31 Cilësitë e Një Gruaje të Perëndishme



Djemtë e rinj këshillohen shpesh që të gjejnë një “grua të perëndishme” për t'u martuar, dhe vajzat e reja inkurajohen që të bëhen “gra të perëndishme.” Por cfarë cilësish specifike jep Shkrimi që një “grua e perëndishme” ka?

Cilat janë disa cilësi që Bibla tregon që një grua duhet të ketë? Çfarë cilësish duhet të kërkojë një djalë në gruan e tij të ardhshme? Çfarë cilësish femrërore duhet të rrënjosë babai në vajzat e tij?

Këtu janë 31 cilësi:

1. Ajo sillet në mënyrë të hijshme (Fjalët e Urta 11:16)
2. Ajo i do dhe i përqafon fëmijët (Psalmi 113:9, Titi 2:4)
3. Ajo flet me urtësi (Fjalët e Urta 31:26)
4. Ajo ka pjekuri (Fjalët e Urta 11:22)
5. Asaj mund t'i besohet plotësisht nga burri i saj (Fjalët e Urta 31:11)
6. Ajo dëshiron që të jetë shoqëruesi dhe bashkëudhëtari më besnik i burrit të saj dhe njeriu i ngushtë më i besuar (Malakia 2:14)
7. Ajo me gëzim e përqafon faktin që është grua dhe e urren feminizmin (Psalmi 113:9, Romakët 12:9)
8. Ajo e administron shumë mirë shtëpinë e saj (Fjalët e Urta 31:27, Titi 2:5, 1 Tim 5:14)
9. Ajo është e zellshme për të përmbushur cdo gjë që i besohet kujdesit të saj (Fjalët e Urta 31:13, 1 Tim 5:10)
10. Ajo është e vendosur në bindjet dhe dëshirat e saj për të mësuar vajzat më të reja virtytet e feminitetit të perëndishëm nëpërmjet shembullit dhe udhëzimit të saj. (Titi 2:4)
11. Ajo dëshiron dhe inkurajon që burrat të jenë udhëheqës në familjet e tyre, në kishë, dhe në shoqëri. (Isaia 3:12, Efe. 5:23, Titi 1:5-6)
12. Ajo dëshiron të ndërtojë dhe forcojë shtëpinë e saj (Fjalët e Urta 14:1)
13. Ajo dëshiron të rrisë dhe të trajnojë presidentin e ardhshëm, jo TE JETE presidenti i ardhshëm (Fjalët e Urta 31:1, Isaia 3:12)
14. Ajo beson që fëmijët janë një bekim nga Perëndia, jo një barrë (Lip. 7:14, 33:24, 127:3)
15. Ajo ka një frymë të përulur (1 Pjetri 3:4)
16. Ajo sheh, ndjek, dhe respekton burrin e saj si udhëheqësi i shtëpisë (1 Kor. 14:35, Efe. 5:33)
17. Ajo ka një frymë të qetë, dhe i influencon të tjerët përmes sjelljes së perëndishme (1 Pjetri 3:1-2, 4, 1 Tim. 2:12)
18. Ajo dëshiron të jetë një nënë e kombeve, jo udhëheqësja e kombeve (Zanafilla 24:60)
19. Ajo ka një zemër për të hapur shtëpinë e saj për mikpritjen dhe shërbimin ndaj të tjerëve (1 Tim. 5:10)
20. Ajo kujdeset për shenjtorët (1 Tim. 5:10)
21. Ajo është e aftë të veshë familjen e saj dhe të zbukurojë shtëpinë e saj (Fjal. 31:21-22)
22. Ajo dëshiron të modelojë shembujt e grave të shenjta në Shkrim (1 Pjetri 3:5)
23. Ajo ka aftësi për të përgatitur vaktet për familjen e saj dhe të bekojë të tjerët përmes mikpritjes (Fjal. 31:15)
24. Ajo është e aftë të mësojë fëmijët e saj me udhëzime praktike (Fjalët e Urta 31:1, 26, 6:20)
25. Ajo dëshiron të kënaqë burrin e saj dhe t'i bëjë mirë të gjithë jetën e tij (Fjal. 31:12, 1 Kor. 7:34)
26. Ajo është e aftë të administrojë një punë (tregti) nga shtëpia e saj (Fjal. 31:18)
27. Asaj mund t'i besohet për pjekuri dhe mencuri në shpenzime (Fjal. 31:16)
28. Ajo kujdeset për të varfërit dhe nevojtarët (Fjal. 31:20)
29. Ajo e vesh veten me modesti dhe vepra të mira, duke mos dëshiruar të tërheqë ose të hutojë sytë e burrave (1 Pje. 3:3-4, 1 Tim. 2:9-10)
30. Ajo ka një sjellje të dashur dhe ndihmuese (Fjal. 31:26-27)
31. Ajo është e matur: inteligjente, e frytshme, e shkathët, e mencur dhe ka të kuptuar (Fjal. 19:24)

Një grua e tillë është e pacmueshme – vlera e saj është shumë më e madhe se ajo e margaritarëve. Burri që gjen një grua të tillë në të vërtetë nuk e meriton një nderim të tillë, ndërkohë që Perëndia derdh mbi të një bekim që vetëm pak do ta gjejnë.

Zoti i ndihmoftë bijat dhe gratë tona të bëhen ato që reflektojnë cilësi të tilla të perëndishme, dhe Ai i ndihmoftë burrat që të lavdërojnë, të frymëzojnë, dhe të rrënjosin këto cilësi të perëndishme në to.


Përkthyer nga: http://www.gospelapplied.com/31-qualities-of-a-godly-woman/


T
ë Gjitha të Drejtat të Rezervuara.

Një letër për të pashpëtuarin - Nga James Smith


I dashur mik i pashpëtuar,

A mund ta lexosh këtë me shumë kujdes, dhe pastaj ta firmosësh — nëse je dakord me të.

Unë jam i vendosur të vazhdoj në mëkat, dhe të ndjek parimet dhe zakonet e njerëzve përreth meje — megjithëse më kushton humbjen e shpirtit tim, dhe sjell ndëshkim të përjetshëm.

Unë jam i vendosur për të refuzuar Birin e Perëndisë — Unë nuk do ta përqafoj Atë si Shpëtimtarin tim, ose që Ai të mbretërojë mbi mua. Unë jam i vendosur që nuk do ta pranoj faljen që Perëndia paraqet në ungjill, megjithëse i kushtoi Jezusit jetën e Tij për ta siguruar atë — dhe unë e di që do të humbas në përjetësi pa të. Unë jam i vendosur të mos i nënshtrohem mënyrës së Perëndisë për t'u shpëtuar, dhe unë jap miratimin tim që të humbas përgjithmonë! Unë e kam mbledhur mendjen, që nuk do të jap kurrë miratimin për të marrë shpëtim falas me anë të besimit në Zotin Jezu Krisht — Unë nuk do ta kem atë!

Unë jam i vendosur. . .të refuzoj mesazhin e Perëndisë, të sfidoj drejtësinë e Tij, të kundërshtoj hapur fuqinë e Tij, të refuzoj mëshirën e Tij, të përballem me zemërimin e Tij, dhe ta ngurtësoj veten kundër të gjitha ftesave, bindjeve, paralajmërimeve, dhe premtimeve të Tij!

Unë jam i vendosur që nuk do t'i . . . përulem autoritetit të Tij, t'i dorëzohem kërkesave të Tij, të besoj në Birin e Tij, të pendohem për mëkatet e mia, të dua emrin e Tij, ose t'i bindem urdhërimeve të Tij!

Unë jam i vendosur që nuk do të ketë kurrë gëzim në Qiell midis engjëjve të Perëndisë— për shkak të kthimit tim në besim.

Unë kurrë nuk. . . do të braktis radhët e Satanit, të heq dorë nga praktikat e mia mëkatare, të kërkoj për mëshirë nga duart e Perëndisë, ose të marr kryqin tim dhe të ndjek Krishtin!

Unë jam i vendosur . . . të vazhdoj në rrugën time të ligë, të ngulmoj në shtegun e tanishëm mëkatar, të shoqërohem me shokët e mi mëkatarë — dhe nëse sjell dënimin tim të përjetshëm — atëhere le të ndodhë kështu!

