kretas dhe Arabë, i dëgjojmë të flasin për gjërat e mëdha të Perëndisë në gjuhët tona!''. (Veprat 2:8-11). Pra, keto gjuhe jane gjuhe fonetike tokesore te huaja dhe te kuptueshme.

Por a shohim kete gje sot? JO! Sot kur shohim personat qe flasin ne gjuhe nuk i degjojme qe te flasin nje gjuhe te huaj tokesore, sic ndodhi te Veprat 2, por degjojme vetem nje kombinim rrokjesh te pakuptimta! Rrokje te pakuptimta te perseritura dhe ku nuk ka interpretim!

Nese Perendia jep gjuhen pse nuk jep edhe interpretuesin? (1 Kor. 14:27). Ku eshte interpretuesi ne kishat dhe takimet ku flitet ne gjuhe? Pse nuk ka interpretues? Sepse nuk eshte nga Perendia!
Gjithcka eshte veper e mishit! Gjuhet qe shohim ne Shkrim jane gjuhe tokesore (Veprat 2), qe fliten me radhe nga personat ne kishe, njeri pas tjetrit, jo te gjithe njeheresh sic ndodh sot, dhe gjithmone me interpretues. (1 Korintastit 14:27). Nese nuk ndodh keshtu, nuk eshte nga Fryma e Perendise. Kete te folur te vertete ne gjuhe nga Fryma qe Shkrimi na tregon nuk e shohim sot. Ajo cka shohim sot nuk eshte asgje tjeter vecese derdellitje, nje kombinim rrokjesh pakuptim. Nje tentative per te rikrijuar fuqine e Perendise! Nje falsifikim i vepres se Frymes se Perendise dhe nje imitim i asaj qe ndodhte te Veprat!

Letra e pare e Korintasve eshte nje nder letrat e para te shkruara dhe ishte koha kur kisha ende po themelohej gjate kohes se Apostujve. Ishte koha kur Perendia ende po themelonte kishen e Tij duke vertetuar ungjillin dhe Fjalen e Tij me shenja dhe cudira. Por keto gjera nuk i shohim me pasi kisha ishte themelur dhe Shkrimi kishte perfunduar. Nuk i shohim me ne letrat e tjera te Dhiates se Re dhe nuk i shohim me ne Kishen e hershme apo pergjate gjithe historise se kishes.

Gjithashtu, ne shohim apostujt qe kishin aftesine te sheronin kedo, kudo dhe kurdo, madje ndonjehere pa u lutur fare, kishin apo skishin besim njerezit. Sot asnje njeri nuk e ka aftesine qe te sheroje kedo, kudo dhe kurdo.

Shenjat e apostullit u vërtetuan ndër ju me durim të madh, me shenja e mrekulli dhe çudira.” (2 Korintasve 12:12)

Keto shenja, mrekulli dhe cudi ishin shenjat identifikuese te apostujve te Krishtit. Nese cdo besimtar ne Krishtin do te ishte i pajisur me aftesine per te bere shenja, mrekullira dhe cudira atehere keto nuk mund te ishin shenjat identifikuese te nje apostulli.

Gjithashtu, sherimet nuk ndodhin vetem te besimtaret dhe brenda familjes se besimit. Kemi disa raste ne Dhiaten e Vjeter dhe te Re ku jane sheruar jobesimtare dhe njerez te cilet nuk ishin besimtare apo nuk shfaqen besim se mund te sheroheshin. Disa shembuj jane: Shtepia e Faraonit (Zanafilla 12:10-20), shtepia e Abimelekut (Zanafilla 20:1-18), Jeroboami (1 Mbreterit 13:6), Naamani (2 Mbreterit 5:1-14), Nebukadnecari (Danieli 4:34-37). Krishti sheroi dhjete lebroze jobesimtare (Luka 17:11-19) Krishti sheron te paralizuarin qe nuk e njihte Ate (Gjoni 5:1-9) Krishti sheron te verberin pa besim (Gjoni 9). Disa raste te tjera sherimesh ku nuk flitet fare per besimin e njerezve: Mateu 9:32, Mateu 12:13, Mateu 12:22, Marku 7:35, Marku 8:22, Luka 14:4, Luka 17:14, Luka 22:51 sherimi i sherbetori te krypriftit qe kishte ardhur per te arrestuar Jezusin dhe te cilit iu pre veshi, Veprat 5:16, Veprat 9:36-43, Veprat 20:9-12.

Gjithashtu, shërimet fizike janë shumë të rralla përgjatë Diates se Vjeter. Vetëm disa janë regjistruar. Nuk ka pasur asnjëherë një kohë përpara ardhjes së Krishtit ku shërimet ishin të zakonshme.

Gjithashtu, shërimet nuk ishin norma e përditshme në shërbesën e Palit, por ndodhte kur ai hynte në një vend të ri, p.sh., në Maltë, ku ungjilli dhe predikuesi i tij kishin nevojë të vërtetoheshin (shih Veprat 28:8, 9).

Nëse do kishte sikur edhe një person të vetëm sot në planet me dhuntinë e shërimit dhe me autoritetin për të dëbuar sëmundjet, sic e kishin apostujt, të cilët mund të shëronin këdo, kurdo dhe kudo, madje edhe pa u lutur fare, tashmë do kishim dëgjuar për vepra cudibërëse të bëra nga një i tillë në ndonjë cep të botës.

E vërteta është se asnjë njeri nuk e ka autoritetin apo dhuntinë e shërimit dhe Koronairusi e ka treguar më së miri këtë. Megjithate, kjo nuk do te thote qe Zoti nuk ben vepra te medha apo mrekulli sot ne bote. Ai i ben ende keto.

A mundet Zoti ta heqë menjëherë Koronavirusin apo të shërojë menjëherë ndonjë të sëmurë me të? Absolutisht PO. Nëse ky është vullneti i Tij, kështu ndodhtë. Zoti i Bibles eshte i plotefuqishem dhe Ai sheron njerez sot dhe ben mrekulli sot, kur eshte vullneti i Tij ta beje kete dhe sigurisht qe ne mund te lutemi per te semuret dhe per sherimin e tyre.

Tani, a ka te krishtere te vertete qe i kane besuar apo qe i besojne ende keto gjera dhe qe jane pjese e ketyre takimeve apo levizjeve? Sigurisht. Kjo eshte nje thirrje per ta per te reflektuar dhe per tu rikhyer tek Bibla. Pyetja qe duhet te fillojne te bejne eshte: A eshte Bibla e gjithemjaftueshme apo jo? A po mbeshtetem vetem te Bibla apo po mbeshtetem tek ajo qe me eshte mesuar nder vite, tek takimet entuziaste ku kam qene pjesemarres, dhe tek emocionet dhe ndjenjat e mia?

Tani eshte koha që të krishterët e vërtetë dhe të sinqertë te fillojne te bejne disa pyetje dhe te hulumtojne Shkrimin. Ne deshiren e tyre te mire dhe te madhe per te patur me shume prej Perendise dhe per te pare ndryshim dhe rizgjim ne vendin tone ata jane mashtruar nga levizjet dhe doktrinat qe ua kane premtuar kete gje. Kjo eshte nje thirrje me dashuri per ta qe te dalin nga keto levizje jobiblike per te miren e shpirtitit te tyre dhe te afermeve te tyre, dhe, nese duan me te vertete te shohin fuqine e Perendise dhe rizgjim ne vendin tone.

Bibla eshte e gjithmjaftueshme dhe kur ne te rikthemi tek Fjala e Perendise Perendia do e bekoje kishen e Tij me rizgjim dhe fuqi te vertete.

Nese i duam njerezit dhe duam fuqine e Perendise ne vendin tone ne nuk mund dhe nuk duhet te heshtim aspak per keto gjera sepse vete Bibla na paralajmeron.

Sepse do të ngrihen krishtër të rremë dhe profetë të rremë, dhe do të bëjnë shenja të mëdha dhe mrekulli aq sa t'i mashtrojnë, në mundet, edhe të zgjedhurit.”(Mateu 24:24)

Të ruheni nga ata...të largoheni nga ata; sepse të tillë nuk i shërbejnë Zotit tonë Jezu Krisht, por barkut të tyre, dhe me fjalë të ëmbla dhe të bukura gënjejnë zemrat e atyre që s'dinë ligësi. (Romakët 16:17,18).

Te dashur, mos i besoni cdo fryme, por i vini ne prove frymerat nese jane prej Perendise, sepse shume profete te rreme kane dale ne bote.” (1 Gjoni 4:1)

Zoti na ndihmofte!

Adoniram dhe Ani Xhadson - Misionarët në Burma.



