Çfarë është Besimi i Reformuar?




Nga B. B. Warfield

ÇFARË KUPTIMI KA TERMI “I REFORMUAR”?

Termi “i Reformuar” është një term historik që ka lindur pesë shekuj më parë. I referohet një periudhe kur kisha iu nënshtrua Reformimit në përpjekje për ta rikthyer Krishterimin te autoriteti i Shkrimit të Shenjtë. Synimi i Reformimit nuk ishte ta ndryshonte Fjalën e Perëndisë, por ta sillte kishën në përputhje me të.

Të udhëhequra nga Martin Luteri, Zvingli, dhe Gjon Kalvini, Kishat e Reformuara u shkëputën nga gabimet e Katolicizmit mesjetar dhe i dhanë jetë atij që ne e njohim sot si Protestantizmi.

ÇFARË MËSONIN REFORMATORËT?

Martin Luteri kaloi mjaft kohë duke u përpjekur që ta bindte kishën që njeriu shpëtohej vetëm prej hirit të Zotit vetëm përmes besimit. Ai besonte se të gjitha mësimet dhe doktrinat duhet të bazoheshin vetëm mbi Shkrimin e Shenjtë. Veprat e tij dhe të Kalvinit shpallnin mësimin e qartë të Shkrimit që Perëndia është një Perëndi sovran.

Ata besonin se Perëndia nuk ishte thjesht një vëzhgues mosveprues, por, përkundrazi, se Ai ishte veprues në të gjithë natyrën dhe punët e njeriut dhe se “Ai që të mbron nuk do të dremitë." (Psalmi 121:3). Ata mësonin atë që mësonte edhe Apostulli Pal, pra, që “Në Të ne jetojmë, lëvizim dhe jemi" (Veprat e Apostujve 17:28). Ata ishin të sigurt që Perëndia sundon në mënyrë sovrane mbi krijimin dhe se të gjitha ngjarjet ndodhnin me lejen e Tij, sepse gjithçka është “Sipas vendimit të Atij që vepron gjithçka sipas këshillës së vullnetit të Tij” (Efesianëve 1:11).

A ËSHTË PERËNDIA NJË PERËNDI SOVRAN?

A ka të drejtë Krijuesi i gjithçkaje të bëjë çfarë të dojë me njerëzit e tokës? Reformatorët besonin jo vetëm që Ai kishte të drejtë, por edhe që Ai e ushtron vullnetin e Tij me drejtësi dhe që ky parim shprehet qartë në Shkrimin e Shenjtë. “Tërë banorët e dheut përpara Tij konsiderohen si asgjë; Ai vepron si të dojë me ushtrinë e qiellit dhe banorët e dheut. Askush nuk mund t'ia ndalë dorën ose ti thotë: “Çfarë po bën?”” (Danieli 4:35). Për ta, sovraniteti i tij shfaqej më së qarti në shpëtimin e të zgjedhurve. Mësimet e reformatorit francez Gjon Kalvin theksonin sovranitetin e Perëndisë dhe vepra e këtij të fundit shpesh përmblidhet në “Pesë pikat e Kalvinizmit”. Akronimi i thjeshtë “TULIP” i shpjegon këto pika.

PO PËR TULIP-in Ç’MUND TË THEMI?

Udhëheqësit e hershëm protestantë kuptuan që ata duhet t’i mbronin mësimet e Shkrimit sa i përket sovranitetit të Perëndisë përkundër atyre që ia mohonin Perëndisë këto të drejta. Ishin të shumtë ata që mendonin se shpëtimi ishte një proces që pjesërisht varej prej tyre dhe acaroheshin kur dikush e bënte të qartë se krenaria e tyre duhet t’i nënshtrohej Shkrimit të Shenjtë. Udhëheqësit e kishës trimërisht iu përgjigjën biblikisht këtyre sulmeve duke mbrojtur pozitën reale të Perëndisë si Zot mbi krijimin e tij.

Mëkatshmëria e Plotë e Njeriut (T - Total Depravity):
Njeriu në gjendjen e tij mëkatare dhe të rënë, “nuk i pranon gjërat e Frymës së Perëndisë, sepse për të janë marrëzi; dhe nuk mund t’i njohë, sepse ato hetohen frymërisht” (1 Korintasve 2:14). Perëndisë i vlerësonte kështu pasardhësit e racës së rënë të Adamit: “Ligësia e njerëzve ishte e madhe mbi tokë dhe që tërë synimet e mendimeve të zemrës së tyre nuk ishin gjë tjetër veçse e keqja në çdo kohë” (Zanafilla 6:5; 8:21). Të gjitha “të mirat” që njeriu mendon se i bën gjatë jetës së vet nuk janë asgjë tjetër veçse “rrobe e ndotur” (Isaia 64:6). Çfarë ishte e vërtetë për mbretin David është gjithashtu e vërtetë edhe për ne, pra, që ne jemi “mbrujtur në paudhësi dhe nëna ime më ka ngjizur në mëkat” (Psalmi 51:5). Njeriu natyror nuk është i sëmurë, por I VDEKUR. Atyre që janë të krishterë Apostulli Pal iu sjell ndërmend të kaluarën e tyre kur iu flet me një gjuhë të figurshme: “Ai ju dha jetë edhe juve, që ishit të vdekur në shkelje dhe në mëkate, në të cilat keni ecur dikur, sipas ecjes së kësaj bote, sipas prijësit të pushtetit të ajrit, sipas frymës që vepron tani në bijtë e mosbindjes, ndërmjet të cilëve, edhe ne dikur, jetuam në lakmitë e mishit tonë duke i plotësuar vullnetet e mishit dhe të mendjes; dhe ishim prej natyre bij të zemërimit, si edhe të tjerët." (Efesianëve 2:1-3)

Zgjedhja e Pakushtëzuar (U - Unconditional Election):
Perëndia “na zgjodhi në Të përpara themelimit të botës, që të jemi të shenjtë dhe të patëmetë përpara tij në dashuri” (Efesianëve 1:4). Kjo do të thotë që ata që do të shpëtohen janë ata që janë zgjedhur që të shpëtohen nga Zoti sovran: “Do të kem mëshirë për atë që do të kem mëshirë” (Romakëve 9:15). Ai nuk e bazon zgjedhjen e Tij në ndonjë kusht brenda njeriut, “që askush të mos mburret” (Efesianëve 2:9).

Shlyerja e Posaçme (L - Limited Atonement):
Shlyerja e Krishtit është posaçërisht për njerëzit e Tij – “dhe jetën time e jap për delet” (Gjoni 10:15). Ai nuk e derdhi gjakun e Tij për ata që nuk do të vinin tek Ai. Ai nuk ka paguar çmimin për mëkatin e tyre - këtë ata duhet ta bëjnë vetë. “Unë lutem për ta, nuk lutem për botën, por për ata që më ke dhënë, sepse janë të tutë” (Gjoni 17:9).

Hiri i Parezistueshëm ose Hiri Efektiv (I - Irresistible Grace or Effectual Grace):
Ata që Ai ka zgjedhur do të vijnë tek Ai pa një pa dy. “Delet e mia e dëgjojnë zërin tim, dhe unë i njoh dhe më ndjekin” (Gjoni 10:27). “Gjithçka që më jep Ati do të vijë tek Unë...” (Gjoni 6:37). Perëndia e dërgon Frymën e Tij të Shenjtë të punojë në zemrat e të zgjedhurve të Tij: “Do t'ju jap një zemër të re dhe do të shtie brenda jush një frymë të re” (Ezekieli 36:26). “Askush nuk mund të vijë tek Unë, po qe se Ati që më ka dërguar nuk e tërheq” (Gjoni 6:44). “Sepse dhuntitë dhe thirrja e Perëndisë janë të pakthyeshme” (Romakëve 11:29).

Qëndrueshmëria e Shenjtorëve (P - Perseverance of the Saints):
“Ati im, që mi ka dhënë, është më i madh se të gjithë; dhe askush nuk mund ti rrëmbejë nga dora e Atit tim” (Gjoni 10:29). “Do t'i vësh emrin Jezus, sepse ai do të shpëtojë popullin e tij nga mëkatet e tyre” (Mateu 1:21). Shpëtimi nuk meritohet nga askush, as edhe zgjedhja e deleve të Tij të vërteta nuk blihet kurrë nga besimtari, sepse “Ai që nisi një vepër të mirë në ju, do ta përfundojë deri në ditën e Jezu Krishtit” (Filipianëve 1:6).

SFIDUESIT

Shumë nga mësimet e Luterit, Zvinglit, Kalvinit dhe reformatorët e tjerë u sfiduan nga ata që besojnë se Perëndia mund të jetë sovran, por ka zgjedhur që të heqë dorë pjesërisht nga kontrolli i Tij me qëllim që liria e njeriut të mos kufizohet. Këta sfidues shpesh bazohen mbi mësimet e Jakob Arminit, një profesor holandez, ndjekësit e të cilit quhen Arminianë dhe mohojnë mësimin e teologjisë së Reformuar, veçanërisht sa i përket gjendes së njeriut. Ata nuk besojnë se njeriu është frymërisht i vdekur, por që ai është i sëmurë nga mëkati.

Kalvinizmi mëson që njeriu shpëtohet nga hiri i pakushtëzuar, ndërsa Arminianët mësojnë që njeriu shpëtohet nga hiri por me një kusht të vetëm. Kushti është që çdo njeri duhet të zhvillojë në vetvete besimin te Perëndia dhe të arrijë hirin e Perëndisë. Reformatorët mësonin se njeriu nuk ka asnjë fuqi për ta shpëtuar vetvete dhe se është vetëm Fryma i Perëndisë që iu jep besimtarëve jetë të re dhe besim. Sfiduesit mësojnë që njeriu ka të paktën fuqi të mjaftueshme për të qenë në gjendje që të plotësojë kushtet e hirit të Perëndisë.