Unë nuk do ta marr shpëtimin me kushtet e Perëndisë, Unë nuk do të përulem që të shpëtohem vetëm me anë të hirit, Unë nuk do të marr zgjedhën e Krishti mbi vete, dhe që të jem shërbëtori i Tij — megjithëse Qielli dhe të gjitha lavditë e përjetësisë do të siguroheshin prej saj.

Nëse nuk mund të shpëtoj nga zemërimi i Perëndisë— vetëm me anë të besimit, pendesës, dhe shenjtërisë — unë jam i vendosur për të shkuar në ferr, sepse jam i vendosur të mos i dorëzohem asnjë prej këtyre kushteve!

Nuk ka asnjë dobi që predikuesi të harxhojë frymën e Tij për mua! Unë e kam mbledhur mendjen time, unë do jem zoti i vetes sime, unë do ndjek rrugën time! Asnjë nuk ka të drejtë të ndërhyjë me mua — sepse vetëm vetes sime do t'i bëj keq!

Unë nuk kam asnjë kundërshti për të shkuar në kishë, ose për të marrë pjesë në ndonjë formë fetare— por që zemra ime t'i përkasë Perëndisë, të kryqëzohem me botën e tanishme, dhe ta bëj lavdinë e Perëndisë qëllimin e jetës — nuk bën kurrë për mua; prandaj me gëzim pranoj pasojat.

Nëse kjo kërkohet prej atyre që do të ishin të krishterë të vërtetë — atëhere duhet të ndalosh së nxituri mua — sepse nuk do të dorëzohem! Ti duhet të ndalosh të gjitha përpjekjet për të më kthyer në besim, sepse unë e kam mbledhur mendjen! Unë kam dëgjuar qinda predikime, Unë e kam lexuar vetë Biblën — por unë e kam ngurtësuar veten kundër të gjithave, dhe nuk do të dorëzohem tani!

Mos më trego më për dashurinë e Shpëtimtarit, mos më trego më për kënaqësitë e shenjtërisë, mos më trego më për tmerret e vdekjes, mos më trego më për gjykimin e llahtarshëm, mos më trego më për gëzimet e Qiellit, mos më trego më për agonitë e Ferrit— sepse nuk do të më bindësh asnjëherë ta dorëzoj veten te Perëndia, dhe të kërkoj shpëtim për shpirtin tim. Sepse unë e kam mbledhur mendjen, dhe sjellja ime e përditshme është e mjaftueshme për të të bindur për të. Unë jam i vendosur të mos dorëzohem— le të jenë pasojat ato që janë!

Unë do të eci ashtu sic kam ecur! Unë nuk do të jem shërbëtori i Krishtit! Unë nuk do të jem fëmijë i Perëndisë! Unë do t'i bindem vetëm Satanit! Unë do të ndjek rrugën e kësaj bote të ligë! Unë do t'i shërbej epsheve dhe kënaqësive të mia!

Për ta provuar, vendos firmën time, ____________.

A do ta vendosësh tani emrin tënd? A do ta vendosësh tani solemnisht vulën tënde në këtë delaratë? Pse ke kaq frikë?

A nuk flasin veprimet e tua më fort se fjalët e tua? A nuk është praktika jote e përditshme provë më e fortë— sesa të vendosësh emrin tënd në një deklaratë të tillë? Nëse nuk mund ta thuash këtë më lart me fjalë — por prapësëprapë vepron kështu me veprimet e tua — atëhere ku është ndryshimi? A nuk e lexon Perëndia gjuhën e jetës tënde? Nëse ti e thua në praktikën tënde të përditshme — atëhere pse mos të marrësh stilolapsin dhe të firmosësh me emrin tënd?

Shpejt gykimi do të vijë, dhe librat do të hapen — dhe krimininaliteti dhe marrëzia jote do të publikohen përpara botëve të mbledhura!

Atëhere, a do e firmosësh këtë? Pse jo? A është e vërtetë kjo për ty — apo nuk është?


Perkthyer nga: https://www.semperreformanda.com/the-gospel/letter-to-the-unsaved-by-rev-james-smith-1802-1862/


Te gjitha te drejtat te rezervuara.

I çmuar Zoti Jezus, më lejo . . .


I çmuar Zoti Jezus, më lejo . . .
të të njoh më plotësisht,
të të besoj më me gjithë zemër,
të të shërbej më me zell,
të kënaqem me ty më shpesh,
të të imitoj më nga afër,
të të lartësoj më lart, dhe
të tregoj shpëtimin Tënd nga dita në ditë!

Dashuria Jote — është Qielli im,
Prania Jote — është kënaqësia ime, dhe
Puna Jote — është gëzimi i zemrës sime!

Më lër që çdo ditë . . .
të eci me Ty,
të punoj për Ty, dhe
të të sjell lavdi Ty!

Oh, dërgo Frymën tënde te zemra ime e varfër . . .
për të të lartësuar Ty,
për të nderuar ty,
për t'u bërë i dashur për shpirtin tim!

Më përdor për të sjellë . . .
mëkatarët e humbur te kryqi Yt,
besimtarët te froni Yt i hirit,
dalësit nga rruga në shtegun e bindjes.

Ji. . .
fuqia në jetë,
ngushëllimi në vdekje, dhe
pjesa ime e përjetshme përtej varrit!


Puritani James Smith,
"Christ Exalted, Saints Comforted, and Sinners Directed" 1855


Të gjitha të drejtat të rezervuara.

Gruaja e Perëndishme – Të Bëhesh Esteri


Nga Charo Washer, gruaja e Paul Washer


Kush do të gjejë një grua të fortë dhe të virtytshme? ...” Fjalët e urta 31:10

"“Njeriu shikon pamjen, kurse Zoti shikon zemrën .”" ~ 1 Samueli 16:7
"“Kur i vinte radha çdo vajzë të hynte te mbreti Asuero, mbasi kishte bërë dymbëdhjetë muaj përgatitjesh, sipas rregulloreve të grave, sepse kështu plotësoheshin ditët e pastrimit të tyre; gjashtë muaj për t'u lyer me vaj të mirrës dhe gjashtë muaj me aroma dhe melheme të grave për t'u pastruar, vajza shkonte te mbreti;...”" ~ Esteri 2:12-13
Unë gjithmonë jam mahnitur me llojin e përgatitjes që mbretëresha e ardhshme Ester duhej të bënte përpara se të ishte në gjendje të shkonte përpara mbretit Asuero. A do donte ndonjëra prej nesh që të kalonte dymbëdhjetë muaj duke bërë trajtime bukurie përpara se të takonim burrin e ëndrrave tona? Ndoshta jo, por përsëri, imagjino mundësitë. Një vit i tërë i vecuar vetëm për një qëllim – të bëhesh gjithçka që mund të bëhesh për atë që ti do më shumë. Një kohë e çmuar për të kultivuar bukurinë, për të bërë një investim në edukim dhe në mirësjellje, për të forcuar virtytin, dhe për të ndërtuar karakterin. Përgatitja e Esterit më kujton atë kohë të çmuar midis zgjimit të dëshirës në zemrën e një vajze të re për të ndarë jetën e saj me një bashkëshort dhe deri në momentin kur ajo ecën drejt altarit. Për shumë, kjo kohë përgatitje shihet si asgjë më shumë se një kohë pritjeje. Vajzat beqare shpesh e shohin veten si të vendosura në raft ndërsa jeta u kalon përpara, ose si të ulura në stol ndërsa të tjerët po luajnë lojën. Ato nuk e kuptojnë që po harxhojnë kohën më të rëndësishme të jetës së tyre, ato po i grabisin vetes gëzim dhe shpërblim të madh, ato po u grabisin bashkëshortëve të tyre të ardhshëm një grua më të virtytshme, dhe ato po i grabisin Perëndisë një shërbëtore përmes së cilës Ai dëshiron të bëjë gjëra të mëdha.