Adoniram dhe Ani Xhadson (Ann Judson) - ishin misionarët e parë amerikanë.

Kthimi në Besim
Kur Adoniram Xhadson hyri në Universitetin Brown të Rod Ajlënd, ai u magjeps me deizmin dhe mosbesimin dhe rrëshqiti në një jetë të trazuar. Pas diplomimit ai shkruante për skenën teatrale në Nju Jork. Më pas vendosi të drejtohej për në kufi, në Perëndim. Por gjatë rrugës, kur po qëndronte në një han, dëgjoi të gjithë natën një burrë duke vdekur në dhomën ngjitur. Në mëngjes u trondit shumë kur mësoi që njeriu që kishte vdekur kishte qënë një nga shokët e tij më të ngushtë në Universitet, një jobesimtar i fortë që i ishte kundërvënë furishëm ungjillit të Krishtit. Adonirami e dinte që Xhejkob Ejms (Jacob Eames) ishte i humbur, por ai gjithshtu kuptoi faktin që e njëjta gjë ishte e vërtetë edhe për të. Perëndimi e humbi atë joshjen e vet dhe ai u kthye mbrapsht me kal dhe u regjistrua në një Seminar Teologjik. Ai u kthye në besim te Krishti atje, në vitin 1808.

I Thirrur
Bindja e tij që ishte thirrur të ishte Misionar në Burma u rrit, por nuk kishte akoma asnjë shoqëri misionare në Amerikë. Kështu Adonirami udhëtoi në Angli që të konsultohej me shoqërinë e misioneve në Londër.

I Kapur
Udhëtimi i tij në det bëri që të kapej nga një anije lufte franceze dhe u burgos në Francë. Adonirami duke përdorur zgjuarsinë e tij u arratis nga burgu francez dhe u rikthye përsëri në Amerikë, duke arritur atje 8 muaj pasi ishte larguar. Pavarësisht kundërshtimit nga familja dhe nga miqtë, Adonirami nuk humbi kohë për t'u përgatitur.

Njohja
Adonirami u takua me Ani Haseltajn (Ann Hasseltine) që konsiderohej si“vajza më e bukur në Bradford, Masaçusets.” Letra e tij ndaj babait të saj është klasike. Ai i shkroi: “Të kërkoj nëse mund të japësh miratimin të ndahesh nga vajza jote, nëse mund të miratosh që ajo të largohet për në një tokë pagane, dhe që do të përballet ndaj vështirësive dhe vuajtjeve të një jete misionare? Nëse mund të miratosh përballjen e saj ndaj rreziqeve të oqeanit, ndikimeve fatale të klimës jugore të Indisë, ndaj çdo lloj ngushtice dhe rreziku, lëndimit, fyerjeve, persekutimit, dhe ndoshta një vdekjeje të dhunshme?” Xhon Haseltajn e miratoi dhe Adonirami u martua me Anin.

Dërgimi
Ata u nisën për shërbim misionar ditën pas dasmës së tyre, dhe brenda 2 javësh ata ishin duke lundruar për në Indi – të dërguar nga Bordi i sapoformuar Amerikan për Misionarët e Huaj.

Konflikti
Adonirami dhe Ani e kaluan shumicën e muajit të tyre të mjaltit duke debatuar – rreth pagëzimit. Deri në kohën kur arritën në Kalkutë, Ani tashmë kishte rënë dakord me pozicionin Baptist dhe ata dërguan një letër dorëheqjeje tek Bordi i Misionit që sapo i kishte dërguar! Më pas ata i'u drejtuan Baptistëve që ti pranonin me formimin e Shoqëërisë së Misioneve të Huaja Baptiste Amerikane.

Takimi me Uilliam Kerin (William Carey)
Gjatë rrugës për në Burma, Xhadsonët vizituan Uilliam Kerin – Babain e Misioneve Moderne- në Indi. Atje ata u pagëzuan me zhytje, nga bashkëpuntori i Kerit, Uilliam Uord (William Ward).

Tragjedia
Gjatë rrugës me anije për në Rangun, fëmija i tyre i parë sapo kishte lindur. Në korrik të vitit 1813, Xhadsonët arritën në Rangun. Zemrat e tyre u fundosën me atë që panë në vend. Burma ishte një komb budist rezistues, nën sundimin e një mbreti tiranik, që egërsisht iu kundërvu punës së tyre. Në këtë kohë djali i tyre 7 muajsh vdiq.

Mundimi
Adonirami u godit nga ethet, që e çuan shumë pranë vdekjes. Ndërsa një udhëtim misionar u kthye në një makth që zgjati 7 muaj, shumica e të cilit kishte qënë me ethe. Kur u kthyen në Rangun, Ani pati shqetësime të forta dhe i qëndroi një murtaje të kolerës shkretuese që përfshiu qytetin.

Qëndrueshmëria
Xhatsonët përdorën një “Zayat” (strehëz) për të siguruar pushim për udhëtarët, ku bëheshin edhe diskutime. Ishte në këtë “Zayat” që në qershor të vitit 1819 Xhatsonët, pas 7 vitesh punë, u bekuan me të kthyerin e parë në besim Burmanez, Maung Nau.

Rezistenca
Në një moment, Adoniram Xhatson kërkoi një dëgjese me Perandorin, për ti paraqitur atij Ungjillin. Përpjekja e tij u hodh poshtë në mënyrë të menjehershme nga Perandori.
Xhadsonët luftuan me dekurajimin dhe shëndetin e keq.

Përforcimet
Në një kohë, Ani duhej që të dërgohej përsëri në Amerikë që të rikuperohej nga ethet e mundimshme. Ajo u rikthye me më shumë misionarë vullnetarë.

Tortura
Në vitin 1824, plasi lufta midis Britanisë së Madhe dhe Burmas. Megjithëse Xhatson ishte amerikan, ai u akuzua se ishte një spiun anglez dhe u burgos në “Burgun e Vdekjes” për 18 muaj. Adonirami u keqtrajtua dhe u torturua nga Burmanezët, i izoluar me 50 njerëz të tjerë në kushtet më të egra, më të ndyra dhe më të pista. Gjatë natës këmbët ia lidhnin në një shtyllë bambuje, që ngrihej sipër kokës së tij në mënyrë që të detyrohej të flinte me vetëm kokën dhe shpatullat në tokë.

Degradim
Në rastin e parë që Anit iu lejua që të vizitonte burrin e saj, tetë muaj pas arrestimit të tij, ajo mbante në krah vajzën e tyre të sapolindur, Marian. Ana u trondit kur pa që burri i saj që normalisht dukej i rregullt dhe i paraqitshëm ishte në një gjendje kaq të degraduar, duke u zvarritur drejt saj në një gjendje që ajo as që nuk mund ta përshkruante dot.

Shkretim
Në kohën kur britanikët e liruan Adoniramin, ai pësoi një tjetër goditje shkatërruese kur mori vesh se, gruaja e tij e dashur Ani kishte vdekur tashmë dhe se, gjashtë muaj më vonë, vajza e tyre 2 vjeçare, Maria, ishte varrosur bashkë me të ëmën. Adonirami u zhyt në një depresion ekstrem, dhe për një farë kohe, puna e Ungjillit në Burma ndaloi.

Sukses
Të frymëzuar nga vendosmëria e Xhadsonëve, misionarë të rinj nga Amerika filluan të vinin. Më shume e më shumë Burmanezë u kthyen tek Krishti. Në një vit, 200 të kthyer u pagëzuan. Në vitin 1832, përkthimi i Xhatsonit i Dhiatës së Re përfundoi, të ndjekur nga përkthimi i Dhiatës së Vjetër në vitin 1834.

Progres
Adonirami më vonë u martua me Sara Bordman (Sarah Boardman), vejushë e një misionari që kishte vdekur. Ai punoi në rishikimin e përkthimit të tij të Biblës, krahas me udhëzimin e predikuesve vendas dhe ungjilltarëve. Kur puna e tij me Biblën përfundoi më në fund, ai e kthehu vëmëndjen e tij në bërjen e një fjalori Burmanez.

Fatkeqësi
Ndërsa shëndeti i Sarës po përkeqësohej shumë, Adonirami e shoqëroi deri te deti ku ajo u kthye në Amerikë për rikuperim, por ajo vdiq gjatë udhëtimit dhe u varros në ishullin e Shën Helenës në Gusht të vitit 1845. Pastaj atij i erdhi lajmi që edhe djali i tij një vjeç e gjysëm, Çarlsi, kishte vdekur një muaj përpara nënës së tij.