PSE ËSHTË BESIMI I REFORMUAR KAQ I RËNDËSISHËM SOT?

Katër shekuj më parë, Reformatorët u përpoqën që ta përulnin njeriun dhe ta lartësonin Perëndinë. Të gjithë ata që dëshirojnë të njohin Zotin e Ushtrive janë përpjekur për arritjen e këtij objektivi që nga fillimi i kohërave e deri më sot. Kishat e Reformuara besojnë se “frika e Zotit është fillimi i urtësisë" (Fjalët e Urta 9:10). Ato e mësojnë dhe e ndajnë Fjalën e Perëndisë me kohë dhe pa kohë, me qëllim që kisha e Krishtit të përfitojë nga doktrina e shëndoshë dhe që besimtari të ketë një vlerësim më të thellë për Perëndinë për t’i shërbyer Atij besnikërisht.

Besimi i Reformuar është shumë i rëndësishëm sot, sepse shumë kisha “të krishtera” nuk mësojnë dhe as nuk besojnë te Bibla. Është e frikshme kur kupton se sa shumë kisha sot i vënë në dyshim këto të vërteta bazë, siç është hyjnia e Krishtit dhe ringjallja e Tij.

Dikush nuk mund të thotë: “Epo, nuk ka shumë rëndësi se çfarë beson, mjafton të besosh në diçka”. Pavarësisht se çfarë do bota që ne të besojmë, doktrina është e rëndësishme. Ajo se çfarë besojmë është shumë e rëndësishme. Në librin e Veprave të Apostujve, bereasit “e pranuan fjalën me gatishmëri të madhe, duke i shqyrtuar çdo ditë Shkrimet, nëse këto gjëra ishin ashtu” (Veprat e Apostujve 17:11).

Është shumë e vërtetë që ka shumë kisha që e mësojnë qartësisht Fjalën e plotë të Perëndisë. Ky shkrim nuk u hartua me synimin për të thënë se dikush nuk mund të shpëtohet nëse nuk është anëtar i një kishe të reformuar. Kjo nuk është e vërtetë. Synimi që na shtyn në këtë ndërmarrje është që besimtarët të drejtohen drejt një sistemi besimi dhe teologjie që është më pranë dhe më në përputhje me Fjalën e Perëndisë.


ÇFARË ËSHTË UNGJILLËZIMI?


Nga Ernest C. Reisinger (1919-2004)


UNGJILLËZIMI është, komunikimi i një mesazhi të frymëzuar hyjnor që ne e quajmë Ungjill. Është një mesazh që është i përcaktueshëm në fjalë, por duhet të komunikohet në fjalë dhe fuqi.
"Sepse ungjilli ynë nuk erdhi deri te ju vetëm me fjalë, por edhe me fuqi dhe me Frymë të Shenjtë, dhe me shumë bindje;…" (1 e Theselonikasve. 1: 5). Ky mesazh fillon me informacione dhe përfshin shpjegim, aplikim dhe ftesë.

Përmbajtja e Ungjillit është se si Perëndia, Krijues dhe Gjyqtar, nga mëshira e Tij, e bëri Birin e Tij një Shpëtimtar të përsosur, të aftë dhe të gatshëm për mëkatarët. Ftesa është thirrja e Perëndisë
për njerëzit që të vijnë tek ky Shpëtimtar me besim dhe pendim për të gjetur falje, jetë dhe paqe.
“Dhe ky është urdhërimi i tij që besojmë në emrin e Birit të tij Jezu Krisht dhe ta duam njeri-tjetrin si na urdhëroi ai. (1 e Gjonit 3:23). “Jezusi u përgjigj dhe u tha atyre: Kjo është vepra e Perëndisë: të besoni në atë që ai ka dërguar." (Gjoni 6:29)

Përkufizimi i ungjillëzimit është si më poshtë: "Të paraqesim Jezu Krishtin para njerëzve mëkatarë, në mënyrë që ata të mund të vijnë dhe të vendosin besimin e tyre te Perëndia nëpërmjet Tij, ta pranojnë Atë si Shpëtimtarin e tyre dhe t'i shërbejnë Atij si Mbretit të tyre së bashku me kishën e Tij." Do të vini re se ky përkufizim është më shumë sesa "të fitosh shpirtra," ose ti shpëtosh njerëzit nga ferri, ose ti shpëtosh ata nga problemet e tyre personale, apo nga fatkeqësitë e jetës. Gjithashtu do të vini re se ky përkufizim përfshin ti shërbesh Krishtit në kishën e Tij. Shumë nga ungjillizimi i sotëm nuk do të përputhej me këtë përkufizim.


 
Ungjillizimi është një punë e mirë


Duam ta konsiderojmë ungjillizimin si një punë të mire, dhe ne duhet të pyesim: "Çfarë e përcakton një punë të mirë?" Ka tre gjëra që përcaktojnë kur një punë është një punë e mirë.

Së pari, një punë e mirë duhet të bëhet me një rregull të saktë, dhe në rastin e ungjillëzimit, ky rregull është Fjala e Perëndisë. Gjithçka që ne bëjmë dhe themi në ungjillizim duhet ta shqyrtojmë nga Fjala e Perëndisë. Kjo do të jetë tronditëse dhe do të nxjerrë në shesh shumë gjëra, por, ky do të jetë apeli ynë i vetëm - Fjala e Perëndisë. Pyetja nuk duhet të jetë, "A funksionon?", por, "A është e vërtetë? " "A është biblike? " Sistemi i Dëshmitarëve të Jehovait funksionon sepse ata fitojnë të konvertuar, por pyetja është, a është e vërtetë?
Së dyti, një punë e mirë duhet të ketë një qëllim të drejtë përfudimtar. Cili është ai qëllim? Lavdia e Perëndisë! Hiri, mëshira dhe fuqia e Perëndisë do të përlëvdohen në shpëtimin e shpirtrave. Drejtësia, shenjtëria dhe pa-anësia e Tij do të përlëvdohet në dënimin e të paperëndishmëve që refuzuan zbulesën e Tij. Prandaj, puna jonë është që të jemi të vërtetë ndaj mesazhit të ungjillit, pavarësisht nga rezultatet. Kur një predikues i një kishe përpiqet të shkaktojë atë që vetëm Zoti mund të shkaktojë, ai ka kaluar nga ungjillizimi i perëndishëm në ungjillizimin njerëzor. Prandaj, atë që ne gjithmonë duhet të kemi parasysh në ungjillizimin e përqendruar te Perëndia, është para së gjithash, lavdia e Perëndisë. Nëse qëllimi ynë është vetëm njeriu, atëherë ungjillizimi ynë së shpejti do të bëhet i përqendruar tek njeriu, që në fakt përfaqëson ungjillizimin e sotëm modern.

Së treti, një punë e mirë duhet të ketë një motiv të duhur. Cili është motivi i duhur në ungjillizimin e përqendruar te Perëndia? Janë dy motive të duhura:

1. Dashuria për Perëndinë dhe shqetësimi për Lavdinë e Tij.
2. Dashuria për njeriun dhe shqetësimi per mirëqenien e tij.


Të dyja këto motive dalin nga Dhjetë Urdhërimet. Më lejoni të shpjegoj atë që dua të them. Kur Jezusi u pyet nga mësuesi i ligjit:
"Mësues, cili është urdhërimi i madh i ligjit?" Dhe Jezusi i tha: "Duaje Zotin, Perëndinë tënd me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde". Ky është urdhërimi i parë dhe i madhi. Dhe i dyti, i ngjashëm me këtë, është: "Duaje të afërmin tënd porsi vetveten". Nga këto dy urdhërime varet i tërë ligji dhe profetët" (Mat. 22: 36-40). Këtu Zoti ynë dha një përmbledhje të Dhjetë Urdhërimeve.


Pra, thashë se motivi ynë për punën e mirë të ungjillizimit të përqendruar te Perëndia duhet të jetë: (1) dashuria ndaj Perëndisë dhe shqetësimi për Lavdinë e Tij, dhe (2) dashuria ndaj njeriut dhe shqetësimi për mirëqenien e tij. Atëherë, si e përlëvdojmë Perëndinë?


Ne e përlëvdojmë Perëndinë duke bërë vullnetin e Tij - dhe është vullneti i Tij që ta përhapim emrin e Tij dhe mesazhin e Tij për shpëtimin e Tij. Jezusi tha se e Ai e përlëvdoi Atin duke përfunduar punën që Ati i dha për të bërë:
“Unë të kam përlëvduar mbi tokë; unë e kam kryer veprën që më ke dhënë të bëj." (Gjoni 17: 4).

Ai na ka dhënë detyrën, që ne ta dergojmë mesazhin e Tij në të gjithë botën, prandaj motivi ynë i parë duhet të jetë dashuria për Perëndinë dhe shqetësimi për lavdinë e Tij. Kjo tregohet kur ne bindemi ndaj vullnetit të Tij të zbuluar. Prandaj, nëse jemi të bindur ndaj përhapjes së mesazhit të Perëndisë, Ai do të përlëvdohet pa marrë parasysh rezultatet. Rezultatet janë përtej arritjes sonë, përtej aftësisë sonë, dhe, falë Zotit, përtej përgjegjësisë tonë.


Motivi ynë i dytë - dashuria ndaj njeriut dhe shqetësimi për të mirëqenien e tij - përsëri vjen nga përmbledhja e urdhërimeve nga Zoti ynë,
“Dhe i dyti, i ngjashëm me këtë, është: "Duaje të afërmin tënd porsi vetveten" (Mat. 22:39). Nëse ne me të vërtetë e duam të afërmin tonë, ne do të duam të ndajmë me të mesazhin e shpëtimit. Më duhet të them diçka përsonale këtu. E mira më e madhe që më është bërë mua, ose për mua, në këtë botë është bërë nga përsoni që më solli mesazhin e shpëtimit, mesazhin që ne e quajmë Ungjill. Ai përson më deshi; ai ishte i shqetësuar për të mirën time në këtë botë dhe në botën që do të vijë. Krishti i këtij mesazhi ndryshoi jetën time, shtëpinë time dhe falënderoj Perëndinë, destinacionin tim.