Ashtu siç Esteri duhej të përgatitej përpara se të ishte mbretëreshë e një mbretërie të tërë, po kështu edhe vajza duhet të përgatitet përpara se të fillojë një nga thirrjet më të rëndësishme dhe të vështira të jetës - martesa dhe të qënit nënë. Esteri duhej të mësonte mënyrat e mbretërisë ndaj së cilës i përkiste, ajo duhej të mësonte mënyrat e jetës së oborrit, sfidat intelektuale, emocionale dhe shpirtërore të pozicionit të lartë. Për ta thënë më thjeshtë, Esteri duhej të transformohej nga një vajzë e re në një mbretëreshë përpara se të vishte titullin dhe të përmbushte rolin e saj. Në të njëjtën mënyrë, vajza e krishterë beqare duhet të mësojë mënyrat e Mbretërisë së Qiellit përpara se të bashkohet me personin që Perëndia po përgatit për të. Ajo duhet të përgatitet intelektualisht, emocionalisht dhe shpirtërisht, jo nga shoqëruesit e oborrit në ndonjë tempull pagan, por nga vetë Perëndia, Fjala e Tij, dhe nga gra të tjera të perëndishme që janë përgatitur përpara saj.

Beqaria nuk është një harxhim kohe por një kohë që Perëndia e ka veçuar veçanërisht për gruan, për ta bërë në atë që Ai do që ajo të jetë, dhe për ta përdorur në mënyra që mund të jenë të pamundura pas martesës. Beqaria është një kohë ku një vajzë duhet të kultivojë virtytet që i përkasin të qënit një grua e Perëndisë, në mënyrë që ajo të mund t'i ofrojë burrit të saj të ardhshëm dhe botës diçka më shumë se thjesht një fytyrë të bukur.

Kujto se në beqarinë tënde ti nuk je beqarja e vetëm, burri yt i ardhshëm është duke kaluar në të njëjtën fazë dhe periudhë si ty. A nuk do të ishte diçka e tmerrshme që të takosh burrin që do të bëhet bashkëshorti yt dhe të zbulosh që ai e ka përdorur beqarinë e tij për t'i shërbyer Perëndisë dhe për ta përgatitur veten për të qënë një bashkëshort më i mirë për ty, por ti nuk e përdore lirinë e beqarisë tënde për t'i shërbyer Zotit, as edhe që të përfitoje nga mësimi që Perëndia të ofroi? A nuk do të ishte gjithashtu gjë e tmerrshme të kuptoje që bashkëshorti yt i kaloi ditët e tij si djalë beqar duke u lutur çdo ditë për nevojat e tua dhe për punën e Perëndisë në jetën tënde, ndërsa ti as nuk u lute për të, as i'u përgjigje hirit të Perëndisë që t'u dha si rezultat i lutjeve të tij.

Është një gjë e mrekullueshme kur Perëndia e bekon një grua me një bashkëshort. Ai person i veçantë që është “thjesht i përsosur” për të në atë që ai është formuar me kujdes nga Perëndia për t'u bashkuar si një me të. Është një gëzim i madh për gruan të shohë mbrapa dhe të kujtojë se si Perëndia e aftësoi që të priste për Të dhe që Ai ishte besnik duke e bekuar. Është një gëzim edhe më i madh për të që të dijë që koha e saj si beqare ishte gjithashtu një kohë duke kërkuar Perëndinë dhe duke qënë besnike ndaj Tij dhe qëllimit të Tij. Që ajo për asnjë moment nuk dëshiroi t'i largohej kësaj gjendjeje, por dëshiroi që të besonte vetëm në Perëndinë dhe të priste mbi sovranitetin e Tij të hirshëm.

Në asnjë mënyrë nuk është një tragjedi të jesh një vajzë e krishterë beqare, por mënyra e botës ka infiltruar Krishtërimin me idenë e rreme që të jesh një beqare është tragjedi. Një nga gënjeshtrat më të mëdha është që nëse ti nuk “ke dikë” ose nuk je “duke kërkuar aktivisht”, ka diçka gabim me ty. Një tjetër gënjeshtër është që vajza beqare duhet të ketë takime përreth sikur të kërkuarit për një burrë është e njëjta gjë sikur bën pazar në një qëndër tregëtare. Një gënjeshtër tjetër edhe më e fortë është që vajza beqare duhet ta japë dashurinë e saj pa dallim në mënyrë që ajo të jetë më “me përvojë” dhe të dijë çfarë të bëjë kur më në fund të gjejë burrin e zgjedhur prej saj. E krishterë e dashur, është një gënjeshtër dhe një fyerje ndaj Perëndisë të thuash që përvoja është mësuesi më i mirë, kur në fakt është Perëndia Ai që është mësuesi më i mirë, dhe megjithëse motoja e botës është “jeto dhe mëso,” këshilla e Biblës është “mëso dhe jeto.” Ti nuk ke nevojë që të kesh përvojë, ti ke nevojë vetëm të kesh njohuri se çfarë ka thënë Perëndia dhe të jesh e bindur ndaj saj. Ti nuk duhet të jesh duke kërkuar për burrin që do të zgjedhësh, por duhet të presësh për burrin e zgjedhur nga Perëndia. Dhe kur ai të vijë, nuk do të jenë përvojat e mëparshme që do ta bëjnë martesën tënde të funksionojë, por dëlirësia, pastërtia, dhe perëndishmëria. Ne duhet t'i fshehim fytyrat tona nga mënyrat dhe përvojat e kësaj bote të ligë dhe të shohim vetëm mbi ato gjëra që Perëndia ka vendosur në shtegun që Ai ka përgatitur për ne.

Perëndia e di saktësisht se çfarë ti ke nevojë dhe Ai madje di edhe dëshirat e zemrës tënde më mirë se ti. Perëndia i pëlqen surprizat. Ai nuk do që ti të kërkosh për burrin tënd. Ai do që ta sjellë atë te ty, dhe ndoshta në një kohë që ti nuk e pret aspak. Nëse ti nuk i bindesh kësaj këshille, si shumë vajza të tjera para teje, dhe e merr vetë përsipër për të kërkuar për një bashkëshort, ti mund të gjesh dikë, por mundësitë janë që ai person që ti do të gjesh nuk do të jetë i duhuri.

Si gra, natyra jonë dëshiron shoqërinë e një burri. Kjo është nga Perëndia dhe prandaj është e mirë. Por në të njëjtën kohë, ne gabojmë kur mendojmë që nuk mund të jetojmë dot pa këtë nevojë të përmbushur. Të kesh nevojë për dikë tjetër si shoqërues nuk është si nevoja për të marrë frymë. Kjo do të thotë, ti mund të mbijetosh pa shoqëri, të paktën derisa Perëndia të ketë bërë veprën e tij të përsosur në ty. Mbaj mend Shkrimin, “Perëndia është besnik dhe nuk do të lejojë që t'ju tundojnë përtej fuqive tuaja.” (1 Korintasve 10:13)

Unë kam zbuluar se ka dy arsye kryesore pse dikush ka “dëshpërimisht” nevojë për dikë tjetër. Para së gjithash, është për shkak se ata nuk e njohin Perëndinë ashtu siç duhet ta njohin. A nuk është Perëndia Perëndia i cdo ngushëllimi? A nuk është Krishti Zoti i lartësuar që mbush të gjitha gjërat kudo? Atëhere pse ankohemi se sa bosh dhe sa të vetmuar jemi? Mos ndoshta Perëndia po e zgjat kohën tonë të beqarisë në mënyrë që ne të gjejmë jetën tonë tek Ai dhe të mësojmë të jemi të plotë në Të? Nëse ne kërkojmë të martohemi sepse ndiejmë që një burrë do të mbushë jetët tona ose në ndonjë mënyrë do të na bëjë të plota, ne do të zhgënjehemi shumë në martesën tonë. Asnjë burrë, pavarësisht se sa i ngjashëm me Krishtin është nuk mund të marrë vendin e Perëndisë në jetët tona, të mendosh një gjë të tillë është idhujtari e pastër. Nëse ne nuk jemi të mbushur nga Perëndia tani dhe të plota në Krishtin në të tashmen, atëhere as edhe një martesë e bërë në qiell nuk do të jetë në gjendje të ndryshojë boshllëkun tonë.