Amerika
Megjithëse në këtë kohë, ai mezi mund të përshpëriste, turma të mëdha u mblodhën për ta dëgjuar kur ishte në Amerikë. Kur ai u kthye në Burma, ai mori me vete gruan e tij të tretë, Emili Çabok (Emily Chubbuck). Emili krijoi disa polemika sepse ajo ishte sa gjysma e moshës së tij dhe një shkrimtare e historive të njohura. Por prapësëprapë, nuk kishte asnjë dyshim që ajo ishte një e krishterë e devotshme dhe e përkushtuar ndaj Misionit.

Fisi Karen për Krishtin
Nga viti 1849, Fjalori Anglisht-Burmanisht kishte përfunduar. Në kohën kur Adonirami vdiq në vitin 1850, ai kishte themeluar 63 Kisha midis fisit Karen. Mbi 100 000 njerëz të këtij fisi ishin pagëzuar. 


Përpara se të vdiste, Adonirami deklaroi: “Kur Krishti të më thërrasë në shtëpi, unë do shkoj me gëzimin e një djaloshi, që largohet nga shkolla e tij.” 

Të gjithë 5 fëmijët e Xhadsonit që mbijetuan u rritën dhe u përkushtuan në shërbesën e krishterë. Njerëzit e fisit Karen në Burma kanë qëndruar të patundur në besimin e tyre të Krishterë pavarësisht persekutimit të egër, një ishull Krishtërimi në detin e Budizmit.


“Luftën e mirë e luftova, e përfundova vrapimin, e ruajta besimin.” 2 Timoteu 4:7


Dr. Peter Hammond
Ky artikull u përshtat nga një kapitull i librit “Shekulli më i madh i misioneve”

-------
Të Gjitha të Drejtat të Rezervuara

A E DI CILA ËSHTË PUNA MË E RREZIKSHME NË BOTË?


A e di cila është puna më e rrezikshme ne botë?

Nuk është të jesh President, ushtar, zjarrfikës apo çdo lloj tjetër profesioni në botë.

Puna më e rrezikshme në botë është: Të predikosh!

Po, kjo është puna më e rrezikshme në botë.

Sepse nëse punët e tjera mund ti sjellin një farë rreziku trupit tënd fizik apo edhe trupit të ndonjë personi tjetër. Predikuesi merret me dicka tepër më të rëndësishme sesa trupi. Ai merret me shpirtin. Ajo që ai bën ndaj shpirtërave ka pasoja të përjetshme.

Përgjegjësia e tij është e dyfishtë. Nga njëra anë, janë shpirtrat të cilëve po u predikon, dhe nga ana tjetër ai do i japë llogari Perëndisë se si është marrë me ta dhe se si e ka përçuar mesazhin që Perëndia ka dhënë në Fjalën e Tij. Sa besnik ka qënë në përcimin e gjërave që Perëndia ka thënë në Fjalën e Tij?

Predikuesi është thirrur që "të ndajë drejt fjalën e së vërtetës" (2 Timoteu 2:15). Ai është një ambasador që duhet të flasë dhe shpjegojë besnikërisht dhe si duhet atë që Perëndia, Mbreti i tokës dhe qiellit, ka thënë në Fjalën e Tij të pagabueshme dhe të mjaftueshme.

Ja pse të predikosh, në podium apo online, apo të jesh pastor, nuk mund të merret asnjëherë lehtë. Të kuptuarit e përgjegjësisë së madhe, dëshirës për të njohur më shumë Fjalën e Zotit, studimi i thelluar i saj dhe të mësuarit nga predikues të tjerë biblikë dhe besnikë, është një fillim i mirë. Është një privilegj i madh që të predikosh për Perëndinë e Biblës por gjithashtu është edhe një përgjegjësi e madhe që asnjëherë nuk duhet marrë lehtë.

Por sot, shumë duan të bëhen pastora dhe predikues, por jo për tu shërbyer të tjerëve, por për të qënë lider, jo për të treguar përkujdes baritor por për të pasur ndjekës, jo për të përhapur mbretërinë e Perëndisë por për të ngritur mbretërinë e tyre nën emrin e Perëndisë. Është diçka që lakmohet shumë sepse shihet si një mundësi e mirë për të qënë i/e nderuar, për të pasur pushtet, famë apo para. Por lavdi Zotit për ata predikues të paktë besnikë dhe biblikë që kemi.

Oh që Zoti na dhëntë predikues besnikë dhe biblikë që e duan Zotin dhe e njohin Shkrimin. Njerëz që janë kthyer tek të vërtetat e vjetra biblike dhe tek mënyrat e vjetra dhe tek rrugët e vjetra, që kanë tejshpuar zemrat e njerëzve dhe kanë sjellë Rizgjime dhe Transformime të qyteteve dhe shteteve të tërë. Ashtu si predikuesit e vjetër të së shkuarës.

Zoti na dhëntë në Shqipëri njerëz besnikë dhe biblikë si Paul Washer, Steve Lawson, John Macarthur, Ravenhill, Spurgeon, Martyn Lloyd-Jones, George Mueller, John Owen, David Brainard, Jonathan Edwards, George Whitefield, John Knox, Gjon Kalvin, Martin Luteri, William Tyndale, John Hus, etj, etj. Amen.


Kuptimi i fjalës "Mister" në Dhiatën e Re.


Fjala “mister”, në cdo rast që është përdorur në Dhiatën e Re nuk kishte kuptimin ashtu sic ne e kuptojmë sot këtë fjalë.

Kuptimi i saj është krejt i ndryshëm nga mënyra se si ne e përdorim sot.

"Mistere" ishin të vërteta rreth Perëndisë dhe ungjillit të Tij që për një kohë, ishin të fshehura, por tashmë të zbuluara ndaj shenjtorëve

Por atij që mund t'ju fuqizojë juve sipas ungjillit tim dhe predikimit të Jezu Krishtit, sipas zbulesës së misterit, të mbajtur fshehur prej kohësh të përjetshme, por tani u shfaq me anë të Shkrimeve të profetëve, sipas urdhërimit të Perëndisë të përjetshme dhe u njoh ndër të gjitha kombet, për t'i sjellë në dëgjesën e besimit” (Romakët 16:25-27)

Por flasim urtësinë e Perëndisë në mister, urtësinë e fshehur të cilën Perëndia e kishte paracaktuar përpara kohërash për lavdinë tonë” (1 Korintasve 2:7)

Dhe nëse keni dëgjuar për administrimin e hirit të Perëndisë, që mu dha për ju; se si, me zbulesë, ma bëri të njohur misterin, sikurse ju shkrova më përpara me pak fjalë. Duke i lexuar, ju mund të kuptoni cila është mencuria ime në misterin e Krishtit, që nuk iu bë i njohur në brezat të tjerë bijve të njerëzve, ashtu si iu zbulua tani apostujve të shenjtë dhe profetëve të tij me anë të Frymës” (Efesianët 3:2-5)

(Shih Mat 13:10, Marku 4:11, Luka 8:10, Rom 11:25, 1 Kor 15:51, Kol 1:25-27).

Jezusi dhe Pali qartazi e përdorin fjalën “mister” në një kuptim komplet të ndryshëm nga ajo që përdoret sot. Misteri ishte një e vërtetë e fshehur në të kaluarën por tani e zbuluar dhe e kuptuar.

PROGRAMI PRAKTIK I LUTERIT PËR TË GJALLËRUAR JETËN TËNDE TË LUTJES



Reformatori Gjerman, Martin Luteri, mësonte që lutja duhet të jetë e gjallë, e fuqishme, e sinqertë, serioze, e trazuar, plot pasion, e fortë dhe e zjarrtë.

Luteri e përshkroi lutjen si: “Puna më e vështirë nga të gjitha, – përpjekja mbi gjithë përpjekjet, sepse ai që lutet duhet të luftojë fuqishëm kundër dyshimit dhe murmuritjeve që ngjall burracakëria dhe padenjësia që ndejmë përbrenda… ai rënkim i pashprehshëm dhe i fuqishëm me të cilin i perëndishmi ngrihet mbi dëshpërimin, lufta në të cilën ata e përdorin fuqimisht besimin e tyre.”

Lutja e guximshme, e cila ngulmon pa u lëkundur dhe nuk pushon për shkak të frikës, është shumë e kënaqshme për Perëndinë,” shkroi Luteri. “Ashtu si këpucëbërësi bën një këpucë, ose rrobaqepësi bën një pallto, po kështu edhe i krishteri duhet të lutet. Lutja është puna e përditshme e të krishterit.


REFORMIMI I LUTJES

Në vitin 1535, Luteri shkroi dhe publikoi: “Një Rrugë e Thjeshtë për t'u Lutur,” dedikuar berberit të tij, Peter Beskendorf. Berberi e kishte pyetur për disa udhëzime se si të përmirësonte jetën e tij të lutjes. Në përgjigje, Luteri shkroi një libër me 35 faqe i cili u bë kaq popullor saqë u shtyp 4 herë vetëm atë vit të parë.