Në ungjillëzimin e përqendruar te Perëndia, motivi ynë është i rëndësishëm. Ungjillizimi është një punë e mirë; prandaj duhet të bëhet:
 

1. Me një rregull të saktë - Fjalën e Perëndisë.
2. Me një qëllim të drejtë përfudimtar. - Lavdinë e Perëndisë.
3. Me një motiv të drejtë - dashuria për Perëndinë dhe dashuria për njeriun.



Jam i bindur se shumë nga kishat tona nuk do të ishin në gjendjen shpirtërore që ato janë në qoftë se ungjillizimi ynë në të kaluarën do të ishte bërë duke qenë i fokusuar te Perëndia, me një qëllim të përqendruar te Perëndia dhe me motive të përqendruara te Perëndia.

Ungjillizimi është një punë e mirë dhe, si çdo vepër tjetër e jona, edhe ungjillizimi ynë do të gjykohet për të parë se çfarë lloji është.
"Vepra e secilit do të shfaqet, sepse dita do ta tregojë; sepse do të zbulohet me anë të zjarrit, dhe zjarri do të provojë veprën e secilit e ç'lloji është." (1 Kor. 3:13).

Ungjillizimi - Nga A. W. Pink

Nga A.W.Pink (1886-1952)



PREDIKIMI I UNGJILLIT, NJË URDHËR

Ka nga ata që e keqinterpretojnë doktrinën e zgjedhjes në këtë mënyrë: Ja, unë jam ulur në tryezë me familjen time për çaj. Është një natë e ftohtë dimri, dhe jashtë në rrugë ka disa prostituta dhe disa fëmijë të uritur, dhe ata vijnë dhe trokasin në derën time dhe thonë: "Jemi shumë të uritur, zotëri, oh, ne jemi shumë të uritur dhe kemi shumë ftohtë, ne po vdesim nga uria: a nuk do të na japësh diçka për të ngrënë?" "T’ju jap diçka për të ngrënë? Jo, ju nuk duhet te jeni këtu, largohuni nga këtu."
Pra, disa njerëz thonë se kjo është ajo çfarë zgjedhja nënkupton, se Perëndia ka hapur gostinë e ungjillit dhe disa mëkatarë të gjorë, të vetëdijshëm për nevojën e tyre të thellë, vijnë tek Zoti dhe thonë: "Ki mëshirë për mua" dhe Zoti thotë: "Jo, ti nuk je nga të zgjedhurit e mi". Tani pra, miqtë e mi, ky nuk është mësimi i Librit (Biblës), nuk është aspak i tillë. Ky është absolutisht një përfaqësim i rremë i së vërtetës së Perëndisë. Unë nuk besoj diçka të tillë, dhe unë nuk do t’ju ofendoja duke ju kërkuar që të vini këtu çdo natë për të dëgjuar diçka të tillë.


1. DETYROI QË TË HYJNË.

 Ja pra, këtu është e vërteta. Perëndia e ka hapur gostinë, por fakti është se askush nuk është i uritur dhe askush nuk dëshiron të vijë në gosti, dhe të gjithë gjejnë arsye për të qëndruar larg nga gostia, dhe kur ata janë të ftuar që të vijnë ata thonë, "Jo, nuk duam", "Nuk jemi ende gati." Perëndia e dinte këtë që që nga fillimi, dhe në qoftë se Perëndia nuk do të kishte bërë asgjë më shumë sesa vetëm ta hapte gostinë, çdo vend në tryezën e Tij do të kishte mbetur bosh për gjithë përjetësinë! Unë them pa asnjë hezitim, se nuk ka asnjë burrë apo grua në këtë kishë sonte që nuk ka bërë justifikime shumë herë, para se të vinte për herë të parë tek Krishti. Ju jeni njësoj si të tjerët. Ju keni nxjerrë justifikime, këtë e kam bërë edhe unë, dhe në qoftë se Perëndia nuk do të kishte bërë asgjë më shumë sesa vetëm hapjen e gostisë, çdo karrige këtu do të kishte qenë e zbrazët; prandaj, çfarë lexojmë në këtë shëmbëlltyrë tek Luka 14? Për shkak se festa nuk ishte e mbushur me mysafirë, Perëndia dërgoi "shërbëtorët" e Tij. Oh, vendosni syzet tuaja. Nuk thotë "shërbëtorët", thotë Perëndia dërgoi «shërbëtorin» e tij dhe i tha atij t'i "detyrojë" ata që të vijnë në mënyrë që festa e Tij të mbushet me mysafirë. Nuk ka asnjë burrë dhe asnjë grua në këtë kishë sonte ose në ndonjë kishë tjetër që do të ulej ndonjëherë në darkën e martesës së Qengjit nëse nuk do të ishte i detyruar të hynte, i detyruar nga Perëndia. 
 
Epo, ti thua, çfarë nënkupton me 'detyruar'? Unë nënkuptoj këtë, se Perëndia duhej ta mposhte rezistencën e VULLNETIT tuaj, Perëndia duhej ta mposhte ngurrimin e zemrës tënde, Perëndia duhej ta mposhte dashurinë tënde për kënaqësi, që ishte me e madhe se dashuria jote për Perëndinë, dashurinë tënde për gjërat e kësaj bote që ishte më e madhe se dashuria jote për Krishtin. 

Dua të them se Perëndia duhej të përdorte fuqinë e Tij për t’ju tërhequr; dhe nëse ndonjë prej jush di ndonjë gjë nga greqishtja, shihni atë foljen greke "tërheq" tek Gjoni 6:44, "Askush nuk mund të vijë tek unë, po qe se Ati që më ka dërguar nuk e tërheq." Kjo folje do të thotë Përdor forcën (dhunën)" Do të thotë ta zvarritësh me forcë. Nuk ka asnjë dijetar grek në tokë që mund ta sfidojë këtë deklaratë – Kjo është ajo që unë dua të them, dhe e mbështes me prova. Është e njëjta fjalë greke që përdoret tek Gjoni 21 kur ata tërhoqën rrjetën nga deti plot me peshq. Ata duhej ta TËRHEQNIN me gjithë forcën e tyre, sepse ajo ishte plot me peshq. Ata duhej ta pastronin atë. Po, miku im, kështu edhe ju u sollët tek Krishti. Ju mund të mos keni qenë të vetëdijshëm për të, brenda vetes ju mund të mos keni ditur se çfarë po ndodhte, por secili prej nesh ishte një rebel kundër Perëndisë, duke luftuar kundër Krishtit, duke rezistuar Frymën e Tij të Shenjtë, dhe Perëndia duhej të përdorte fuqi të plotfuqishme dhe të mposhtë atë rezistencë dhe të na sjellë në gjunjë; dhe nëse ndonjëri prej jush kundërshton atë gjuhë kaq të fortë, atëherë unë jam këtu për t'ju thënë, ju nuk besoni mësimin e këtij libri (Biblës) mbi prishjen (shthurjen) absolute të njeriut.

Njeriu është i humbur, dhe nga natyra njeriu është i vdekur në shkelje dhe mëkate. Dëgjo, nuk është thjesht që njeriu është i sëmurë dhe ka nevojë për një ilaç të vogël; nuk është thjesht që njeriu është injorant dhe ka nevojë për një mësim të vogël; nuk është thjesht që njeriu është i dobët dhe ka nevojë për një shpresë të vogël: njeriu është i vdekur, i vdekur në shkelje dhe mëkate, dhe vetëm fuqia e plotfuqishme nga qielli mundet ta ringjallë atë dhe ta sjellë nga vdekja në jetë. Ky është ungjilli që unë besoj, dhe unë nuk predikoj ungjillin sepse besoj se mëkatari ka fuqi në vetvete për t'iu përgjigjur atij. 

E pra, ju thoni, atëherë çfarë është dobia e predikimit të ungjillit nëse njerëzit janë të vdekur? Cila është dobia e predikimit? Do jua them. Dëgjoni! Ishte një njeri me një dorë të tharë, të paralizuar, dhe Krishti thotë, "Shtrije dorën tënde." Kjo ishte një gjë që ai nuk mund të bënte! Krishti i tha atij për të bërë një gjë që ishte e pamundur në vetvete. Po, atëherë, ju thoni, përse i tha Krishti që të shtrijë dorën e tij? Sepse fuqia hyjnore doli bashkë me fjalën që e urdhëroi që ta bënte! Fuqia hyjnore e mundësoi atë. Përsoni nuk mund ta bënte atë vetë. Nëse mendon se ai mundë ta bënte nga vetja, ti je gati i çmendur, nuk më intereson kush je. Cilido burrë apo grua që mendon se ai njeri ishte në gjendje ta shtrinte krahun e tij të paralizuar nga një përpjekje e vullnetit të tij, është gati i çmendur! Si mund të lëvizë paraliza?

Por, unë do t'ju jap diçka edhe më të fortë se kjo. Keni nevojë për diçka të fortë sot, keni nevojë për diçka më shumë se qumështi i kulluar; ju keni nevojë për mish të fortë nëse ndonjëherë do të ndërtoheni, të rriteni dhe të bëheni të fortë në Zotin dhe në forcën e fuqisë së Tij.
Kemi një njeri i cili është i vdekur dhe i varrosur, dhe trupi i tij ka filluar të qelbet saqë tashmë ai bie erë. Ai ishte në varr, dhe Dikush erdhi tek ai varr dhe tha, "Llazar, eja jashtë." Dhe nëse ai dikush kishte qenë diçka më pak se Vetë Perëndia, i shfaqur në mish, ai mund të ketë qëndruar deri tani duke thënë: "Eja jashtë." Çfarë dobie ka ti thuash një njeriu të vdekur eja jashtë? Asnjë dobi! Përveçse nëse Ai që e tha këtë fjalë, kishte fuqinë ta bënte atë fjalë të dobishme.