Arsyeja e dytë se pse kemi dëshpërimisht nevojë për dikë në jetët tona është egoizmi. Kur ne kemi nevojë për dikë në mënyrë që të ndihemi të dashur, ose kur kemi nevojë për dikë në mënyrë që ndjenjat tona të vetmisë të zhduken, atëhere ne po e dëshirojmë martesën për të gjitha arsyet e gabuara. Martesa nuk duhet të shihet si një mundësi që të na plotësohen nevojat, por si një mundësi për të plotësuar nevojat e tjetrit. Nëse nuk kemi mësuar që t'i çojmë nevojat tona te Perëndia, atëhere me shumë mundësi ne do ti mbytim bashkëshortët tanë me nevojat tona dhe të mos jemi të vetëdijshëm për të tijat. Kam njohur vajza të krishtera që i kalonin ditët e tyre të konsumuara me nevojat e tyre dhe që ankoheshin vazhdimish se pse Perëndia nuk ka sjellë dikë në jetën e tyre. Por pse Perëndia duhet t'ja besojë një burrë të perëndishëm një gruaje që është e zhytur në veten e saj dhe te nevojat e saj, dhe që nuk e përdor lirinë e beqarisë së saj për t'i shërbyer Perëndisë dhe ta përgatisë veten për qëllimet e Tij? Një grua e tillë ka shumë pak për t'i ofruar një burri të perëndishëm!

Mikja ime e dashur, të jesh beqare, ashtu sic edhe kur je e martuar duhet të konsiderohet një kohë shumë e veçantë dhe e kënaqëshme në providencën e Perëndisë. Nuk duhet të konsiderohet si thjesht një rrethanë ose si një mallkim nga e cila ti dëshpërimisht duhet të largohesh. Të jesh beqare është një kohë të mësosh për Perëndinë dhe për veten tënde, një kohë për të zbuluar kush jemi në Krishtin, dhe të rritemi në ngjashmëri me Krishtin. Është një kohë për të qënë të zellshme për vepra të mira dhe për t'u përfshirë në shërbesë ndaj të tjerëve. Të jesh beqare ka një magji të vetën që duhet të shijohet në kohen e vet sepse pasi të kalojë mund të mos kthehet më. Është diçka e trishtueshme që një grua tani e martuar të ketë keqardhje për atë që mund të ishte dhe të bënte me jetën e saj ndërsa ishte beqare. Gjithçka u humb për hir të nxitimit për t'u martuar pa marrë në konsideratë planin dhe veprën e Perëndisë. Çdo stinë në jetë ka një bukuri të sajën. Lutja ime për të gjitha vajzat dhe gratë e krishtera beqare është që të jenë të kënaqura në këtë kohë pavarësisht gënjeshtrave të botës. Që ato të kërkojnë dhe të mos pranojnë asgjë më pak se vullnetin e përsosur të Perëndisë. Që ato të presin me durim te Perëndia që është dhënësi i çdo dhuratë të mirë dhe të përsosur. Që ato të jenë si Esteri, duke përdorur çdo lloj kohe që Perëndia e sheh të nevojshme për ti bërë ato të bukura nga brenda jashtë.


... Vlera e saj është shumë më e madhe nga ajo e margaritarëve. Zemra e burrit të saj ka besim tek ajo, dhe do të ketë gjithnjë fitime. Ajo i bën të mira dhe jo të keqe tërë ditët e jetës së saj... Hiri është i rremë dhe bukuria është e kotë, por gruaja që ka frikë nga Zoti është ajo që do të lëvdohet. ” Fjalët e Urta 31

Artikulli u publikua për herë të parë në revistën e HeartCry. Volumi 3, Janar 1998.


Përkthyer nga:


Të gjitha të drejtat të rezervuara.

Si të përgatitesh për vdekjen?


Kur Puritani Richard Baxter ishte duke vdekur, ai u tha miqve të tij që e vizituan: ''ju vini këtu për të mësuar të vdisni. Unë mund t'ju siguroj se gjithë jeta juaj, sado e gjatë qoftë ajo--është mjaft e mjaftueshme për t’u përgatitur për vdekjen. Kini kujdes nga kjo botë e kotë mashtruese dhe epshet e mishit. Jini të sigurt cfarë ju zgjidhni...
Zotin për pjesën tënde,
Qiellin për shtëpinë tënde,
Lavdinë e Zotit si fundin tënd,
Fjalën e Tij si rregullin tënd,--dhe atëherë nuk keni nevojë kurrë të keni frikë, por ne do të takohemi ne rehati.

Ai pastaj tha: "Zot, çfarë është njeriu? Çfarë jam unë? Një krimb i mbrapshtë ndaj Zotit të madh! Zoti mund të më dënojë me të drejtë për detyrën më të mirë që kam bërë ndonjëherë. Të gjitha shpresat e mia janë nga mëshira e lirë e Zotit në Krishtin! "


Marrë nga "Rruga e Vjeter"

Mësoje të vërtetën, shpalle të vërtetën, mbroje të vërtetën


Me rastin e ditës së Reformacionit Protestant më lejoni të flas për një burrë të Perëndisë të asaj epoke. Jan Husi jetonte në Pragë dhe pasi kishte lexuar shkrimet e Xhon Uiklifit (John Wycliffe) binte dakord që kleri ishte i korruptuar dhe kishte nevojë për reformim. Ai filloi të predikonte idetë e Reformimit në kishën e tij në Pragë dhe kjo bëri që të akuzohej për krime të mëdha kundër Kishës Katolike. Ai tha: "Nuk do ta braktis të vërtetën as për një kishë të mbushur me flori".

Për shkak të qëndrimit të tij për të vërtetën biblike e dënuan me vdekje në turrën e druve. Kur erdhi dita e ekzekutimit e tallën dhe e mallkuan. Një kurorë të gjatë ia vendosën në kokë ku ishin pikturuar tre diaj që po luftonin për të zotëruar shpirtin dhe ku ishte shkruar "kreu i heretikëve". Peshkopët i'a dorëzuan shpirtin e tij djallit, por Husi u përgjigj: "Kurse unë i'a kushtoj më të mëshirshmit Zotit Jezu Krisht."

Një "mik" i Hasit, Mbreti Venceslas, që ishte gjithashtu vëllai i perandorit, nuk bëri asgjë për të ndaluar ekzekutimin.

Kur arriti te vendi që do të ekzekutohej i kërkuan për herë të fundit që të hiqte dorë nga idetë e tij. Husi tha: "Perëndia është dëshmitari im që provat kundër meje janë të rreme. Kurrë nuk kam menduar apo predikuar përvecëse me qëllimin e vetëm që nëse është e mundur t'i fitoj njerëzit nga mëkatet e tyre. Në të vërtetën e ungjillit kam shkruar, mësuar dhe predikuar; për këtë të vërtetë do të vdes me guxim."
Atij i'a hoqën rrobat, i'a lidhën duart pas shpine dhe pastaj e lidhën nga qafa me një zinxhir të ndryshkur te turra e druve. Me një buzëqeshje ai tha se Shpëtimtari i tij u lidh me një zinxhir edhe më të rëndë. Kur u ndez zjarri, Husi filloi të këndonte, "Krisht, Biri i Perëndisë së gjallë, ki mëshirë për ne", pastaj: "Krisht, Biri i Perëndisë së gjallë, ki mëshirë për mua". Një prift që po shihte ekzektuimin raportoi se para se Husi të vdiste tha: "Ju mund të piqni këtë patë (Hasin - mbiemri i tij do të thoshte "patë" në gjuhën ceke) por pas një shekulli do të cohet një mjellmë e cila do të triumfojë." Saktësisht 102 vite më vonë, Martin Luteri do të gozhdonte 95 tezat e tij në derën e kishës së Vitenbergut.