Martin Luteri është përshkruar si një nga njerëzit më të përkushtuar të lutjes në të gjithë historinë. Të dhënat historike tregojnë që Luteri lutej 3 deri në 4 orë çdo ditë. Në shekullin e 16-të, kisha e Romës e kishte varrosur lutjen Biblike nën shtresa institucionale, mistike dhe gabimesh teologjike. Lutja, për shumë persona në shekullin e 16-të ishte një rit mekanik fetar, një vepër legaliste, që nuk kërkonte shumë mendim. Luteri punoi shumë për të reformuar lutjen. Ai kalonte netë të gjata në vetmi në lutje të zjarrta dhe agjërim.


UDHËZIME PËR LUTJE

Në librin e tij “Një Rrugë e Thjeshtë për t'u Lutur” Luteri shkroi: “Së pari, kur ndiej që jam bërë i ftohtë dhe pa gëzim në lutje, për shkak të detyrave dhe mendimeve të tjera (sepse mishi dhe Djalli gjithmonë e pengojnë lutjen), unë marr librin e Psalmeve, nxitoj ë te dhoma ime…dhe për aq sa e lejon koha, unë them qetësisht në veten time dhe fjalë për fjalë Lutjen e Zotit, Dhjetë Urdhëresat, Besoren Apostolike dhe… disa Psalme."

Është një gjë e mirë që lutja të jetë puna e parë në mëngjes dhe puna e fundit në darkë. Ruaje veten me kujdes kundër ideve të rreme dhe mashtruese që të thonë ‘prit edhe pak. Do lutem pas një ore, së pari më duhet të bëj këtë dhe atë’…Ata që punojnë besnikërisht, luten dy herë…Krishti urdhëron lutje të vazhdueshme: lypni dhe do t'ju jepet, kërkoni dhe do të gjeni; trokitni dhe do t'ju hapet…lutuni pa pushim… ne duhet të ruhemi pa pushim kundër mëkatit dhe gabimeve, diçka që dikush nuk mund ta bëjë nëse ai nuk ka frikë Perëndinë dhe që nuk mban Urdhëresat e Tij…ne bëhemi përtacë, të ftohtë dhe të topitur karshi lutjes. Djalli që na sulmon nuk është përtac dhe as i shkujdesur, dhe mishi ynë është shumë i gatshëm dhe i etur për të mëkatuar por nuk është i gatshëm ndaj frymës së lutjes.”

Kur zemra jote është ngrohur nga kjo përsëritje (i Dhjetë Urdhëresave, Fjalëve të Krishtit, etj)…Gjunjëzohu ose qëndro me duart e tua të mbledhura dhe sytë e tu drejt Qiellit dhe fol ose mendo aq shkurtimisht sa mundesh.”

O At Qiellor, i dashur Perëndi, unë jam një mëkatar i varfër dhe i padenjë. Unë nuk e meritoj të ngre sytë e mi ose duart drejt Teje ose që të lutem. Por, për shkak se Ti na ke urdhëruar të gjithëve të lutemi dhe ke premtuar të na dëgjosh, dhe përmes Birit tënd të dashur, Jezu Krisht, na ke mësuar si të lutemi dhe për çfarë të lutemi, unë vij tek ti në bindje ndaj Fjalës Tënde, duke besuar në premtimet e tua të hirshme.”

Luteri rekomandoi që lutjet tona duhet të jenë të shumta por të shkurtëra në kohëzgjatje. Luteri mësoi që ne duhet të lutemi me: “Lutje të shkurtra…të mbarsura me Frymën e Shenjtë, të fortifikuara fort me anë të besimit. Sa më të pakta fjalët, aq më e mirë lutja. Sa më të shumta fjalët, aq më e keqe lutja. Pak fjalë dhe shumë kuptim është e krishterë. Shumë fjalë dhe pak kuptim është pagane.”

Lutja e Zotit dhe Psalmet ishin mjete të cilat Luteri i konsideronte më të rëndësishme për jetën e lutjes të të çdo të krishteri. “Është lutur me bollëk i krishteri që është lutur si duhet me Lutjen e Zotit.” Lutja e Zotit është lutja model e Krishtërimit dhe në thelb nuk është një lutje e një individi, por një lutje e përbashkët që lidh të gjithë të krishterët bashkë, duke na bashkuar me të gjithë besimtarët, ata në të kaluarën, ata në të tashmit dhe me ata në së ardhmen, qoftë në Qiell ose në tokë, në një lutje me në fokus Mbretërinë Biblike.


TË LUTESH NGA PSALMET

Luteri mësonte që të lutesh nga Psalmet na sjell në: “një harmoni të gëzueshme” me Fjalën e Perëndisë dhe Vullnetin e Perëndisë. “Kushdo që fillon të lutet me Psalmet me ngulm dhe rregullisht shumë shpejt do të heqë dorë nga lutjet e tjera të vogla dhe të zbehta personale devocionale dhe do të thotë, ‘Ah, nuk është lëngu, fuqia, pasioni, zjarri që gjen te Psalmet. Gjithçka tjetër shijon tepër e ftohtë dhe tepër e fortë.’”


STRUKTURIMI I LUTJES

Luteri rekomandoi gjithashtu që ta strukturojmë lutjen tonë sipas Besores Apostolike dhe Katekzimit, për të lidhur doktrinën me devocionin. Ai gjithashtu rekomandoi të lutesh sipas Dhjetë Urdhëresave, duke medituar mbi secilën urdhëresë si udhëzim, falenderim, rrëfim dhe peticion. Të medituarit mbi udhëzimin, të falenderuarit për bekimet që rrjedhin nga këto parime, të rrëfyerit për aty ku kemi dështuar personalisht në bindjen dhe aplikimin e tyre, dhe kërkesa për të qënë në gjendje për të nderuar dhe për t'ju bindur Fjalës së Perëndisë në jetët tona të përditshme, do të gjallërojë jetët tona të lutjes.


LUFTA SHPIRTËRORE

Luteri jetoi përditë si një shënjestër ndaj asaj që ai e quante “Anfectung,” sulmi i egër dhe i pafrenuar i Satanit. Ndonjëherë, dukej sikur e gjithë bota ishte kundër tij, po ashtu siç ishin mishi dhe Djalli. Në mes të kësaj lufte shpirtërore, qasja e pasur e Luterit ndaj lutjes e forcoi atë. Besorja Apostolike, Lutja e Zotit, Dhjetë Urdhëresat, Katekizmi dhe Psalmet thelluan dhe fokusuan jetën e tij të lutjes.

Në parathënien e tij te “Katekizmi i Zgjeruar,” Luteri shkroi “Ne e dimë që mbrojtja jonë qëndron te lutja. Ne jemi tepër të dobërt për t'i rezistuar Djallit dhe shërbëtorëve të tij. Le të mbajmë fort armët e të krishterit; ato na aftësojnë që të luftojmë Djallin… armiqtë tanë mund të tallen me ne. Por ne do të kundërshtojmë si njerëzit ashtu edhe Djallin nëse qëndrojmë në lutje dhe vazhdojmë të këmbëngulim në të.”


PRIORITETI YNË I PARË

Luteri rekomandoi një kohë të caktuar për devocionet personale, herët në mëngjes ose në darkë, dhe paralajmëroi kundër shtyrjes së tyre për ndonjë “punë më urgjente.”


STRALLI PËR FLAKËT

Ai mendonte që Dhjetë Urdhëresat duhet t'i shohim si një libër shkollor, si një libër këngësh, si një libër pendesash, dhe si një libër lutjesh. A këshilloi që një ditë si strukturë të lutjes të marrësh Dhjetë Urdhëresat, dhe një Psalm ose një kapitull të Shkrimit të Shenjtë ditën tjetër, dhe t'i përdorësh ato “si strall për të ndezuar një flakë në zemër.”


TË LUTESH LUTJEN E ZOTIT

Një Rrugë e Thjeshtë për t'u Lutur” jep disa shembuj të ndërmjetësimeve që frymëzohej të bënte Luteri në lutje mbi bazën e Lutjes së Zotit: “U shenjtëroftë Emri Yt. Po, Zot Perëndi, i dashur At, u Shenjtëroftë Emri Yt, si në ne ashtu edhe në të gjithë botën. Shkatërro dhe çrrënjos neveritë, idhujtarinë dhe herezinë e të gjithë mësuesve të rremë që padrejtësisht përdorin Emrin Tënd dhe në mënyra skandaloze e keqpërdorin dhe blasfemojnë me të…I Dashur Zoti Perëndi, ktheji dhe ndaloji ata… ndalo ata që nuk janë të gatshëm që të kthehen në mënyrë që të detyrohen të ndalojnë nga keqpërdorimi, njollosja dhe çnderimi i Emrit Tënd të Shenjtë dhe nga keqdrejtimi i njerëzve të varfër. Amen.”