Tani pra, miqtë e mi, unë predikoj ungjillin mëkatarëve, jo sepse besoj se mëkatari ka ndonjë fuqi në vete për t'iu përgjigjur atij: Unë nuk besoj se ndonjë mëkatar ka ndonjë lloj kapaciteti në vete. Por Krishti tha, "Fjalët që po ju them, janë frymë dhe jetë" dhe me anë të hirit të Perëndisë unë dal dhe predikoj këtë Fjalë sepse është një Fjalë e fuqisë, një Fjalë e Frymës, një Fjalë e jetës. Fuqia nuk është në mëkatarin, është në Fjalën kur Perëndia, Fryma e Shenjtë ka kënaqësinë ta përdorë atë. Dhe, miqtë e mi, e them këtë më gjith respektin; nëse Perëndia më thot në këtë Libër (Biblën)
që të dalë dhe t'u predikoj pemëve, unë do të shkoja! Po zoteri. Perëndia dikur i tha një shërbëtori të Tij që të shkonte dhe t'u predikonte eshtrave dhe ai shkoi. Pyes veten, nëse ju do të kishit shkuar! Po, kjo kishte një aplikim lokal, por gjithashtu një interpretim të ardhshëm profetik.



2. PREDIKO UNGJILLIN ÇDO KRIJESE

Tani shtrohet pyetja, pse duhet ti predikojmë ungjillin çdo krijese, nëse Perëndia ka zgjedhur vetëm një numër të caktuar që të shpëtohen? Arsyeja është, sepse Perëndia na urdhëron që ta bëjmë këtë. Por, ju thoni, kjo nuk duket e arsyeshme për mua. Kjo nuk ka të bëjë fare me të; puna juaj është për t’ju bindur Perëndisë dhe jo të grindeni me Të. Perëndia na urdhëron ti predikojmë ungjillin çdo krijese dhe kjo nënkupton saktësishtë atë që thotë - çdo krijese - dhe kjo është një gjë serioze. Çdo i krishterë në këtë dhomë sonte ende duhet ti përgjigjet Krishtit pse ai nuk ka bërë gjithçka në fuqinë e tij për ta dërguar ungjillin tek çdo krijesë! 

Po, unë besoj në misione - ndoshta më fuqishëm se shumica prej jush, dhe nëse unë do t’ju predikoja për misionet, ndoshta do t’ju godisja më shumë sesa ju keni qenë goditur deri më tani. Pjesa më e madhe e njerëzve të Perëndisë që pretendojnë të besojnë në misione vëtëm po luajnë me to. E them me plot guxim për denominacionet tona ungjillore sot, ne vetëm po luajmë me misionet dhe kjo është e tëra. Pse është pothuajse gjysma e racës njerëzore? mendoni për këtë! - në shekullin e 20-të ku udhëtimi është aq i lehtë dhe aq i lirë, Bibla të shtypura pothuajse në çdo gjuhë nën qiell, - dhe ndërsa jemi ulur këtu sonte, pothuajse gjysma e racës njerëzore kurrë nuk kanë dëgjuar për Krishtin, dhe ne duhet t'i përgjigjemi Krishtit për këtë gjë! Ju dhe unë do ti përgjigjemi. Oh, po, unë besoj në përgjegjësinë e njeriut. Unë nuk besoj në "lirinë" e njeriut, por besoj në përgjegjësinë e njeriut dhe në mënyrë të dyfishtë besoj në përgjegjësinë e të krishterëve; dhe secili prej nesh këtu sonte duhet të përballet me Krishtin dhe të shikojmë në ata sy si një flakë zjarri, dhe Ai do të na thotë: Unë jua besova ungjillin tim. U ishte caktuar juve si një "besë" (Shih 1Theselonikasve 2:4).
Në kujdestari kërkohet që një njeri të gjendet besnik.

Oh, miqtë e mi, ne po luajmë me këto gjëra. Ne nuk kemi filluar të marrim seriozisht fenë, asnjëri prej nesh. Ne deklarojmë se besojmë në ardhjen e Krishtit dhe pretendojmë të besojmë se arsyeja e vetme pse Krishti nuk është kthyer ende është sepse Kisha e Tij, Trupi i Tij, ende nuk është kompletuar. Ne besojmë se kur Trupi i Tij është i plotë ai do të kthehet. Por, "trupi" i Tij kurrë, kurrë, nuk do të jetë i plotë derisa përsoni i fundit i njerëzve të Tij të zgjedhur të thirret dhe njerëzit e tij të zgjedhur thirren nën predikimin e ungjillit me anë të fuqisë së Frymës së Shenjtë; dhe nëse me të vërtetë jeni të pa duruar që Krishti të kthehet së shpejti, atëherë ju duhet të jeni më të zgjuar për përgjegjësinë tuaj lidhur me marrjen ose dërgimin e ungjillit te kombet!

Fjala e Krishtit për ne, është "Shkoni në të gjithë botën dhe predikoni ungjillin". Ai nuk thotë "Dërgoni." Ai thotë "Shkoni", dhe ju do t'i përgjigjeni Krishtit për shkak se nuk keni shkuar! Epo, ju thoni, a je duke thënë që secili prej nesh këtu sonte duhet të shkojë në fushën e misionit? Nuk e kam thënë këtë. Une nuk jam gjyqtar i ndonjë njeriu. Shumë prej jush këtu sonte keni një arsye të mirë që ju nuk keni shkuar. Ai ju ka dhënë punë për të bërë këtu. Ai ju ka vënë në pozitë këtu. Ai ju ka dhënë përgjegjësi për të shkarkuar këtu, por çdo i krishterë që është i lirë të shkojë, dhe nuk shkon, duhet t'i përgjigjet Krishtit për të.

"Shko në të gjithë botën." Epo, atëherë, ju thoni, Ku duhet të shkoj unë ? Oh, kjo është shumë e lehtë. Ju thoni, e lehtë? Po, unë do të thoja: është shumë e lehtë. Nuk ka asgjë më të lehtë në botë se sa ta dini se ku duhet të filloni punën misionare. E keni atë në kapitullin e parë të Veprave të Apostijve në vargun e tetë: "Ju do të merrni fuqi kur Fryma e Shenjtë do të vijë mbi ju dhe do të bëheni dëshmitarët e mi në Jeruzalem (që është qyteti në të cilin ata ishin) dhe në gjithë Judenë [që është Shteti në të cilin ishte qyteti i tyre], në Samari [që është shteti fqinj], dhe deri në skajin e dheut".

Nëse dëshironi të filloni punën misionare, ju duhet ta filloni atë në qytetin tuaj; dhe miq të dashur, nëse nuk jeni të interesuar për shpëtimin e kinezëve në Sidnei, atëherë nuk jeni vërtet të interesuar për shpëtimin e kinezëve në Kinë, dhe ju vetëm mashtroni veten nëse mendoni se jeni! Nëse jeni të shqetësuar për shpirtrat e kinezëve në Kinë, atëherë do të jeni po aq i shqetësuar për shpirtrat e kinezëve këtu në Sidnei; dhe pyes veten time, sa në këtë ndërtesë sonte kanë bërë ndonjëherë ndonjë përpjekje serioze për të arritur kinezët në Sidnei me ungjillin! Pyes veten, sa nga ju këtu sonte kanë shkuar në Shtëpinë e Biblës në Sidnei dhe i kanë thënë Menaxherit atje, "A keni ndonjë Dhiatë të Re në gjuhën kineze, apo a keni ndonjë Ungjill të Gjonit në gjuhën kineze? Sa kushtojnë njëqind prej tyre? apo dhjetë prej tyre?" Dhe pyes veten, sa prej jush kanë blerë një mijë apo njëqind, dhe pastaj kanë shkuar nëpër shtëpi në lagjen kineze dhe kanë thënë, "Miku im, kjo është një dhuratë e vogël që do ti bëje mirë shpirtin tënd nëse do ta lexosh."

Ah, miqtë e mi, ne po luajmë me misione, është thjesht një shfaqje komike, kjo është e tëra! "Shkoni" është urdhëri i parë. Shkoni ku? Tek ata që janë përreth meje. Shkoni me çfarë? Me Ungjillin! Epo, ti thua, "Pse duhet të shkoj?" Për shkak se Perëndia të ka urdhëruar! Por, ti thua, "Cila është arsyeja e kësaj nëse Ai ka zgjedhur vetëm disa?" Për shkak se ungjilli është mjeti që Perëndia përdor për ti thirrur të zgjedhurit e Tij, kjo është arsyeja pse! Ju nuk e dini, unë nuk e di, dhe askush këtu në tokë nuk e di, kush janë të zgjedhurit e Perëndisë dhe kush nuk janë. Ata janë të shpërndarë nëpër botë dhe për këtë arsye ne duhet të predikojmë ungjillin tek çdo krijesë, që ai ti arrijë ata që Perëndia ka shënjosur midis atyre krijesa.


Ripërtëritja (Rilindja) në Dhiatën e Vjetër


nga John Hendryx

Këto janë disa pyetje të një vizitori në lidhje me lindjen e re në Dhiatën e Vjetër...