Në këtë epokë moderne ku jetojmë sot kemi më shumë nevojë se kurrë për burra si Jan Husi. Reformatorët dhanë jetën e tyre për të vërtetat biblike dhe për reformimin e kishës. Eshtë llogaritur që 50 milionë burra, gra e fëmijë u vranë dhe u dogjën në turrën e druve për shkak se besonin dhe qëndronin për të vërtetat biblike. Por sot, trishtueshëm, kisha është larguar nga Shkrimet dhe të vërtetat për të cilat vdiqën miliona protestantë. Sot vëmëndja është te njeriu, te përvoja, te vegimet, te emocionet, te argëtimi, te aktivitetet, si të ndihemi më mirë, te vetë-vlerësimi, te vetë-përmbushja, te pasuria, te pushteti, te psikologjia, te ngritja e njeriut, te promovimi i njeriut, te fuqia e njeriut, te vullneti i lirë i njeriut, te ulja e Perëndisë që nuk mund të bëjë asgjë pa lejen tonë, ku Perëndia shihet si shërbëtor i njeriut, si Perëndi i pafuqishëm, si Perëndi që është më shumë reagues sesa veprues, me një ungjill të zbutur që nuk ka fuqi, te lajkatimi, te strategjitë mishërore, me taktika marketingu, te gjysmë të vërtetat, te vendimet njerëzore dhe që kanë zëvendësuar ripërtëritjen/rilindjen prej së larti, te mos të folurit për mëkatin, për pendesën, për gjykimin, për zemërimin e Perëndisë, etj, etj. Sot na thuhet se nuk duhet të diskutojmë, se nuk duhet të debatojmë, se "doktrinat nuk kanë rëndësi", se këto janë përcarëse. Sot, shumë duan që t'u gudulisen veshët. Shumë janë gati të sakrifikojnë të vërtetën në altarin e paqes dhe unitetit dhe ku shumë duan të ndërtojnë mbretërinë e tyre. Sot, më shumë se kurrë, ne kemi nevojë për burra që e duan të vërtetën, e shpallin atë dhe e mbrojnë atë, dhe që janë gati të vdesin për të. Kur kisha rikthehet te rrugët e vjetra ajo është e fuqishme dhe e ndryshon komplet vendin sic edhe ndodhi gjatë Reformacionit, por kur kisha i braktis të vërtetat e vjetra, shtigjet e vjetra, ajo është pa fuqi. Edhe sot kemi nevoje për një Reformim të thellë. Mësoje të vërtetën, shpalle të vërtetën, mbroje të vërtetën. Lexues i dashur, qoftë kjo dëshira jote ashtu sic ështe edhe e imja. Amen.

Ruhu nga Zelli pa Njohuri

Le të mos harrojmë kurrë se vetëm zelli fetar nuk është provë që një njeri është një i krishterë i shëndoshë. Jo i gjithë zelli është i drejtë–mund të jetë një zell pa njohuri. Askush nuk është më i dëmshëm se një tip i zellshëm i paditur dhe gabues.

Jo i gjithë zelli është i besueshëm–pa udhëheqjen e Frymës së Perëndisë, mund ta cojë një njeri kaq larg, saqë, ashtu si Sauli, ai do të persekutojë vetë Krishtin. Disa mëndjemëdhenj imagjinojnë se ata po i bëjnë një shërbim Perëndisë, kur ata në fakt po luftojnë kundër të vërtetës së Tij, dhe po shtypin popullin e Tij. Le të lutemi që të mund të kemi dritë po aq sa edhe zell.


~ J.C. Ryle

Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin - Nga puritani Thomas Brooks


Bëni, pra, të vdesin gjymtyrët tuaja që janë mbi tokë: kurvërinë, ndyrësinë, pasionet, dëshirat e këqija dhe lakminë, që është idhujtari” Kolosianeve 3:5

Përderisa një mëkat i këndshëm jeton dhe mban fron në një zemër, hiri dhe shenjtëria do të jen më të dobëta dhe më të ulëta. Por kur mëkati yt i këndshëm është rrënuar dhe shkatërruar nga fuqia dhe shpata e Frymës - hiri dhe shenjtëria shumë shpejt do të forcohen, dhe do të ngriten më lart.

Kur një njeri ka pirë helm, asgjë nuk do ta bëjë atë të përmirësohet, përderisa të mos vjellë helmin. Mëkatet e këndshme janë ai helmi i shpirtit, dhe përderisa ato të mos villen, dhe flaken me pendim të shëndoshë dhe me besim në gjakun i Krishtit, shpirti kurrë nuk do të përparojë në hir dhe shenjtëri!

Nëse ndonjëherë doni të arrini në një shkallë më të lartë të shenjtërisë, atëherë mundohuni me gjithë fuqinë tuaj, ti nënshtroni dhe kryqëzoni korrupsionet tuaj më të zjarrta, dhe lakmitë tuaja më të guximshme!

Oh, mos mendoni se idhujt tuaj të artë dhe të argjendtë do ti lëshojnë armët e tyre, të dorëzohen dhe të bien para këmbëve tuaja, dhe të lejojnë ti shkelësh për vdekje - pa të të goditur! Mos harro se mëkatet e vecanta do të bëjnë gjithçka që munden për të mbajtur vendin e tyre dhe për këtë arsye duhet të ngriheni me gjithë forcën tuaj kundër tyre, dhe ti shypni ato deri në pluhur, dhe ti digjni deri në hi!

Oh, ballafaqohu me epshet tua më të tërbuara, ashtu si Filistejt u ballafaquan me Sansonin, nxirrnjani sytë dhe detyrojini ato ti nënshtrohen mullirit të vdekjes, derisa fuqia e tyre të jetë krejtësisht e konsumuar dhe e tretur.

Kam lexuar për pesë burra, të cilët kur u pyetën se cila ishte mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin, ata i dhanë këto përgjigje.

I pari tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditosh mbi vdekjen."
I dyti tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditosh mbi ditën e gjykimit."
I treti tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditosh për gëzimet e qiellit."
I katërti tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditoni për vuajtjet e ferrit."
I pesti tha, "Mënyra më e mirë për të shkatërruar mëkatin është, të meditosh për vdekjen dhe vuajtjet e Krishtit ".

Pa dyshim, ky i fundit goditi gozhdën në kokë!

Vështrimi i përditshëm gjakderdhës, rënkues, vdekatar i Shpëtimtarit - është e vetmja gjë që do ta nënshtrojë dhe shkatërrojë mëkatin e këndshëm!

O miq! Kurrë mos ndaloni së shikuari tek Krishti i kryqëzuar, derisa prej Tij të rrjedhë dëshira për kryqëzimin e atyre mëkateve të vecanta të cilat më së shumti pengojnë dhe ndalojnë rritjen dhe zmadhimin e shenjtërisë.

Perëndia dhe Fatkeqësitë Natyrore

Nga Jerry Bridges

Midis idhujve të kotë të njerëzve a ka vallë ndonjë që mund të sjellë shiun? Ose a mund të japë qielli shira të bollshme? A nuk je ti, pra, o Zot, Perëndia ynë? Prandaj ne shpresojmë te ti, sepse ke bërë tërë këto gjëra.”—Jeremia 14:22.

Në Shtator të vitit 1985, një tërmet goditi qytetin Meksiko në Meksikë duke vrarë 6,000 njerëz dhe duke lënë më shumë se 100,000 njerëz të pastrehë. Një miku im donte ta përdorte ngjarjen për t'ju mësuar fëmijëve të tij një mësim të thjeshtë shkencor, kështu ai i pyeti, “A e dini se cfarë e shkaktoi tërmetin?” Ai mendoi që ti përgjigjej pyetjes së vet me një shpjegim të thjeshtë të pllakave dhe shkëmbinjëve që lëvizin në koren e tokës.

Mësimi i tij sizmiologjik shpejt u kthye në një diskutim teologjik. Vajza e tij tetë vjecare i'u përgjigj, “Unë e di pse. Perëndia po i gjykonte ata njerëz.” Ndonese fëmija i mikut tim doli në një konkuzion të papritur rreth gjykimit të Perëndisë, në një sens ajo ishte e saktë nga ana teologjike. Perëndia ishte në kontroll të atij tërmeti. Pse Ai e lejoi që të ndodhte është një pyetje që nuk mund t'i japim përgjigje (dhe nuk duhet të përpiqemi që t'i japim përgjigje), por ne mund të themi, mbi dëshminë e Shkrimit, që Perëndia e lejoi atë ose e bëri që të ndodhte.


Gjithësesili prej nesh ndikohet nga moti dhe forcat e natyrës në kohë të ndryshme në një shkallë apo në një tjetër. 

Shumicën e kohës ne thjesht bezdisemi nga moti—një fluturim aeroplani i vonuar, një piknik i anulluar, ose dicka tjetër e këtij lloji. Herë pas here disa njerëz diku preken në mënyrë drastike nga moti ose nga forcat më të dhunshme të natyrës. Një thatësirë e zgjatur than të mbjellat e fermerit, një stuhi breshëri i shkatërron ato brenda një ore. Një tornado në Teksas lë me qindra pa strehë, dhe një tajfun në Bangladesh shkatërron me mijëra hektarë të mbjellash.