Ardhtë Mbretëria Jote. O i dashur Zot, Perëndi dhe At, ktheji ata dhe na mbro… në mënyrë që ata me ne dhe ne me ta mund të të shërbejmë Ty dhe Mbretërisë Tënde në besim të vërtetë dhe dashuri të pashtirur dhe që nga Mbretëria jote që ka filluar, të mund të hyjmë në Mbretërinë Tënde të përjetshme. Na mbro kundër atyre që nuk duan të heqin dorë nga forca dhe fuqia e tyre për të shkatërruar Mbretërinë Tënde në mënyrë që kur të hidhen poshtë nga fronet e tyre, dhe të përkulen, atyre do t'ju duhet të ndalojnë përpjekjet e tyre. Amen.”

U bëftë vullneti yt si në tokë ashtu edhe në qiell. O i dashur Zot, Perëndi dhe At, Ti e di që bota, nëse nuk mund ta shkatërrojë Emrin Tënd ose të çrrënjosë Mbretërinë Tënde, është e zënë ditë e natë me marifete dhe skema të liga, me komplote dhe intriga të habitshme, të kruspullosur bashkë në këshillim të fshehtë, duke mbështetur njëri-tjetrin, duke u tërbuar dhe duke kërcënuar dhe duke vepruar me çdo qëllim të keq për të shkatërruar Emrin Tënd, Fjalën, Mbretërinë dhe fëmijët… për Hirin tënd me gëzim dhe durim na mundëso të durojmë çdo të keqe, kryq dhe fatkeqësi, dhe në këtë mënyrë të pranojmë, të provojmë dhe të përjetojmë Vullnetin Tënd dashamirës, të hirshëm dhe të përsosur...”

Na jep bukën e përditshme. Na mbro nga lufta dhe trazirat. Jepu të gjithë udhëheqësve këshillë të mirë dhe një vullnet për të ruajtur nënshtetasit e tyre në qetësi dhe drejtësi. O Perëndi, bëj që të gjithë njerëzit të jenë të kujdesshëm dhe të shfaqin shpirtbutësi dhe besnikëri karshi njëri-tjetrit. Na jep një mot të mbarë dhe të korra të mira…”

Na i fal fajet tona , siç ua falim edhe ne fajtorëve tanë. O i dashur Zot, Perëndi dhe At, mos hyr në gjykim kundër nesh sepse asnjë person i gjallë nuk është i drejtë përpara Teje. Mos na e numëro kundër nesh si mëkat që jemi kaq mosmirënjohës dhe jo falenderues për mirësinë tënde të papërshkrueshme, shpirtërore dhe fizike, dhe që arrakatemi kaq shumë herë çdo ditë. Mos shiko se sa të mirë ose sa të këqinj kemi qënë por vetëm mbi dhembshurinë e pafundme, që Ti e ke derdhur mbi ne në Krishtin, Birin Tënd të dashur. Amen. Gjithashtu, jepu falje atyre që na kanë lënduar dhe na kanë bërë të këqija, ndërsa i falim nga zemrat tona…ne do donim që ata të shpëtohen me ne. Amen.”

Mos lejo që të biem në tundim. Na mbaj vigjilentë, të etur dhe të zellshëm në Fjalën dhe shërbimin Tënd, në mënyrë që të mos bëhemi të vetë-kënaqur, përtacë dhe të plogët sikur tashmë të kishim arritur gjithçka. Në këtë mënyrë Djalli nuk mund të na zërë në lakun e tij, të na befasojë dhe të na privojë nga Fjala jote e çmuar ose të na fusë në grindje dhe përçarje midis nesh që do të na çojë në mëkat dhe çnderim…”

Dhe na liro nga i ligu. Kjo jetë e mjerë është kaq plot mjerime dhe fatkeqësi, rreziqesh dhe pasigurish, kaq plot shpirtligësi dhe pabesi… por Ti, i dashur At, e di dobësinë dhe brishtësinë tonë. Prandaj na ndihmo të kalojmë në mënyrë të sigurt përmes kaq shumë ligësie dhe poshtërsie…”


ADHURIM I NGROHTË ME GJITHË ZEMËR

Luteri paralajëmroi: “Nuk dua që të recitosh të gjitha këto fjalë në lutjen tënde. Kjo do ta bënte atë veçëse dërdëllitje boshe. Unë dua që zemra jote të trazohet dhe të udhëzohet në lidhje me mendimet që duhet të kuptohen në Lutjen e Zotit. Këto mendime mund të shprehen, nëse zemra jote është ngrohur si duhet dhe është prirur drejt lutjes, në shumë mënyra të ndryshme me më shumë ose më pak fjalë… dëgjo në heshtje, dhe nën asnjë rrethanë mos i pengo. Vetë Fryma e Shenjtë predikon këtu, dhe një Fjalë e Predikimit të Tij është shumë më e mirë se një mijë lutjet e tua. Shumë herë kam mësuar më shumë nga një lutje sesa mund të kem mësuar nga shumë lexim dhe arsyetim.”

Ai paralajmëroi kundër: “Një zemre të ftohtë dhe të pavëmëndshme”, duke mësuar që lutja kërkonte “vëmëndjen e plotë të të gjitha shqisave dhe gjymtyrëve… përqëndrim dhe sinqeritet zemre…”


DISIPLINA SHPIRTËRORE

Luteri mësonte që në lutjen përmes Dhjetë Urdhëresave “Unë mendoj për çdo Urdhëresë së pari si udhëzim, që është ajo për të cilën është synuar, dhe për të konsideruar seriozisht se çfarë kërkon Zoti nga unë. Së dyti, unë e kthej atë në një falenderim; së treti në një rrëfim; dhe së katërti në një lutje.”

Ai mësonte rendësinë e disiplinave Shpirtërore, duke përfshirë vetminë, heshtjen, dëgjimin, meditimin, lutjen dhe bindjen.


PËRKUSHTIM MË I THELLË

Perëndia qoftë i hirshëm për ta përdorur shembullin dhe mësimet e Martin Luterit për të gjallëruar jetët tona të lutjes, për të disiplinur, mprehur dhe fokusuar lutjet tona në një mënyrë me fokus Biblik dhe të Mbretërisë. Ndërsa përpiqemi përmes Lutjes së Zotit, Dhjetë Urdhëresave, Besores Apostolike, Psalmeve dhe Katekizmave, Zoti qoftë i mërshirshëm për të gjallëruar jetët tona të lutjes, për të thelluar jetët tona devocionale, dhe për të na përdorur më shumë për zgjerimin e Mbretërisë së Tij dhe për lavdinë e Tij të përjetshme.


Zot, na mëso të lutemi…” Luka11:1



Nga Peter Hammond
Shekulli Më i Madh i Reformacionit

-------
Të Gjitha Të Drejtat Të Rezervuara

Rëndësia e së Vërtetës


Këshilla e Solomonit “Bli të vërtetën dhe mos e shit” (Fjalët e urta 23:23) reflekton faktin që e vërteta është dicka e cmuar në Shkrim. Në fund të fundit, Perëndia është “Perëndia i së vërtetës” (Psalmi 31:5; Isaia 65:16), që ka lartësuar Fjalën e Tij që është e vërteta (Psalmi 119:160; Psalmi 138:2; Gjoni 17:17). Zoti Jezu Krisht, Perëndia në mish njerëzor, është “plot hir dhe të vërtetë” (Gjoni 1:14; kr. Gjoni 1:17), duke qënë Vetë “rruga, e vërteta, dhe jeta” (Gjoni 14:6; kr. Efesianëve 4:21). Fryma e Shenjtë është “Fryma e së vërtetës” (Gjoni 14:17; Gjoni 15:26; Gjoni 16:13; 1 Gjoni 5:6), duke vulosur shpëtimin e atyre që përqafojnë “mesazhin e së vërtetës” (Efesianëve 1:13). Dhe kisha është “shtylla dhe mbështetja e së vërtetës” (1 Timoteu 3:15), duke mbrojtur dhe duke shpallur të vërtetën e ungjillit (kr. Kolosianëve 1:5). Në fakt, vetëm duke besuar të vërtetën njerëzit do të lirohen nga mëkati dhe vdekja (Gjoni 8:32).