Si ndodhi që Izraeli mund të betohej me gjithë zemrën e tyre dhe të kërkonte Perëndinë me të gjithë dëshirën e tyre? A ishte kjo dashuri rezultat i ripërtëritjes, apo mund të lindte nga vetë judenjtë nën ligj? A ishte Izraeli para Krishtit i ripërtërirë? Apo ishin vetëm disa? Të gjithë në atë kohë, jo më vonë? A është ripërtëritja një ndodhi e besëlidhjes së re, apo edhe judenjtë nën ligj e morën ripërtëritjen? Nëse është kështu, cila është domethënia e Ezekielit 11:18-20, ku mesa duket Perëndia premton të japë ripërtëritjen vetëm më vonë (pas Krishtit?).
----------------------------------------------

Pyetje shumë të mira....
Unë besoj që mund të demonstrohet shumë qartë që ripërtëritja (rilindja) është një ndodhi si në Dhiatën e Vjetër ashtu edhe në Dhiatën e Re. Natyra njerëzore është e njëjta tek të dyja dhe qëniet njerëzore nuk mund ta bëjnë veten, me anë të përpjekjeve të tyre, që të ndjekin YHWH. Ligji, në vetvete, nuk prodhon dashurinë e nevojshme për Perëndinë në zemrat natyrore të parrethprera të Izraelitëve.

Qartazi, Dhiata e Vjetër, nga fillimi deri në fund, mëson që Perëndia kishte zgjedhur një mbetje brenda pasardhësve fizikë të Abrahamit. Jo të gjithë judenjtë ishin të ripërtërirë. Romakët 9:6-13 flet për këtë fenomen:

“Por kjo nuk do të thotë se fjala e Perëndisë ra poshtë, sepse jo të gjithë që janë nga Izraeli janë Izrael. As sepse janë pasardhje e Abrahamit janë të gjithë bij; por: «Në Isakun do të quhet pasardhja jote». Do të thotë: nuk janë bijtë e Perëndisë ata që lindin prej mishi, por bijtë e premtimit llogariten si pasardhës. Sepse kjo është fjala e premtimit: «Në këtë kohë unë do të vij dhe Sara do të ketë bir». Dhe jo vetëm kaq, por edhe Rebeka mbeti shtatzënë nga një burrë, Isaku, ati ynë, (sepse para se t’i lindnin fëmijët dhe para se të bënin ndonjë të mirë a të keqe, që të mbetej i patundur qëllimi i Perëndisë për të zgjedhur jo sipas veprave, po prej atij që thërret), iu tha asaj: «Më i madhi do t’i shërbejë më të voglit», siç është shkruar: «Jakobin e desha, por Ezaun e urreva».”

Ti je i saktë në pohimin që të paturit e aftësisë morale nga Izraeli për të kërkuar Perëndinë me të gjithë zemrën e tyre ishtë një rezultat i ripërtëritjes së tyre.

Disa herë në Dhiatën e Vjetër Perëndia madje na zbulon se çfarë ndodh mbrapa skenës se si Ai aftësoi judenj të caktuar për t’ju bindur fjalës së Tij kur ata u thirrën për tu penduar: Për shembull, te 2 Kronikave kapitulli 30, kur korrierët me një mesazh pendese kaluan qytet më qytet në vendin e Efraimit dhe Manaseut, dhe deri në Zabulon, njerëzit i përqeshnin dhe talleshin me ta kur u thirrën për tu penduar, "Megjithatë disa burra nga Asheri, nga Zabuloni dhe nga Manasi u përulën dhe erdhën në Jerusalem. Por në Judë dora e Perëndisë veproi duke u dhënë atyre një zemër të njëjtë për të kryer urdhrin e mbretit dhe të princave, sipas fjalës së Zotit." (2 Kronikave 30:11-12)

Le ta shohim këtë ngjarje... pasazhi thotë që disa fise i rezistuan thirrjes për pendesë, por vetëm ato fise ku DORA E PERËNDISË VEPROI DUKE U DHËNË ATYRE NJË ZEMËR, u penduan. Pra, ja ku është një rast i qartë i Frymës së Perëndisë që punon besimin dhe pendesën në zemrat e personave të caktuar midis Izraelit duke i lënë të tjerët në vetë vullnetin e tyre rebel...

Pyetja jote...
“Nëse është kështu, cila është domethënia e Ezekielit 11:18-20, ku Perëndia mesa duket premton të japë ripërtëritjen vetëm më vonë (pas Krishtit?).”

Vër re fjalët që Jezusi përdor të Gjoni 14 rreth premtimit të Frymës...

“Dhe unë do t’i lutem Atit dhe ai do t’ju japë një Ngushëllues tjetër, që do të qëndrojë përgjithmonë me ju, Frymën e së Vërtetës, që bota nuk mund ta marrë, sepse nuk e sheh dhe nuk e njeh; por ju e njihni, sepse qëndron me ju dhe do të jetë në ju.

Jezusi deklaron në këtë pasazh që dishepujt E NJOHIN tashmë Frymën sepse Ai QËNDRON ME JU [dishepujt]... por vër re ndryshimin e Tij këtu -- DHE DO TË JETË NË JU. Kjo është koha e ardhme e një banimi. Siç duket shenjtorët e DHV e zotëronin ripërtëritjen por mund të mos kenë zotëruar banimin në shtrirjen apo masën që ne kemi sot. Ripërtëritja dhe banimi nuk janë e njëjta gjë sepse në ripërtëritje Fryma vepron për të ndriçuar mendjet tona dhe për të ripërtërirë zemrat tona përpara besimit tonë në të cilën Ai vjen të banojë në ne. Ky veprim para shpëtimit nuk quhet banim. "ME JU" dhe "NË JU" demonstrojnë cilësime të ndryshme.

Fryma ka qënë veprues që nga fillimi. Ligji i Ripërtërirë 30:36 kur YHWH është duke u folur vetë judenjve, Ai thotë, "Zoti, Perëndia yt, do ta rrethpresë zemrën tënde dhe zemrën e pasardhjes sate, që ti ta duash Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemër e me gjithë shpirt, dhe kështu ti të jetosh.”

Ky është një tregues i qartë që premtimi i Perëndisë për ripërtëritjen ishte për dëgjuesit e këtyre fjalëve si edhe për fëmijët e tyre, jo thjesht një premtim eskatologjik ....

Por BANIMI i trupit nga Fryma presupozon ringjalljen. Fryma na ndihmon tu bindemi urdhërimeve të Jezusit (vs. 15) ku kërkesat e drejta të ligjit plotësohen për ata që ecin sipas Frymës. Sigurisht që edhe judenjtë janë pjesë e trupit të Krishtit por ata përjetuan vetëm premtimet në format e tipeve dhe hijeve. Shiko shembujt e besimit te

Hebrenjtë 11 ...
39 E, pra, të gjithë ata, ndonëse morën dëshmi të mirë me anë të besimit, nuk arritën premtimin,
40 sepse Perëndia kishte paraparë diçka më të mirë për ne, që ata të mos përsoseshin pa ne.

Për më tepër pasazhe si te Joeli flasin për Frymën që derdhet mbi të gjithë njerëzimin (Judenj & Paganë), në mënyrë që ky premtim të mos ishte më vetëm i kufizuar për judenjtë.

Joeli 2:28 «Mbas kësaj do të ndodhë që unë do të përhap Frymën tim mbi çdo mish; bijtë tuaj dhe bijat tuaja do të profetizojnë, pleqtë tuaj do të shohin ëndrra, të rinjtë tuaj do të kenë vegime.”

Pra, ndërkohë që të gjithë judenjtë ishin pjesë e besëlidhjes fizike në rrethprerjen e tyre, jo të gjithë ishin të rrethprerë shpirtërisht. Ndërkohë që vepra e Frymës ishte aktive në DHV ajo që ne kemi është themeluar prej premtimeve më të mira për gjithcka që DHV drejtonte është përmbushur.


Përkthyer nga www.Monergism.com

Kuptimi i vërtetë biblik i Gjonit 3:16 që ndoshta nuk ta ka thënë askush



Sa herë që diskutohet për shpëtimin apo zgjedhjen e Perendisë njerëzit shkojnë menjëherë të gjejnë strehë të Gjoni 3:16 dhe thonë: “Shiko këtu! Këtu thuhet ‘botën’, pra, vargu po flet për cdo njeri që ka jetuar në tokë dhe Perëndia i do të gjithë. Gjithashtu, në të njëjtin varg thuhet: ‘kushdo’ që beson do të shpëtohet! Pra, cdo kush që do mund ta pranojë Jezusin dhe të shpëtohet!”

Pergjigjja për këtë cështje ka në përbërje këto pjesë:

Konteksti i vargut
Shpjegimi i fjalës “botë”
Shpjegimi i fjalës “kushdo”
Shtojcë: Mësimi i vërtetë biblik



Konteksti i vargut

Gjonin 3:16 thotë:
“Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetën e përjetshme.”

Gjëja e parë që duhet të jetë e dukshme është që ky varg fillon me fjalën “Sepse.” Kjo do të thotë se është konkluzioni i një argumenti. Eshtë një deklaratë përmbledhëse. Kështu që, ne kemi nevojë ta shohim këtë varg në kontekstin më të madh.

Dhe ashtu si Moisiu e ngriti gjarprin në shkretëtirë, kështu duhet të ngrihet lart Biri i njeriut, që të gjithë që besojnë në të, të mos humbasin, por të kenë jetën e përjetshme. Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetën e përjetshme. Sepse Perëndia nuk e dërgoi Birin e vet në botë që ta gjykojë botën, por që bota të shpëtohet me anë të tij. Ai që beson në të, nuk gjykohet, por ai që nuk beson, tashmë është gjykuar, sepse nuk ka besuar në emrin e Birit të vetëmlindur të Perëndisë.” (Gjoni 3:14-18)

Jezusi, duke folur me Nikodemin shkoi prapa në historinë e Izraelit dhe e rikujtoi për një ngjarje të vecantë. Pas fitores së tyre të madhe në Hormah, fëmijët e Izraelit pasi u drejtuan nga Deti i Kuq, duke i ardhur përqark vendit të Edomit, filluan të murmurisnin dhe të ankoheshin për mungesën e ujit. Ata kishin filluar ta urrenin manën e përditshme dhe ankoheshin për mungesën e ushqimeve të tjera, madje duke pasur dëshirë edhe për kohën e tyre në Egjipt. Kështu Perëndia dërgoi gjarpërinj helmues në kamp dhe shumë njerëz vdiqën.