Kurdo herë që ndikohemi nga moti—nëse është një bezdisje apo një fatkeqësi madhore—ne priremi ta shohim atë si asgjë më shumë sesa shprehja e ftohtë e disa ligjeve të caktuara meterologjike dhe gjeologjike. Një presion i ftohtë atmosferik vjen në qytetin tim, duke sjellë një stuhi dëbore të madhe dhe bllokon aeroportin ditën që do largohem për një punë të shërbesës. Forcat në tokë vazhdimisht përkulin koren e saj derisa vjen një ditë që kërcet, duke shkaktuar një tërmet madhor. Qoftë i vogël apo traumatik, ne priremi të mendojmë për shprehjet e natyrës si “thjesht ndodhi” dhe veten tonë si viktimat “e pafat” të asaj që natyra sjell. Në praktikë, edhe të krishterët priren të jetojnë dhe mendojnë si deistët... që e shohin Perëndinë si Ai që krijoi universin dhe pastaj u largua për ta lënë të veprojë sipas ligjeve të veta natyrore.

Por Perëndia nuk është larguar nga kontrolli i përditshëm i krijimit të tij. Sigurisht që Ai ka vendosur ligjet fizike me anë të të cilave qeveris forcat e natyrës, por ato ligje veprojnë vazhdimisht sipas vullnetit të Tij sovran. Një meterolog në një televizion të krishterë përcaktoi që ka mbi 1,400 referenca për terminologjinë e motit në Bibël. Shumë prej këtyre referencave i'a atribuojnë veprimit të motit drejtpërsërdrejti dorës së Perëndisë. Shumica e këtyre pasazheve flasin për kontrollin e Perëndisë mbi të gjithë motin, jo thjesht ndërhyrjes hyjnore të Tij në raste specifike.


Konsidero këto vargje nga Shkrimi: 

Ai lëshon vetëtimën e tij nën gjithë qiellin dhe deri në skajet e tokës. I thotë në fakt borës: “Bjer mbi tokë”; ua thotë si shirave të lehta, ashtu dhe shirave të rrebeshta. Me hukatjen e Perëndisë formohet akulli dhe shtrirja e ujërave tërhiqet. I ngarkon retë e dendura me lagështirë dhe i shpërndan larg retë e tij dritëplota. Ato enden në qiell kudo, duke ndryshuar drejtimin në bazë të udhërrëfimit të tij, për të kryer çfarëdo gjëje që ai urdhëron mbi faqen e tokës së banuar. I dërgon ose për dënim, ose për tokën e tij, ose për mirësi.” (Jobi 37:3, 6, 10-13).

...që mbulon qiellin me re, përgatit shiun për tokën dhe bën që të rritet bari në male. Dërgon borën si lesh dhe përhap brymën si hi. Hedh breshrin e tij si me copa; kush mund t’i bëjë ballë të ftohtit të tij?Dërgon fjalën e tij dhe i shkrin ato; bën që të fryjë era e tij dhe ujërat rrjedhin.” (Psalmi 147:8, 16-18).

Kur nxjerr zërin e tij, ka një zhurmë ujërash në qiell; ai i bën avujt të ngjiten nga skajet e tokës, prodhon vetëtimat për shiun dhe nxjerr erën nga rezervuaret e tij.” (Jeremia 10:13).

«Kam ndalur shiun gjithashtu prej jush tre muaj para korrjes. Kam bërë të bjerë shi mbi një qytet, ndërsa nuk ka rënë shi mbi një qytet tjetër. Mbi një pjesë të arës ka rënë shi, por pjesa ku nuk ka rënë shi është tharë.” (Amosi 4:7).

Vër re se si gjithë këto pasazhe të Shkrimit ia atriubojnë të gjitha shprehjet e motit—mirë apo keq—drejtpërsëdrejti dorës kontrolluese të Perëndisë.

Kompanitë e sigurimit i referojnë fatkeqësitë e mëdha natyrore si “veprave të Perëndisë.” E vërteta është që të gjitha shprehjet e natyrës, të gjitha ndodhitë e motit, qoftë një tornado shkatërrues ose një shi i lehtë në një ditë pranëvere, janë vepra të Perëndisë. Bibla mëson që Perëndia kontrollon të gjitha forcat e natyrës, si ato shkatërruese ashtu edhe ato prodhuese, vazhdimisht dhe moment pas momenti.

Nëse moti është i mirë apo i keq, ne nuk jemi asnjëherë viktimat ose madje edhe përfituesit e fuqive të natyrës. Perëndia, që është Ati i dashur qiellor i cdo të krishteri të vërtetë, është sovran mbi motin, dhe Ai e ushtron atë sovranitet moment pas momenti.

Të ankohesh për motin mesa duket është një kalim kohe i preferuar ndër amerikanët. Fatkeqësisht, ne të krishterët kapemi shpesh në këtë zakon jo të perëndishëm të shoqërisë sonë. Por kur ne ankohemi për motin, ne në të vërtetë po ankohemi kundër Perëndisë, i Cili dërgoi motin tonë. Në fakt, ne jemi duke mëkatuar kundër Perëndisë (shih Numrat 11:1).

Jo vetëm që mëkatojmë kundër Perëndisë kur ankohemi për motin, por gjithashtu i privojmë vetes paqen që vjen nga njohja e faktit që Ati ynë qiellor është në kontroll të tij. Alexander Carson tha, “Shkrimet përfaqësojnë të gjitha ligjet fizike që e kanë efektin e tyre nga veprimi i menjëhershëm i fuqisë së Plotëfuqishme. . . .vetë të krishterët, megjithëse e dinë doktrinën [e providencës hyjnore], priren ta anashkalojnë në praktikë, dhe rrjedhimisht të privohen në një masë të madhe, për avantazhet që një përshtypje e vazhdueshme dhe e thellë e kësaj të vërtete mund të japë.”Nëse moti thjesht prish planet e mia apo shkatërron shtëpinë time, unë kam nevojë të mësoj të shoh dorën sovrane dhe të dashur të Perëndisë që e kontrollon atë.

Fakti është që për shumicën prej nesh, moti dhe efektet e natyrës zakonisht janë të mira. Tornadoja, thatësira, madje edhe stuhia e dëborës që vonon udhëtimin tonë janë përjashtimi, jo e zakonshmja. Ne priremi të kujtojmë motin “e keq” dhe marrim për të mirëqënë motin e mirë. Gjithësesi, kur Jezusi foli për motin, Ai foli rreth mirësisë së Perëndisë: “që të bëheni bij të Atit tuaj që është në qiej, sepse ai bën të lindë diellin e tij mbi të këqijtë dhe mbi të mirët dhe bën të bjerë shi mbi të drejtët dhe të padrejtët.” (Mateu 5:45).

Megjithëse Perëndia ndonjëherë përdor motin, dhe shprehje të tjera të natyrës, si një instrument të gjykimit (shih Amosin 4:7-9), Ai më shpesh e përdor atë si një shprehje të sigurimit të Tij të hirshëm për krijimin e Tij. Si besimtarët ashtu edhe jobesimtarët të dy përfitojnë nga sigurimi i hirshëm i Perëndisë me anë të motit. Dhe, sipas Jezusit, ky sigurim nuk është thjesht rezultati i ligjeve fizike të caktuara. Perëndia i kontrollon ato ligje. Ai e bën diellin e Tij që të ngrihet, Ai dërgon shiun…

Ne si të krishterë duhet të ndalojmë së ankuari për motin, dhe të mësojmë që ta falenderojmë për të. Perëndia, Ati ynë qiellor, na dërgon cdo ditë atë që Ai e gjykon si më e mira për të gjithë krijimin e Tij.


Po fatkeqësitë natyrore që ndodhin shpesh në pjesë të ndryshme të botës? 

Shumë të krishterë të ndjeshëm përleshen me cështjen rreth fatkeqësive të mëdha natyrore që ndodhin në botë—një tërmet në një vend, zi buke në një tjetër, stuhi dhe përmbytje diku tjetër. Mijëra njerëz vriten, të tjerë vdesin urie. Zona të tëra shkatërrohen, të mbjellat prishen, shtëpitë rrëzohen. “Pse Perëndia e lejon të gjithë këtë?” mund të pyesim ne. “Pse Perëndia i lejon të gjithë ata fëmijë të vdesin urie?”