Megjithëse njerëzit e Perëndisë ndonjëherë harrojnë rëndësinë e së vërtetës, Satani nuk e harron kurrë. Që nga rënia, ati i gënjeshtrës (kr. Gjoni 8:44) ka bërë gjithcka në fuqinë e tij për të shkatërruar, fshehur, dhe shtrëmbëruar të vërtetën—duke u përpjekur vazhdimisht duke e zëvendësuar me të rremen dhe mashtrimin. Ironikisht, sulmet e tij më vdekjeprurëse nuk vijnë nga ata që hapur e refuzojnë të vërtetën, por nga ata që rrëfejnë se e njohin dhe e besojnë atë. [1]

- John Macarthur
"Komentari i Dhiates se Re Macarthur; Hyrja per letren e Judes"

--------

Mos bëj kompromis me të vërtetën e Shkrimit. Mos zgjidh një "rrugë të mesme", ca të vërteta dhe ca gënjeshtra bashkë, duke i mbushur mendjen vetes që je i balancuar, por mësoje të vërtetën e Perëndisë të zbuluar në Shkrim, përqafoje të vërtetën e Perëndisë, besoje të vërtetën e Perëndisë, shpalle të vërtetën e Perëndisë, dhe mbroje të vërtetën e Perëndisë. Amen.

Perëndia modern dhe Perëndia i Vetëm i Vërtetë i Biblës


Një perëndi që është vetëm dashuri, një perëndi që do i pranojë të gjithë dhe do i falë të gjithë, një perëndi që i do të gjithë njerëzit, një perëndi që nuk do të gjykojë apo të ndëshkojë ndokënd, një perëndi që nuk mund të sjellë sëmundje, një perëndi që ka nevojë për ne, një perëndi që nuk mund të bëjë asgjë pa lejen tonë dhe që nuk mund të veprojë apo të ndërhyjë në tokë pa i dhënë ne akses, një perëndi lypsar që po pret nëse njerëzit do kthehen tek ai apo jo, një perëndi që është i pafuqishëm përballë njerëzve të plotëfuqishëm, një perëndi që nuk është i vetmi Shpëtimtari i yni por bashkë-shpëtimtar me ne, një perëndi që nuk është i plotëfuqishëm mbi gjithcka, një perëndi që nuk është i drejtë, një perëndi që nuk është i shenjtë, dhe një perëndi që nuk është sovran mbi të gjitha gjërat, mbi të gjithë tokën, mbi të gjitha ngjarjet dhe të gjithë njerëzit nuk është Perëndia i Biblës, por një idhull, një perëndi i përqafuar dhe i dashur fort i krijuar nga fabrika e madhe e idhujve të njeriut, zemra njerëzore.

Më lejoni të paraqes Perëndinë e Vetëm të Vërtetë të Biblës:

Perëndia po flet. “Ti i ke bërë këto gjëra dhe unë kam heshtur; TI KE MENDUAR QË UNË JAM KREJT I NGJASHËM ME TY. Por unë do të të përgjigjem dhe do të vë çdo gjë para syve të tu. Tani kuptoni këtë gjë ju që harroni Perëndinë, që unë të mos ju bëjë copë-copë dhe askush të mos ju çlirojë dot.” (Psalmi 50:21,22)

O ju që jeni larg, dëgjoni atë që kam bërë; dhe ju që jeni afër, njihni fuqinë time". (Isaia 33:13)

------

"O Zot, Perëndia i etërve tanë, a nuk je ti Perëndia që është në qiell? Po, ti sundon mbi të gjitha mbretëritë e kombeve, në duart e tua janë forca dhe fuqia dhe nuk ka njeri që mund të të rezistojë. (2 Kronikat 20:6)

"Sepse Zotit i përket mbretëria dhe ai sundon mbi kombet." (Psalmi 22:28)

"Zoti do të mbretërojë gjithnjë, përjetë." (Eksodi 15:18)

"Tërë banorët e dheut përpara tij konsiderohen si asgjë; ai vepron si të dojë me ushtrinë e qiellit dhe me banorët e dheut. Askush nuk mund t'ia ndalë dorën ose t'i thotë: "Çfarë po bën?". (Danieli 4:35)

"Jotja, o Zot, është madhështia, fuqia, lavdia, shkëlqimi, madhëria, sepse gjithshka që është në qiell dhe mbi tokë është jotja. E jotja o Zot është mbretëria, dhe ti ngrihesh sovran mbi gjithshka. Nga ti vijnë pasuria dhe lavdia; ti sundon mbi gjithçka; në dorën tënde janë forca dhe fuqia, dhe ti ke fuqinë për të bërë të madh dhe për t'u dhënë forcë të gjithëve." (1 Kronikat 29:11-12)

"Zoti bën ç'të dojë në qiell dhe në tokë, në dete dhe në të gjitha humnerat." (Psalmi 135:6)

"Tani e shikoni që unë jam Ai dhe që nuk ka Perëndi tjetër përbri meje. Unë të bëj që të vdesësh dhe të jetosh, unë të plagos dhe të shëroj, dhe nuk ka njeri që mund të të lirojë nga dora ime." (Ligji i Ripërtërirë 32:39)

"Zoti të bën të vdesësh dhe të bën të jetosh; të zbret në Sheol dhe të ngjit që andej. Zoti të varfëron dhe të pasuron, ai të poshtëron dhe ai të lartëson. Ai e ngre të mjerin nga pluhuri dhe e heq të varfërin nga plehrat, në mënyrë që të ulet me princat dhe të trashëgojnë një fron lavdie; sepse shtyllat e dheut i përkasin Zotit, dhe mbi to ai ka mbështetur botën." (1 Samueli 2:6-8)

"Unë formoj dritën dhe krijoj terrin, sjell mirëqënien dhe krijoj fatkeqësinë. Unë, Zoti, i bëj të gjitha këto gjëra". (Isaia 45:7)

"Në rast se në qytet i bien borisë, a nuk do të trembet vallë populli? Në rast se në një qytet ndodh një fatkeqësi, a nuk e ka shkaktuar vallë Zoti?" (Amosi 3:6)

"Ai e tund dheun nga vendi i tij, dhe kollonat e tij dridhen. Urdhëron diellin, dhe ai nuk lind, dhe vulos yjet. I vetëm shpalos qiejt dhe ecën mbi valët e larta të detit. Ka bërë Arushën dhe Orionin, Plejadat dhe krahinat e jugut. Ai bën gjëra të mëdha dhe që nuk mund të hetohen, po, mrekulli të panumërta." (Jobi 12:6-10)

Qoftë i bekuar emri i Perëndisë gjithmonë e përjetë, sepse Atij i përkasin ditura dhe forca. Ai ndryshon kohërat dhe stinët, i ul mbretërit dhe i larton, u jep dituri të urtëve dhe dije atyre që kanë mend. Ai tregon gjërat e thella dhe të fshehta, njeh atë që është në terr dhe drita qëndron me Të.” (Danieli 2:20-22)

Llogarit numrin e yjeve dhe i thërret të gjithë sipas emrit të tyre. I madh është Zoti ynë, e pamasë është fuqia e Tij dhe e pafund zgjuarsia e Tij.” (Psalmi 147:4,5)

Zëri i Zotit bën që të lindin sutat dhe i lë pyjet pa gjethe; dhe në tempullin e tij çdo gjë thotë: "Lavdi!". (Psalmi 29:9)

Ai e ka krijuar tokën mbi themelet e saj; kjo nuk do të luajë kurrë përjetë. Ti e kishe mbuluar me humnerë si me një rrobe; ujërat ishin ndalur mbi malet. Në qortimin tënd ato ikën, në zërin e gjëmimit tënd u larguan me nxitim. Dolën malet dhe luginat u ulën në vendin që ti kishe caktuar për to. Ti u vure ujërave një kufi që nuk duhet ta kapërxenin; ato nuk do të kthehen më të mbulojnë tokën. Ai bën që të dalin burime në luginat; ato rrjedhin midis maleve” (Psalmi 104:5-10)

Nga dhomat e sipërme të tij ai u jep ujë maleve; toka ngopet me frytin e veprave të tua. Ai bën që të rritet bari për bagëtinë dhe bimësia në shërbim të njeriut, duke nxjerrë nga toka ushqimin e tij” (Psalmi 104:13-14)