Izraeli kuptoi mëkatin e tij dhe ata i kërkuan Moisiut të ndërmjetësonte për ta. Moisiu u lut për popullin dhe Perëndia e udhëzoi të krijonte një gjarpër prej bronzi dhe ta ngrinte mbi një shtyllë mbi njerëzit. Perëndia premtoi që të gjithë ata që ishin pickuar dhe shikonin te gjarpëri prej bronzi do të jetonin. (Numrat 21)

“Dhe ashtu si Moisiu e ngriti gjarprin në shkretëtirë, kështu duhet të ngrihet lart Biri i njeriut, që të gjithë që besojnë në të, të mos humbasin, por të kenë jetën e përjetshme.” (Gjoni 3:14-15)
 
Jezusi bën një paralelizim midis vetes së Tij dhe gjarpërit prej bronzi. Ashtu sic Moisiu ngriti gjarpërin në shkretëtirë, po në të njëjtën mënyrë edhe Jezusi do të ngrihej lart. Dhe, ashtu si ata që panë te gjarpëri – duke ditur udhëzimin dhe duke besuar premtimin e Perëndisë – u shëruan nga plaga e tyre vdekjeprurëse dhe jetuan, po kështu të gjithë ata që besojnë në veprën shlyese të Krishtit do të marrin shërimin e plagës së tyre mëkatare dhe jetën e përjetshme. Gjarpëri mbi shtyllë tipifikonte Jezusin në kryq.

Jezusi u ngrit lart në kryq dhe të gjithë ata që kanë besim në veprën e tij shlyese kanë jetën e përjetshme. Ky është një grup i vecantë i dallueshëm. Ata që nuk panë te gjarpëri në shkretëtirë nuk u shëruan. Po njësoj, ata që nuk pushojnë në shlyerjen e përfunduar të Krishtit për shpëtimin e tyre nuk do të marrin jetën e përjetshme.
 


Shpjegimi i fjalës “botë”
   
Tani, kalojmë te Gjoni 3:16

“Sepse Perëndia e deshi aq botën”

E kuptuara e zakonshme e vargut, pa e studiuar atë, është që shprehja “të gjithë botën” – nënkupton “cdo njeri që ka jetuar në tokë.” Por kjo nuk është ajo që Gjoni po thoshte këtu. Më lejoni ta shpjegoj. Fjala “botë” e përdorur këtu është fjala greke “kosmos.” Kjo fjalë në shumicën e rasteve të përdorur në Bibël nuk ka kuptimin “cdo njeri në botë”. Ajo ka kuptime të ndryshme. 
Ja disa shembuj të përdorimit të kësaj fjale nga vetë Shkrimi dhe kuptimeve të ndryshme që ajo ka.

1. “Ai (Fjala) ishte në botë dhe bota u bë me anë të tij; dhe bota nuk e njohu.” (Gjoni 1:10)
 
Jezusi ishte në botë – një referencë për planetin dhe banorët e tij. Dhe, ai e bëri botën – struktura fizike e krijuar dhe e mbajtur prej Tij. Dhe, bota nuk e njohu – njerëzit nuk e njohën Atë.Në këtë varg të shkurtër ne marrim tre nuanca të ndryshme të së njëjtës fjalë “kosmos.”

2. “Të nesërmen, Gjoni e pa Jezusin që po vinte drejt tij dhe tha: «Ja, Qengji i Perëndisë, që ngre mëkatin e botës!” (Gjoni 1:29)

Gjoni po thoshte një nga dy gjëra, këtu në këtë varg. Ose ai po thoshte:

1) Vështroni qengjin e sakrificës që do të heqë cdo mëkat të cdo personi që ka jetuar. Ose,
2) Vështroni qengjin e sakrificës që do të heqë jo vetëm mëkatin e Izraelitëve por të njerëzve nga cdo fis, gjuhë dhe komb.


Nëse deklarata e parë është e vërtetë, atëhere cdo mëkat të cdo personi që ka jetuar ndonjëherë u pagua në Kalvar dhe Perëndia nuk mund të gjykojë asnjë njeri mbi bazën e veprimeve, mendimeve, veprave të tyre, rebelimit ose edhe mosbesimit, duke qënë se të gjitha këto mëkate janë të gjitha të paguara. Nëse kuptimi është që Krishti pagoi cdo mëkat të cdo njeriu që ka lindur, atëhere asnjë njeri nuk duhet të shkojë në ferr dhe Perëndia nuk duhet të dënojë asnjë njeri sepse cdo gjë u pagua në kryq.

Nëse deklarata e dytë është e vërtetë, atëhere fjala “kosmos” mund të përdoret në një kuptim më të ngushtë që përfshin njerëz nga të gjitha kombet, por jo cdo person të të gjitha kombeve. 

3.“Sepse askush nuk bën gjë në fshehtësi kur kërkon të njihet botërisht; po të bësh të tilla, shfaqju botës!».” (Gjoni 7:4)

Në këtë varg, vëllezërit e Jezusit po e inkurajonin atë të ngjitej në festën e Jeruzalemit, të bënte disa mrekulli dhe të përhapte famën e tij. Por sic edhe duket, e gjithë bota nuk ishte në Jeruzalem. Jo cdo njeri në botë ishte në Jeruzalem. 

4.“Atëherë farisenjtë thanë midis tyre: «A e shihni se s’po bëni asgjë; ja, bota shkon pas tij».” (Gjoni 12:19)

Po njësoj, farisenjtë nuk po thonin që njerëz nga kontinente të largëta dhe cdo njeri në botë po e ndiqte Jezusin në atë moment. Por, një turmë e madhe në Jeruzalem e ndiqte. Pra, përsëri ne shohim një shembull të qëllimit të ngushtë të fjalës “kosmos.” Nuk ka fare kuptim nëse fjalës ‘botë’ këtu do ti vendosim kuptimin ‘cdo njeri në tokë’.

5.Bota nuk mund t’ju urrejë juve, por mua më urren sepse unë dëshmoj për të se veprat e saj janë të mbrapshta.” (Gjoni 7:7)

Këtu, Jezusi foli për “kosmos”-in që e urren Atë. Por, jo cdokush që ka jetuar në këtë tokë e ka urryer Atë. Jezusi këtu po fliste për shumicën e popullsisë që qëndroi kundër tij. Ai nuk donte të thoshte që “cdo njeri që ka lindur ndonjëherë” iu kundërvu Atij.

6.“Por përpara festës së Pashkës, Jezusi, duke e ditur se kishte ardhur ora e tij të kalojë nga kjo botë tek Ati, duke i dashur të vetët që ishin në botë, i deshi deri në fund.” (Gjoni 13:1)

Në këtë varg, Gjoni bëri një dallim midis “kosmos”-it dhe atyre që Jezusi do. Me fjalë të tjera, ata që i përkisnin atij ishin në botë dhe Ai i deshi deri në fund. Por, Ai i vuri në kontrast me “botën.” Ky është një dallim thelbësor. Kaq thelbësor, në fakt, saqë Jezusi shkoi të lutej vetëm për ata që Ati i kishte dhënë, por jo për botën.

7. “Unë ia kam dëftuar emrin tënd njerëzve që ti m’i ke dhënë nga bota; ishin të tutë dhe ti m’i ke dhënë; dhe ata e kanë ruajtur fjalën tënde. Tani ata kanë njohur se gjithçka që ti më ke dhënë vjen prej teje, sepse ua kam dhënë atyre fjalët që ti më ke dhënë mua; dhe ata i kanë pranuar dhe kanë njohur se me të vërtetë unë dola nga ti, dhe besuan se ti më dërgove.” (Gjoni 17:6-9)

Nëse fjala “kosmos” nënkupton “cdo njeri që ka jetuar,” dhe Perëndia “kaq shumë i deshi” pse Jezusi do të bënte këtë ndarje midis botës dhe “njerëzve që m’i ke dhënë nga bota”? Jezusi u lut specifikisht për ata njerëz që Perëndia i dha Atij (“ishin të tutë ”) dhe Ai specifikisht nuk u lut për “botën.”
Përsëri, fjala “kosmos” jo gjithmonë nënkupton “cdo njeri që ka jetuar.” Shpesh ka kuptimin “njerëz nga cdo kombësi në dallim nga ekskluziviteti i izraelitëve.”

Fakti i cështjes është: Nëse Perëndia deshi cdo njeri që ka jetuar saqë dha Birin e Tij të vetëmlindur për të vdekur për këdo që ka jetuar, atëhere Jezusi ishte në kundërshtim të drejtpërdrejtë me Atin e tij kur – pak përpara se të kryqëzohej – nuk u lut për këdo që ka jetuar.

Por, realiteti është …

As Jezusi dhe as Gjoni nuk mësuan kurrë që Perëndia deshi dhe pagoi ndëshkimin e mëkatit për këdo që ka jetuar.

Më lejo të jap dy vargjet e fundit që do të provojnë që Jezusi bëri një dallim midis atyre që ishin të tijët dhe “kosmos”-it.

8.“Dhe unë do t’i lutem Atit dhe ai do t’ju japë një Ngushëllues tjetër, që do të qëndrojë përgjithmonë me ju, Frymën e së Vërtetës, që bota nuk mund ta marrë, sepse nuk e sheh dhe nuk e njeh; por ju e njihni, sepse qëndron me ju dhe do të jetë në ju.” (Gjoni 14:16-17)

Vetëm ata që marrin Frymën e Shenjtë (vetë subjekti i diskutimit të Jezusit me Nikodemin te Gjoni 3) do të marrin jetën e përjetshme.