Nuk është gabim që të përleshesh me këto cështje, për aq kohë sa e bëjmë me një qëndrim nderues dhe të nënshtruar përkundrejt Perëndisë. Në të vërtetë, të mos përleshesh me cështjen e tragjedive të mëdha mund të tregojë një mungesë të dhembshurisë ndaj të tjerëve nga ana jonë. Gjithësesi, ne duhet të jemi shumë të kujdesshëm që në mendjen tonë, të mos e heqim Perëndinë nga froni i tij i sovranitetit absolut ose ta vendosim në bangën e të akuzuarve dhe që ta gjykojmë.

Ndërsa isha duke punuar mbi këtë kapitull, pashë lajmet e mbremjes ne televizion. Një nga lajmet kryesore ishte rreth disa tornadove të fuqishëm që kishin përfshirë Misisipin qëndror duke vrarë shtatë njerëz, duke plagosur 145 të tjerë dhe duke lënë afërsisht 500 familje të pastreha. Ndërsa po shihja pamjet e njerëzve duke kontrolluar nëpër rrënojat e shtëpive të tyre, zemra ime u prek. Mendova me veten, “Disa prej këtyre njerëzve me siguri që janë besimtarë. Cfarë do t'u thoja atyre rreth sovranitetit të Perëndisë mbi natyrën? A e besoj unë vetë atë në një kohë të tillë?...Pse ta sjellësh Perëndinë në kaosin dhe vuajtjen si kjo?”

Por Perëndia sjell Veten në këto ngjarje. Ai tha te Isaia 45:7, “Unë formoj dritën dhe krijoj terrin, sjell mirëqenien dhe krijoj fatkeqësinë. Unë, ZOTI, i bëj të gjitha këto gjëra».” Vetë Perëndia pranon përgjegjësinë për fatkeqësitë, nëse mund ta themi kështu. Ai bën më shumë sesa të pranojë përgjegjësinë; Ai na fakt e pretendon atë. Në të vërtetë Perëndia thotë, “Unë, dhe vetëm Unë, kam fuqinë dhe autoritetin për të sjellë mirëqënien dhe fatkeqësinë, si të mirën dhe të keqen.”

Kjo është një e vërtetë e vështirë për t'u pranuar ndërsa sheh njerëzit të kërkojnë te rrënojat e shtëpive të tyre ose—për ti rënë pikës— nëse je ti ai që po kërkon në rrënojat e shtëpisë tënde. Por sic edhe Dr. Edward J. Young komentoi për Isaian 45:7, “Ne nuk fitojmë asagjë nga përpjekja për të zvogëluar forcën e këtij vargu.”Ne duhet të lëmë Biblën të thotë atë që thotë, jo atë që ne mendojmë që duhet të thotë.

Ne padyshim që nuk kuptojmë pse Perëndia krijon fatkeqësinë, ose pse Ai e sjell atë te një qytet dhe jo tek një tjetër. Ne kuptojmë gjithashtu që ashtu sic Perëndia dërgon diellin dhe shiun e Tij mbi të drejtin dhe të padrejtin, po kështu Ai dërgon tornadon, ose stuhinë, ose tërmetin tek të dy... sovraniteti i Perëndisë mbi natyrën nuk do të thotë që i krishteri asnjëherë nuk do të përballet me tragjedi të fatkeqësive natyrore. Përvoja dhe vëzhgimi qartazi e mësojnë këtë.

Sovraniteti i Perëndisë mbi natyrën do të thotë që, pavarësisht asaj që përjetojmë në dorën e motit ose forcave të tjera të natyrës (sic janë sëmundjet e bimëve ose insektet në të korrat tona), të gjitha rrethanat janë nën syrin e kujdesshëm dhe kontrollin sovran të Perëndisë sonë.

Pjesë nga libri “Ti Besosh Perëndisë” Trusting God nga Jerry Bridges


Përkthyer nga: https://www.monergism.com/god-and-natural-disasters

PËRZIERJA E RËNKIMEVE TË DHIMBJES ME KËNGË SHPRESE – SPËRXHËN MBI DEPRESIONIN

Autori: Susan Verstraete

Është një gjë e mirë që Spërxhëni nuk lindi në shekullin e 20-të. Shumë të krishterë do ta përkufizonin prirjen e tij për melankoli si mëkatare, ose si provë të mungesës së vetë-disiplinës, ose madje edhe si rezultat të besimit të cekët. Një psikolog me shumë mundësi do t'i jepte një recetë barnash dhe një libër vetë-ndihmues me 12 hapa të thjeshtë për të dalë nga depresioni. Mirëpo Çarls Hadën Spërxhën [Charles Haddon Spurgeon], me shumë gjasë predikuesi më i madh i shekullit të 19-të, kishte një vlerësim tjetër për vuajtjet e tij.

Spërxhëni e dinte “nga përvoja më e dhimbshme se çfarë është depresioni i shpirtit, duke qenë se ai e mbërthente në periudha kohore që nuk ishin as të shkurtra dhe as ishin larg njëra-tjetrës”. Ai i paralajmëroi studentët e tij, “Krizat e depresionit godasin shumicën prej nesh. Sado të gëzueshëm që mund të jemi, vjen koha që biem në humnerë. Të fortët nuk janë gjithmonë të fuqishëm, të urtët jo gjithmonë gati, guximtarët jo gjithmonë të guximshëm, dhe të hareshmit jo gjithmonë të hareshëm”. Megjithëse thoshte: “Duhet t’i shmangemi errësirës frymërore të çfarëdo lloji qoftë dhe jo ta dëshirojmë atë”, ai kurrë nuk mendonte që një i krishterë që vuan nga depresioni me domosdo duhet të jetë në mëkat. Në vend të kësaj ai shkroi: “Unë vë re që disa që i dua dhe i vlerësoj fort dhe që sipas gjykimit tim janë mes të zgjedhurve të Perëndisë, shumicën e rrugës për në qiell e bëjnë natën”.

Në librin e tij 
Leksione për Studentët e mi, Spërxhëni rendit disa arsyet se përse besimtarët bien në trishtim. Ai gjithashtu jep shpresë për ata që janë kapluar prej tij.

“A nuk janë vallë ata njerëz?” Spërxhëni e dinte mirë se të qenit i krishterë nuk e bën një burrë a grua të paprekshëm prej vuajtjes. Ai tha në fakt: “Edhe pse gjendemi në sferën e shpengimit duket qartë do të na duhet të durojmë shtrëngime, përndryshe nuk do të kishte nevojë për Frymën e premtuar që të na ndihmonte në to. Është e nevojshme që ne të na kapë nganjëherë rëndesa. Njerëzve të mirë u janë premtuar mundime në këtë botë”. Mirëpo, ai vë theksin te fakti që përmes kësaj vuajtjeje, “mund të mësojmë se si të kemi simpati për njerëzit e Zotit që po vuajnë”. Pali thotë diçka të ngjashme te 2 Korintasve 1:4; Perëndia “që na ngushëllon në gjithë shtrëngimin tonë që, nëpërmjet ngushëllimit me të cilin jemi ngushëlluar nga Perëndia, të mund të ngushëllojmë ata, që janë në çfarëdo shtrëngimi.”

“Shumica prej nesh në një mënyrë apo në një tjetër nuk janë mirë fizikisht.” Spërxhëni vuajti së tepërmi prej një sëmundjeje të kyçeve që u diagnostikua si cermë. Ai ishte i detyruar të qëndronte shtrirë, disa herë për javë të tëra në dhimbje torturuese. “Kam përfunduar shumë poshtë”, i shkroi ai kishës së tij gjatë një periudhe të gjatë, “Mishi im është torturuar nga dhimbjet dhe shpirti im është kapitur nga depresioni.... Me vështirësi unë i shkruaj këto rreshta në krevatin tim, duke i përzier rënkimet e dhimbjes me këngët e shpresës.”