Ai lëshon vetëtimën e tij nën gjithë qiellin dhe deri në skajet e tokës. Prapa tij një zë vrumbullon; ai gjëmon me zërin e tij madhështor; ai nuk i përmban kur dëgjohet zëri i tij. Perëndia gjëmon në mënyrë të mrekullueshme me zërin e tij dhe bën gjëra të mëdha që nuk mund t'i kuptojmë. I thotë në fakt borës: "Bjerë mbi tokë", ia thotë si shirave të lehta ashtu dhe shirave të rrebeshta. Ai ndal dorën e çdo njeriu, me qëllim që të gjithë vdekatarët të mund të njohin veprat e tij. Bishat hyjnë në strukat e tyre dhe rrinë në strofkat e tyre. Nga vendet më të largëta të jugut vjen stuhia dhe të ftohtit nga erërat e acarta të veriut. Me frymën e Perëndisë formohet akulli dhe shtrirja e ujërave tërhiqet. I ngarkon retë e dendura me lagështirë dhe i shpërndan larg retë e tij dritëplota. Ato enden në qiell kudo, duke ndryshuar drejtimin në bazë të drejtimit të tij, për të kryer çfarëdo gjë që ai urdhëron mbi faqen e tokës së banuar.” (Jobi 37:3-12)

Me kë kërkoni, pra, të më ngjasoni që të jem baras me të? - thotë i Shenjti.” (Isaia 40:25)

Me cilin doni të më barazoni, me cilin doni të më krahasoni që mund të jemi të njëllojtë?” (Isaia 46:5)

"Zoti i ushtrive është betuar duke thënë: "Në të vërtetë ashtu siç e kam menduar ashtu do të jetë, dhe ashtu si kam vendosur, kështu ka për të ndodhur." (Isaia 14:24)

O thellësi pasurie, urtësie dhe diturie të Perëndisë! Sa të pahulumtueshme janë gjykimet e tij dhe të pashtershme janë udhët e tij! ''Sepse kush e njohu mendjen e Zotit? Ose kush u bë këshilltar i tij? Ose kush i dha atij më parë, që të ketë për të marrë shpagim?''. Sepse prej tij, me anë të tij dhe për të janë të gjitha gjëra. Lavdi atij përjetë! Amen!” (Romakët 11:33-36)

--------

I shenjtë dhe i tmerrshëm është emri i Tij.” (Psalmi 111:9b)

I shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti Perëndi, i Githëpushtetshmi, që ishte, që është dhe që vjen!“ (Zbulesa 4:8b)

Por Zoti i ushtrive do të jetë lartësuar në gjyq, dhe Perëndia i shenjtë do të tregohet i shenjtë në drejtësi.” (Isaia 5:16)

Ai është Shkembi, vepra e Tij është e përsosur, sepse në të gjitha rrugët e Tij ka drejtësi. Eshtë një Perëndi që nuk e njeh padrejtësinë; Ai është i drejtë dhe i mirë.” (Ligji i Përtërirë 32:4)

ZOTI është Gjykatësi ynë, ZOTI është Ligjvënësi ynë, ZOTI është Mbreti ynë...” (Isaia 33:22)

Vetëm një është Ligjvënësi, Ai që mund të shpëtojë dhe të shkatërrojë...” (Jakobi 4:12)

Por Zoti mbetet përjetë; Ai ka vendosur fronin e Tij për të gjykuar. Ai do të gjykojë botën me drejtësi, do ti gjykojë popujt me pa-anësi.” (Psalmi 9:7,8)

Sepse ai ka caktuar një ditë në të cilën do të gjykojë me drejtësi botën me anë të atij njeriu të cilin ai e ka caktuar; dhe për këtë u ka dhënë të gjithëve një provë të sigurt, duke e ringjallur prej të vdekurit''. (Veprat 17:31)

Kur Zoti Jezu Krisht të shfaqet nga qielli me engjëjt e pushtetit të vet, në një zjarr flakërues, për t’u hakmarrë kundër atyre që nuk njohin Perëndi, dhe të atyre që nuk i binden ungjillit të Zotit tonë Jezu Krisht. Ata do të ndëshkohen me shkatërrim të përjetshëm, larg nga fytyra e Zotit dhe nga lavdia e fuqisë së tij” (2 Thesalonikasve 1:7,8)

"Ç'është njeriu që ta konsiderojë veten të pastër dhe i linduri nga një grua për të qenë i drejtë? Ja, Perëndia nuk u zë besë as shenjtorëve të tij dhe qiejt nuk janë të pastër në sytë e tij; aq më pak një qenie e neveritshme dhe e korruptuar, njeriu, që e pi paudhësinë sikur të ishte ujë!” (Jobi 15:14-16)

Si mund të jetë, pra, njeriu i drejtë përpara Perëndisë, ose si mund të jetë i pastër një i lindur nga një grua? Dhe nëse edhe hëna nuk shkëlqen dhe yjet nuk janë të pastër në sytë e tij, aq më pak njeriu, që është një vemje, biri i njeriut që është një krimb!". (Jobi 25:4-6)

Dhe tani Zoti pa që ligësia e njerëzve ishte e madhe mbi tokë dhe që tërë synimet e mendimeve të zemrës së tyre nuk ishin gjë tjetër veçse e keqja në çdo kohë.... qysh në fëmijërinë e tij.” (Zanafilla 6:5 dhe 8:21)

---------

"Ata që lëvdojnë vetveten, nuk do të mund të qëndrojnë para syve të tua; ti i urren të gjithë ata që kryejnë padrejtësi." (Psalmi 5:5)

"Perëndia është një gjykatës i drejtë dhe një Perëndi që zemërohet çdo ditë me keqbërësit." (Psalmi 7:11)

"Nuk do të mundosh asnjë grua të ve, as asnjë jetim. Në rast se i mundon ata në një farë mënyre dhe ata bërtasin në drejtimin tim, unë do ta dëgjoj pa tjetër britmën e tyre; do të zemërohem dhe do t'ju vras me shpatë; gratë tuaja do të mbeten të veja dhe bijtë tuaj jetimë." (Eksodi 22:22-24)

Dhe në se, me gjithë këtë nuk do të më dëgjoni, por do të silleni si armiq të mi, edhe unë do të bëhem armiku i juaj plot mëri dhe do t'ju dënoj shtatë herë më shumë për mëkatet tuaja.” (Levitiku 26:27,28)

Ti do t'i bësh si një furrë të zjarrtë kur do të dukesh i zemëruar; në zemërimin e tij Zoti do t'i hedhë në humnerë dhe zjarri do t'i përpijë.” (Psalmi 21:8,9)

Sepse ja, Zoti do të vijë me zjarrin dhe qerret e tij do të jenë si një uragan për të hedhur zemërimin e tij me tërbim dhe kërcënimin e tij me flakë zjarri.” (Isaia 66:15)

Do t'ju mbledh dhe do të fryj mbi ju me zjarrin e zemërimit tim dhe ju do të shkriheni në mes të tij.” (Ezekieli 22:21)

Pastaj Zoti do të bëjë të dëgjohet zëri i tij madhështor dhe do të tregojë si godet me krahun e tij kur tërbohet zemërimi i tij, në flakën e një zjarri gllabërues, në mes shpërthimesh të furishme, uraganësh dhe breshëri gurësh.” (Isaia 30:30)

zemërimi i Zotit dhe zilia e tij do të ndizen kundër tij dhe të gjitha mallkimet që janë shkruar në këtë libër do të bien mbi të, dhe Zoti do ta fshijë emrin e tij poshtë qiellit” (Ligji i Ripwrtërirë 29:20)

Ashtu si mblidhet argjëndi, bronzi, hekuri, plumbi dhe kallaji në mes të furrës dhe mbi ta i fryjnë zjarrit për t'i shkrirë, kështu në zemërimin tim dhe në tërbimin tim do t'ju mbledh, do t'ju fus atje dhe do t'ju shkrij”. (Ezekieli 22:20)

---------

Unë, unë jam Zoti dhe përveç meje nuk ka Shpëtimtar tjetër.” (Isaia 43:11)

...Vallë, nuk jam unë, Zoti? Nuk ka Perëndi tjetër veç meje, një Perëndi i drejtë, një Shpëtimtar; nuk ka asnjë veç meje.” (Isaia 45:21)

Shpëtimtari ynë, emri i të cilit është Zoti i ushtrive, është i Shenjti i Izraelit.” (Isaia 47:4)

"Megjithatë unë jam Zoti, Perëndia yt, që nga vendi i Egjiptit; ti nuk duhet të pranosh tjetër Perëndi veç meje dhe nuk ka tjetër Shpëtimtar jashtë meje.” (Osea 13:4)

Shpëtimi i përket Zotit" (Jona 2:10)

---------

"Lum ai komb që ka Perëndinë Zotin; lum populli që ai ka zgjedhur për trashëgim të tij." (Psalmi 33:12)