Përsëri, Jezusi tha që bota “nuk mund ta marrë” Frymën e së Vërtetës. Në fakt, bota as nuk e sheh dhe as nuk e njeh atë. Në anën tjetër, apostujt e njihnin atë sepse Ai do të ishte me ta dhe në ta.
Pra, nëse Perëndia deshi cdo njeri që ka jetuar saqë dha Birin e tij për mëkatet e tyre, atëhere pse po këta njerëz – bota – nuk mund ta marrin Frymën e Shenjtë që është e domosdoshme për shpëtim?

9.“Po të ishit nga bota, bota do të donte të vetët; por sepse nuk jeni nga bota, por unë ju zgjodha nga bota, prandaj bota ju urren.” (Gjoni 15:19)

Tani përpiqu ta lexosh vargun më lart që sapo lexove dhe fjalën “botë” zëvendësoje me “cdo njeri që ka jetuar”. Papritur, vargu nuk ka fare kuptim. Unë po e bëj këtë për ty:

“Nëse ti do ishte pjesë e cdo njeriu që ka jetuar, atëhere cdo njeri që ka jetuar do ti donte të vetët; por sepse ti nuk je pjesë e cdo njeriu që ka jetuar, por unë të kam zgjedhur nga cdo njeri që ka jetuar, prandaj cdo njeri që ka jetuar të urren.”

Gjithashtu edhe jashtë ungjillit të Gjonit shohim po të njëjtën gjë.

10. “Dhe jo vetëm që është rreziku për ne që kjo mjeshtria jonë të hidhet poshtë, por që edhe tempulli i perëndeshës së madhe Artemisa të mos vlerësohet më aspak dhe që t'i hiqet madhështia asaj, që gjithë Azia, madje gjithë 
bota, e nderon". (Veprat 19:27)

 Çdo njeri që ka jetuar në tokë e nderonte perëndeshën Artemisë?

11. “Së pari, e falënderoj Perëndinë tim me anë të Jezu Krishtit për të gjithë ju, sepse për besimin tuaj është folur në gjithë 
botën.” Romakët 1:8

Cdo njeri që ka jetuar në botë ka folur për besimin e romakëve?

12. “Ne e dimë që jemi prej Perëndisë dhe se e gjithë
bota ndodhet nën kontrollin e të ligut.” (1 Gjoni 5:19)

Tani, përpiqu që fjalës ‘botë’ ti futësh kuptimin ‘cdo njeri qe ka jetuar’. A mund ta bëjmë dot këtë? Cdo njeri është nën kontrollin e të ligut? Edhe të krishterët?

13. “E gjithë
bota u mrekullua pas bishës...” (Zbulesa 13:3)

A mund ti fusim fjalës botë këtu kuptimin e cdo njeri ne tokë? Nëse do ta bënim këtë atëhere kjo do të thoshte që edhe të krishterët u mrekulluan pas bishës.

Shpesh kur Gjoni përdor fjalën “botë” në ungjillin e tij apo në letrat e tij ai dëshiron të tregojë që shpëtimi nuk ishte vetëm për izraelitët por edhe per kombet e tjera johebraike.

Pra, Kur Jezusi i thotë këto fjalë atij te Gjoni 3:16 po ia bën të qartë se shpëtimi për të cilin ai po vdiste në kryq ishte edhe për johebrenjtë nga mbarë bota.

Brenda vargut ka një limitim, një kufizim, të gjithë ata që besojnë do të marrin jetën e përjetshme. Nëse vargu po thoshte që Perëndia do dhe ka vdekur për cdo njeri që ka jetuar në këtë tokë atëhere pse Ai duhej ta vendoste këtë limitim, këtë kufizim?

Vetëm 20 vargje pas Gjonit 3:16 është një varg i anashkaluar dhe i papëlqyeshëm. Gjoni 3:36, i cili thotë:

“Ai që beson në Birin ka jetë të përjetshme, por ai që nuk i bindet Birit, nuk do të shohë jetë, por zemërimi i Perëndisë qëndron mbi të».”

Ai që beson te Krishti ka jetë të përjetshme dhe nuk është nën zemërimin e Perëndisë, ndërsa ai që nuk i bindet Birit... cfarë qëndron mbi të?

Kur ne mendojmë për zemërim, për zemërimin e Perëndisë, mendojmë se është një zemërim mëkatar, si ai i njeriut. Por jo, Kur Bibla flet për të, flet për reagimin e drejtë dhe të shenjtë të një Perëndie të drejtë dhe të shenjtë kundër mëkatit dhe mëkatarit që bën mëkatin. Ka edhe shumë vargje të tjera në Bibël që flasin për të si Psalmi 5:5, Psalmi 7:11, etj, por është një mësim i papëlqyeshëm dhe shumë persona në vend që me nderim dhe me përulje ta pranojnë, mbështeten te ndjenjat dhe emocionet e tyre dhe e refuzojnë atë. A je edhe ti një ndër ta?


Shpjegimi i “Kushdo që beson”
 
Fjala “kushdo” shfaqet dy herë në këtë pasazh. Në të dyja rastet, është përdorur në lidhje me besimin – “kushdo që beson.” Interpretimi dhe e kuptuara e zakonshme e kësaj fraze në shqip është që "cdo njeri që dëshiron mund të ushtrojë vullnetin e tij dhe lirinë e zgjedhjes për të besuar te Krishti ose jo". Me fjalë të tjera, "cdokush që dëshiron mund të ushtrojë të drejtën e tij ose të saj dhe zotësinë për të patur (ose mos patur) besim. Pasojat e besimit të tyre (ose mungesës së tij) janë rezultati i zgjedhjes së tij të lirë."

Por, ka një problem. Dhe, është një problem i madh. Dhiata e Re nuk u shkruajt në shqip. Ajo u shkrua në greqisht. Dhe, në greqisht nuk ka fjalë greke për fjalën në shqip “kushdo.”

Kjo është e rëndësishme. Kaq shumë saqë është e nevojshme të përsëritet.

Në greqisht nuk ka fjalë për fjalën shqip “kushdo.”

Apostulli Gjon nuk shkruajti, “Kushdo që beson.” Kjo lidhje e fjalëve nuk ishte kurrë pjesë e letrës origjinale të tij. Ajo që ai shkoi ishte, “pas ho pisteuoon.”

Fjala greke “pas ho” përkthehet “të gjithë.” Ndërsa, “Pisteuoon” është një formë e fjalës “pisteuo,” forma foljore e “pistis,” që në shqip përkthehet “besim.”. Pra, në gjuhën origjinale greke fraza është:"Të gjithë ata që besojnë"


Në përkthimin e Biblës, në versionin e Mbretit Xhejms, për të përkthyer frazën dy-fjalëshe greke “pas ho”, përkthyesit zgjodhën fjalën “kushdo”. Në anglishten e atëhershme, “kushdo” nuk kishte konotacionin e rastësisë ose zgjedhjes së lirë që ka marrë në anglishten dhe shqipen bashkëkohore. Fillimisht fjala “kushdo” përcaktonte një grup të vecantë – si në rastin “kushdo që zotëron këto cilësi të caktuara.” Në këtë rast, grupi përfshinte vetëm ata që besonin, në dallim nga ata që nuk besuan.

Por, “pas ho” nuk do të thotë “cdo njeri që zgjedh të ushtrojë zgjedhjen e tij.” Kjo frazë do të thotë “të gjithë ata” dhe shërben për të përcaktuar një grup të vecantë njerëzish të cilët ndajnë një karakteristikë përcaktuese - “besimin” ose “të besuarin.”

Kështu që, kur ne lexojmë, “kushdo që beson,” ne duhet të kuptojmë që ajo që Gjoni shkroi ishte “të gjithë ata që besojnë.” Me fjalë të tjera, përfitimet e dashurisë së Perëndisë nuk janë të disponueshmë pa dallim për këdo që zgjedh ti zotërojë ato. Vetëm grupit të vecantë – “të gjithë ata që besojnë.” – u jepet jeta e përjetshme.

Vargu nuk po flet fare për fuqinë dhe aftësinë njerëzore, por thjesht po tregon një premtim të Perëndisë. Te gjithe ata që besojnë te Krishti nuk do të marrin A (humbje) por do të marrin B (jetën e përjetshme). Ky është një premtim i madh prej Perëndisë. Nuk ka ndodhur ndonjëherë në historinë e njerëzimit që dikush të ketë besuar me të vërtetë tek Ai dhe Zoti të mos i ketë dhënë jetën e përjetshme. Sic edhe vargu e thotë në greqisht, të gjithë ata që besojnë nuk do të humbasin, por do të kenë jetën e përjetshme.



Shtojcë: Mësimi i vërtetë biblik
 
Shkrimet mësojnë dicka krejt tjetër  nga ajo që besohet masivisht sot. Ajo që ne lexojmë është që Perëndia ka një dashuri të vecantë, shpëtuese dhe zgjedhëse për ata që Ai ka paracaktuar për shpëtim në Krishtin Jezus. 

Mateu 25:34 - “Atëherë Mbreti do t'u thotë atyre që do të jenë në të djathtën e tij: "Ejani, të bekuar të Atit tim; trashëgoni mbretërinë që u bë gati për ju që nga themelimi i botës.”

Gjoni 17:24 - Jezusi: “O Atë, unë dua që atje ku jam unë, të jenë me mua edhe ata që më ke dhënë,”

Romakët 11:5, 6 - “Kështu, pra, edhe në kohën e tanishme ka mbetur një mbetje pas zgjedhjes së hirit. Dhe, nëse është prej hirit, nuk është më prej veprash, përndryshe hiri nuk do të ishte më hir…”

Efesianët 1:4-6 – “Sikurse na zgjodhi në të përpara themelimit të botës, që të jemi të shenjtë dhe të patëmetë përpara tij në dashuri, duke na paracaktuar për birësim për veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet, për lëvdim të lavdisë së hirit të tij, të cilin na e dhuroi në të dashurin, Birin e tij,

 2Thesalonikasit 2:13, 14 – “…Perëndia ju zgjodhi që në fillim për shpëtim, në shenjtërimin e Frymës dhe të besimit në të vërtetën; tek e cila ju thirri me anë të ungjillit tonë, që të arrini të merrni lavdinë e Zotit tone, Jezu Krisht.”

1Pjetri 2:9 – “Por ju jeni fis i zgjedhur, priftëri mbretërore,  komb i shenjtë, popull i fituar nga Perëndia, që të shpallni lavdinë e atij, që ju thirri nga terri në dritën e tij të mrekullueshme;”


Vdekja e Zotit Jezus ishte nje vdekje zëvendësuese që siguron shpëtimin e atyre për të cilët ishte synuar. 

Mateu 1:21 - “Dhe ajo do të lindë një djalë dhe ti do t'i vësh emrin Jezus, sepse ai do të shpëtojë popullin e tij nga mëkatet e tyre"

Mateu 20:28 - “Ashtu si Biri i njeriut nuk erdhi që t'i shërbehet, por për të shërbyer dhe për të dhënë jetën e tij si shpërblesë për shumë veta.

Gjoni 10:11 – “Unë jam bariu i mirë; bariu i mirë jep jetën e vet për delet.”

 Gjoni 10:25-29 – “Jezusi u përgjigj atyre: "Jua kam thënë, por nuk besoni; veprat që bëj unë në emër të Atit tim, ato dëshmojnë për mua. Por ju nuk besoni, sepse nuk jeni nga delet e mia, siç jua kam thënë. Delet e mia e dëgjojnë zërin tim, unë i njoh dhe ato më ndjekin; dhe unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbasin aspak, përjetë, dhe askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora ime.  Ati im, që m'i ka dhënë, është më i madh se të gjithë; dhe askush nuk mund t'i rrëmbejë nga dora e Atit tim.”

Veprat 20:28 – “Kini kujdes, pra, për veten tuaj dhe për gjithë tufën, në të cilën Fryma e Shenjtë ju ka vënë juve mbikqyrës që të kullotni kishën e Perëndisë, të cilën ai e ka fituar me gjakun e vet.”

 Efesianët 5:25 – “Ju, burra, duajini gratë tuaja, sikurse edhe Krishti deshi kishën dhe e dha veten e tij për të”

 Romakët 8:32-34 – “Sepse ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për ne të gjithë, qysh nuk do të na dhurojë të gjitha gjëra bashkë me të? Kush do t'i padisë të zgjedhurit e Perëndisë? Perëndia është ai që i drejtëson. Kush është ai që do t'i dënojë? Krishti është ai që vdiq, po për më tepër ai edhe u ringjall; ai është në të djathtë të Perëndisë dhe ai ndërmjetëson për ne.”

Hebrenjtë 9:15 – “Për prandaj ai është ndërmjetësi i Besëlidhjes së re që, me anë të vdekjes që u bë për shpengimin e shkeljeve që u kryen gjatë Besëlidhjes së parë, të thirrurit të marrin premtimin e trashëgimisë së përjetshme.”


Tërheqja prej Frymës së Shenjtë u jepet atyre që janë të thirrur në besim. Në kohën e kësaj tërheqje, shpirti ripërtërihet (Rigjenerimi), besimi jepet dhe personi thirret që këtë besim ta ketë vetëm në Krishtin. 

Psalmi 110:3 – “Populli yt do të afrohet vullnetarisht ditën e pushtetit tënd; në madhështinë e shenjtërisë, nga gjiri i agimit, ti do të kesh vesën e rinisë sate.”

Mateu 11:25-27 – “Në atë kohë Jezusi nisi të thotë: "Të lavdëroj, o Atë, Zot i qiellit dhe i dheut, sepse ua fshehe këto gjëra të urtit dhe të mençurit, dhe ua zbulove fëmijëve të vegjël. Po, o Atë, sepse kështu qe e pranueshme para teje. Çdo gjë më dha në dorë nga Ati im, dhe asnjëri nuk e njeh Birin, përveç Atit; dhe asnjëri nuk e njeh Atin, përveç Birit dhe atij të cilit Biri don t'ia zbulojë.

Mateu 13:10, 11, 16 – “Atëherë dishepujt iu afruan dhe i thanë: "Pse po u flet atyre me shëmbëlltyrë?". Dhe ai duke u përgjigjur u tha atyre: "Sepse juve ju është dhënë të njihni të fshehtat e mbretërisë së qiejve, ndërsa atyre nuk u është dhënë… Por lum sytë tuaj që shohin dhe veshët tuaj që dëgjojnë.

Mateu 16:15-17 – “Ai u tha atyre: "Po ju, kush thoni se jam unë?". Dhe Simon Pjetri duke u përgjigjur tha: "Ti je Krishti, Biri i Perëndisë të gjallë". Dhe Jezusi duke përgjigjur u tha: "I lumur je ti, o Simon, bir i Jonas, sepse këtë nuk ta zbuloi as mishi as gjakupor Ati im që është në qiej.

 Marku 4:10-12 – “Tani kur ishte vetëm, ata që i rrinin përreth bashkë me të dymbëdhjetët e pyetën për shëmbëlltyrën. Dhe ai u tha atyre: "Juve u është dhënë të njihni misterin e mbretërisë së Perëndisë; kurse atyre që janë përjashta të gjitha këto jepen me shëmbëlltyra, që: "Duke parë, të shohin, por të mos vënë re; edhe duke dëgjuar, të dëgjojnë, por të mos marrin vesh, se mos kthehen dhe mëkatet u falen".

 Gjoni 6:37, 44, 45, 64, 65 – “Gjithçka që më jep Ati do të vijë tek unë; dhe atë që vjen tek unë, unë nuk do ta nxjerr jashtë kurrë… Askush nuk mund të vijë tek unëpo qe se Ati që më ka dërguar nuk e tërheq dhe unë do ta ringjall atë në ditën e fundit. Në profetët është shkruar: "Dhe të gjithë do të jenë të mësuar nga Perëndia". Kushdo, pra, që ka dëgjuar dhe mësuar nga Ati, vjen tek unë… Por janë disa midis jush që nuk besojnë"; sepse Jezusi e dinte që nga fillimi cilët ishin ata që nuk besonin, dhe cili ishte ai që do ta tradhtonte; dhe thoshte: "Për këtë arsye ju thashë se askush nuk mund të vijë tek unë, nëse nuk i është dhënë nga Ati im".

Veprat 11:18 – “Si i dëgjuan këto fjalë, ata u qetësuan dhe përlëvdonin Perëndinë, duke thënë: "Perëndia, pra, edhe kombeve u dha pendesën për t'u dhënë jetën!"

Veprat 13:48 – “Edhe kombet, kur dëgjuan, u gëzuan dhe lëvdonin fjalën e Zotit; dhe të gjithë sa ishin të caktuar për jetën e përjetshme besuan.”

Veprat 16:14 – “Dhe një grua, me emër Lidia, që ishte tregtare të purpurtash, nga qyteti i Tiatirës dhe që e adhuronte Perëndinë, po dëgjonte. Dhe Zoti ia hapi zemrën për të dëgjuar gjërat që thoshte Pali.”

Veprat 18:27 – “Dhe, mbasi ai donte të shkonte në Akai, vëllezërit i dhanë zemër dhe u shkruan dishepujve që ta prisnin. Si arriti atje, ai i ndihmoi shumë ata, që kishin besuar me anë të hirit.

 Romakët 8:29, 30 – “Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë të njësoj me shëmbëllimin e Birit të tij, kështu që ai të jetë i parëlinduri në mes të shumë vëllezërve. Dhe ata që i paracaktoi, ata ai edhe i thirri; dhe ata që i thirri, ata ai edhe i drejtësoi; dhe ata që i drejtësoi, ata ai edhe i përlëvdoi.

 Efesianët 2:5,8,9 – “ndonëse ne ishim të vdekur nëpërmjet shkeljeve, na dha jetë bashkë me Krishtin (ju jeni të shpëtuar me anë të hirit)… Sepse, me anë të hirit jeni të shpëtuar, nëpërmjet besimit, dhe kjo jo prej jush, po është dhurata e Perëndisë… jo prej veprave, që askush të mos mburret.”

Filipanët 1:29 – “Sepse juve ju është dhënë hiri për Krishtin, jo vetëm që të besoni në të, por edhe të vuani për të,”

 2Timoteu 2:25, 26 – “duke i mësuar me zemërbutësi kundërshtarët, me shpresë se Perëndia ua jep atyre të pendohen, që të njohin të vërtetën, dhe të vijnë në vete, jashtë nga laku i djallit, që i ka zënë robër për vullnetin e tij.”

A është kjo dicka e re? A është kjo vetëm një ide që besohet vetëm nga pak individë të cuditshëm? Përgjigjja është jo! Përkundrazi, ky mësim ka qënë teologjia e kishës nëpër epoka, duke filluar me Apostujt sic edhe vargjet më lart nga Shkrimi e tregojnë. Gjithësesi, sot, kjo shumë rrallë dëgjohet nga podiumet ose mësohet në shkollat biblike. Eshtë bërë një gjë jo popullore sepse e merr shpëtimin nga duart e njeriut dhe e vendos  në vendin ku i përket; në duart e Perëndisë. Shpëtimi i përket Zotit! (Jona 2:10).

SHËNIM: Ju lejoheni dhe inkurajoheni ta riprodhoni apo shpërndani këtë material në çdo formë të mundshme me kusht që të mos ndryshoni fjalët në asnjë mënyrë dhe gjithashtu të citoni burimin, pra, të përmëndni nga është marrë materiali duke e shoqëruar me adresën e kësaj faqeje.