Zoti, Perëndia yt, të ka zgjedhur për të qenë thesari i tij i veçantë midis tërë popujve që ndodhen mbi faqen e dheut. Zoti nuk e ka vënë dashurinë e tij mbi ju, as nuk ju ka zgjedhur, sepse nuk ishit më të shumtë nga asnjë popull tjetër; ju ishit në fakt më i vogli i të gjithë popujve” (Ligji i Ripërtërirë 7:6,7)

"Ja, Zotit, Perëndisë tënd, i përkasin qiejtë, qiejtë e qiejve, toka dhe gjithçka ajo përmban; por Zoti u fali dashurinë e tij vetëm etërve të tu dhe i deshi ata; dhe mbas tyre midis tërë popujve zgjodhi pasardhësit e tyre, domethënë ju, ashtu siç po ndodh sot." (Ligji i Ripërtërirë 10:14-15)

I cili e dha veten për ne, për të na shpenguar nga çdo paudhësi dhe për të pastruar për vete një popull të veçantë, të zellshëm në vepra të mira.” (Titi 2:14)

Johebrenjtë, kur dëgjuan, u gëzuan dhe lëvdonin fjalën e Zotit; dhe të gjithë sa ishin të paracaktuar për jetën e përjetshme besuan.” (Veprat 13:48)

Dhe ata që ai i paracaktoi edhe i thirri; dhe ata që i thirri edhe i drejtësoi; dhe ata që i drejtësoi, ata edhe i përlëvdoi.” (Romakët 8:30)

I bekuar qoftë Perëndia, Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, që na bekoi me çdo bekim frymëror në vendet qiellore në Krishtin, sikurse na zgjodhi në të përpara se të themelohej bota, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer përpara tij në dashuri, duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet, për lëvdim të lavdisë së hirit të tij, me të cilin na bëri të pëlqyer në të dashurin Birin e tij” (Efesianët 1:3-6)

---------

Dhe ajo do të lindë një djalë dhe ti do t'i vësh emrin Jezus, sepse ai do të shpëtojë POPULLIN E TIJ nga mëkatet e tyre" (Mateu 1:21)

Dhe këndonin një këngë të re duke thënë: "I denjë je të marrësh librin dhe të hapësh vulat e tij, sepse ti u there, dhe nëpërmjet gjakut tënd na bleve për Perëndinë PREJ çdo fisi, gjuhe, populli dhe kombi” (Zbulesa 5:9)

---------

Dhe unë do t'ju jap atyre një zemër tjetër dhe do t'u shtie përbrenda një frymë të re, do të heq nga mishi i tyre zemrën prej guri dhe do t'u jap një zemër prej mishi, me qëllim që të ecin sipas statuteve të mia dhe të respektojnë ligjet e mia dhe t'i vënë në praktikë; atëherë ata do të jenë populli im dhe unë do të jem Perëndia i tyre.” (Ezekieli 11:19,20)

Do t'ju jap një zemër të re dhe do të shtie brenda jush një shpirt të ri; do të heq nga mishi juaj zemrën prej guri dhe do t'ju jap zemër prej mishi. Do të vë brenda jush Shpirtin tim dhe do të bëj që ju të ecni sipas statuteve të mia, dhe ju do të respektoni dhe do të zbatoni në praktikë dekretet e mia”

"Që na shpëtoi dhe na thirri me një thirrje të shenjtë, jo sipas veprave tona, por sipas qëllimit të tij dhe sipas hirit, që na u dha në Krishtin Jezus përpara fillimit të kohëve. (2 Timoteu 1:9)

Gjoni u përgjigj dhe tha: "Një njeriu nuk mund të marrë asgjë, nëse nuk i është dhënë nga qielli.” (Gjoni 3:27)

"Askush nuk mund të vijë tek unë, po qe se Ati që më ka dërguar nuk e tërheq dhe unë do ta ringjall atë në ditën e fundit. Dhe thoshte: "Për këtë arsye ju thashë se askush nuk mund të vijë tek unë, nëse nuk i është dhënë nga Ati im" (Gjoni 6:44,65)

Dhe një grua, me emër Lidia, që ishte tregtare të purpurtash, nga qyteti i Tiatirës dhe që e adhuronte Perëndinë, po dëgjonte. Dhe Zoti ia hapi zemrën për të dëgjuar gjërat që thoshte Pali.” (Veprat 16:14)

Ai ju dha jetë edhe juve, që ishit të vdekur në faje dhe në mëkate, në të cilat keni ecur dikur.. Por Perëndia, që është i pasur në mëshirë, për shkak të dashurisë së tij të madhe me të cilën na deshi, edhe atëherë kur ishim të vdekur në faje, na dha jetë me Krishtin (ju jeni të shpëtuar me anë të hirit)” (Efesianët 2:1-2, 4-5)

"Ç'ka lindur nga mishi është mish; por ç'ka lindur nga Fryma është frymë. Është Fryma që jep jetë; mishi nuk vlen asgjë” (Gjoni 3:6, 6:63)

Ai u tha atyre: "Po ju, kush thoni se jam unë?". Dhe Simon Pjetri duke u përgjigjur tha: "Ti je Krishti, Biri i Perëndisë të gjallë". Dhe Jezusi duke përgjigjur u tha: "I lumur je ti, o Simon, bir i Jonas, sepse këtë nuk ta zbuloi as mishi as gjaku, por Ati im që është në qiej.” (Mateu 16:15-17)

Qoftë bekuar Perëndia, Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, i cili sipas mëshirës së tij të shumtë na rilindi për një shpresë të gjallë me anë të ngjalljes së Jezu Krishtit prej së vdekurish” (1 Pjetri 1:3)

---------

Atë Perëndia e lartësoi me të djathtën e vet dhe e bëri princ dhe shpëtimtar për t'i dhënë Izraelit pendim dhe faljen e mëkateve.” (Veprat 5:31)

Si i dëgjuan këto fjalë, ata u qetësuan dhe përlëvduan Perëndinë, duke thënë: "Perëndia, pra, edhe kombeve u dha pendesën për t'u dhënë jetën!" (Veprat 11:18)

Duke i mësuar me zemërbutësi kundërshtarët, me shpresë se Perëndia ua jep atyre të pendohen, që të njohin të vërtetën, dhe të vijnë në vete, jashtë  nga laku i djallit, që i ka zënë robër për vullnetin e tij.” (2 Timoteu 2:25-26)

Dhe ne njohëm dhe besuam dashurinë që Perëndia ka për ne. Perëndia është dashuri...” (1 Gjoni 4:16

Dhe mbasi ai donte të shkonte në Akai, vëllezërit i dhanë zemër dhe u shkruan dishepujve që ta prisnin. Si arriti atje, ai i ndihmoi shumë ata, që KISHIN BESUAR me anë të hirit” (Veprat 18:27)

Si arriti atje, ai i ndihmoi shumë ata, që KISHIN BESUAR ME ANË TË HIRIT.” (Veprat 18:27)

Sepse juve ju është dhënë hiri për Krishtin, jo vetëm QË TË BESONI në të, por edhe të vuani për të” (Filipianët 1:29)

Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, jo nga vepra, që të mos mburret askush.” (Efesianët 2:8-9)

--------

Por ti, o Zot, je një Perëndi i mëshirshëm dhe i dhembshur që zemërohet ngadalë dhe që ka shumë mirësi dhe të vërtetë.” (Psalmi 86:15)

O Zot, mirësia jote arrin deri në qiell dhe besnikëria jote deri te retë.” (Psalmi 36:5)

Sepse e madhe është mirësia jote ndaj meje; ti ke shpëtuar shpirtin tim nga Sheoli.” (Psalmi 86:13)

Por ai vetë, Perëndia i paqes, ju shenjtëroftë tërësisht; dhe gjithë fryma juaj, shpirt e trup, të ruhet pa të metë për ardhjen e Zotit tonë Jezu Krisht. Besnik është ai që ju thërret, i cili edhe do ta bëjë.” (1 Thesalonikasit 5:23-24)

Dhe Perëndia e paqes, që e nxori lart prej së vdekurish, me anë të gjakut të Besëlidhjes së përjetshme, Bariun e madh të dhënve, Zotin tonë Jezu Krisht, ju bëftë të përsosur për çdo vepër të mirë, që të kryeni vullnetin e tij, duke punuar te ju atë që është e pëlqyer përpara tij, përmes Jezu Krishtit, të cilit i qoftë lavdia në jetë të jetëve. Amen.” (Hebrenjtë 13:20,21)
SHËNIM:
Të Gjitha të Drejtat të Rezervuara. Ju lejoheni dhe inkurajoheni ta shpërndani këtë material me kusht që të mos ndryshoni fjalët dhe gjithashtu të citoni burimin, nga është marrë materiali.