Duke qenë i karakterizuar nga ekuilibri, Spërxhëni e kuptonte se dhimbja fizike dhe temperamenti natyror janë faktorë që ndihmojnë në rënien në depresion, por ai nuk i lejoi studentët e tij që t'i përdornin ato si një shfajësim për dëshpërimin e tyre. “Këto sëmundje nuk e pengojnë karrierën e një njeriu me dobishmëri të veçantë”, tha ai. “mbase Zoti e ka ngarkuar atë me to në urtësinë e Tij, për ta kualifikuar atë për drejtimin e veçantë të shërbesës së tij. Disa bimë i fitojnë vetitë e tyre shëruese falë moçalit në të cilin rriten; disa të tjera vetëm falë hijes nën të cilën vetëm ato lulëzojnë”.


“Puna e mundimshme dhe e pandërprerë për një kohë të gjatë e shkakton këtë lloj lëngate”. Programi ditor i Spërxhënit ishte rraskapitës. Në një javë të zakonshme, ai predikonte dhjetë herë. Ai u përgjigjej afërsisht 500 letrave, jepte mësim te Kolegji i Pastorëve, administronte një jetimore dhe merrej me përkujdesjen baritore të dhjetëra besimtarëve. Ai shkruante libra, priste vizitorët në shtëpinë e tij, i jepte mësim familjen së vet dhe inkurajonte të shoqen që dergjej në shtrat prej një sëmundjeje kronike. Nuk është pra çudi që shëndeti i tij u përkeqësua nën peshën e kësaj ngarkese. Kisha e Spërxhënit më në fund këmbënguli që ai të bënte pushime të rregullta për vit. Spërxhën u tha studentëve të tij, “Harku nuk mund të mbahet i nderë gjatë gjithë kohës se ndryshe thyhet. Prehja është e nevojshme për mendjen ashtu siç është gjumi për trupin... Koha e pushimit nuk është një kohë e harxhuar kot. Është një kursim i vërtetë të mbledhësh forcat pas lodhjes”.

“Qëllon një goditje dërrmuese që e zhyt shumë thellë një shërbesë të caktuar”. Më 19 Tetor 1856, Spërxhëni 22-vjeçar predikoi për herë të parë te Salla e Muzikës e Kopshteve Sari, në Londër. Ndërtesa e kishës nuk ishte më e mjaftueshme që të mbante turmat e njerëzve që donin ta dëgjonin tek predikonte. Me mijëra veta e mbushnin sallën e muzikës, duke u ulur te hyrja dhe te shkallët pasi të gjitha stolat ishin mbushur plot, dhe qindra të tjerë prisnin jashtë, duke shpresuar të dëgjonin pjesë të predikimit përmes dritareve. Pak pasi Spërxhëni filloi të lutej, dikush i ulur në lozhë bërtiti “Zjarr!” Njerëzit shtynin njëri-tjetrin për të dalë jashtë ndërtesës, dhe një mbajtëse shkallësh u këput nga pesha e madhe. Shtatë njerëz u vranë dhe 28 të tjerë u plagosën. Spërxhëni i dhembshur asnjëherë nuk e mori veten plotësisht nga goditja emocionale që pësoi për shkak të këtij incidenti. Ai shkroi, “U shtypa përtej të gjitha masave dhe caqeve prej një peshe të pafundme mjerimi. Trazira, paniku, vdekjet, ishin ditë e natë përpara meje, dhe e kthyen jetën time në një barrë të papërballueshme”.

Shumë kanë përjetuar një fatkeqësi natyrore, vdekjen e një të dashuri, humbjen falimentuese të parave ose zhgënjimin mbytës kur një fëmijë ose besimtar bien në mëkat. Spërxhëni na jep shpresë nga vetë përvoja e tij. “Fakti që Jezusi është ende i madh, pavarësisht se si vuajnë shërbëtorët e tij, më udhëhoqi drejt paqes dhe qetësisë shpirtërore. Po qe se një fatkeqësi kaq e tmerrshme godet ndonjë prej vëllezërve, ata nuk kanë se çfarë të bëjnë tjetër përveçse të shpresojnë me durim dhe të presin me qetësi shpëtimin e Perëndisë”.


“Mësimi që marrim nga urtësia është që të nga urtësia është që të mos lemerisemi nga mundimet e shpirtit”. Në fund fare, Spërxhëni e pranoi që depresioni mund t’i zërë ca besimtarë pa asnjë arsye të dukshme. Ai nuk e konsideronte atë një sëmundje, një mëkat, ose si një gjendje të habitshme, por si një stinë e pashmangshme në jetën e një të krishteri dhe një mundësi për të demonstruar besimin te Perëndia që një ditë do të fshijë të gjitha lotët prej syve tanë. 

Çdo thjeshtaman mund ta ndjekë shtegun e ngushtë në dritë: urtësia e rrallë e besimit na aftëson që të marshojmë në errësirë me saktësi të pagabueshme, meqenëse ajo kapet për dore pas Udhërrëfyesit të saj të Madh. —Çarls Spërxhën, Leksione ndaj studentëve të mi.


Përkthyer nga: https://www.princeofpreachers.org/blog/mingling-groans-of-pain-and-songs-of-hope-charles-haddon-spurgeon-on-depression

Për Çfarë Erdhi Krishti? Ja dy Këndvështrime

Timothy Keller:

Per
ëndia i Universit u bë një fëmijë i lëvizur për t'u afruar me ty.


James White:

Jo zotëri, Personi i dytë i Trinisë mori një natyrë të përsosur njerëzore para së gjithash për t'i dhënë lavdi Perëndisë Triun në shpëtimin e një populli plotësisht të padenjë mbi të cilët Perëndia Triun kishte dekretuar mëshirë dhe hir që nga përjetësia. Kjo nuk është “për t'u afruar me ty”.


Këtu kemi dy këndvështrime. I dyti, është ai biblik.



DEPRESIONI!

Depresioni është dicka ku një i krishterë mund të zhytet dhe të vuajë. Ne nuk jemi të lirë nga kjo mundësi për sa kohë që jemi akoma në këtë mish, dhe ne duhet të jemi të pajisur për t'u marrë me të nëse ndodh që të vuajmë në këtë mënyrë. 
 
Për shkak se kemi idenë që të krishterët nuk duhet të bien në depresion, kjo e shton edhe më shumë barrën dhe hidhërimin tonë kur shohim që po vuajmë nga cdo shkallë depresioni. Ne mund të fillojmë të mendojmë që ndoshta nuk jemi fare të krishterë për shkak të tij. Ne mund të mendojmë “Kjo është totalisht e kundërta me arsyetimin njerëzor që Perëndia nuk do më bënte të kaloja në këtë gjendje nëse do isha fëmija i Tij. Unë nuk mund ta shoh fare dorën e Perëndisë në gjithë këtë. Si mund të jetë kjo për të mirën time?! Unë po vuaj! Kjo duket shumë mizore! Ai e di që po vuaj, si mund ta lërë që kjo të vazhdojë? Nuk është e mundur që unë të jem fëmijë i Perëndisë. Nëse Perëndia vërtet do të kujdesej për mua si një At, Ai nuk do të më linte të vuaja për kaq shumë kohë me këtë, dhe aq më tepër që unë i jam përgjëruar cdo ditë që të më clirojë!”

Kur ne fillojmë të kemi këto lloj mendimesh për Perëndinë, ne fyejmë dashurinë e Tij, mirësinë dhe urtësinë e Tij, dhe Satani gëzohet. Armiku kënaqet të na tundojë që të kemi këto lloj mendimesh për Perëndinë tonë që është pafundësisht i mirë dhe i hirshëm. Ti duhet të kuptosh që po gabon kur mendon këto gënjeshtra rreth Perëndisë.
Ka shumë këshilla që mund të jepen për dikë që vuan në këtë mënyrë, por një nga ato është kjo:


Kupto që mendimet dhe rrugët e Perëndisë janë pafundësisht më të larta se tonat. Ai shpesh vepron në gjërat e kundërta kur punon me një njeri, dhe kur gjithcka duket jo normale dhe e panatyrshme për një fëmijë të Perëndisë, ata mund të dinë që Perëndia është duke punuar në të gjithë këtë. 
 
Ai na bën që të ecim përmes një shkretëtire përpara se të na fusë në tokën e premtuar.
Ai na bën që të mbjellim me lot përpara se të korrim me gëzim.
Përpara se ta mbushë një njeri me kënaqësinë në Të, Ai e boshatis atë nga kënaqësitë e kësaj bote.
Përpara se Ai ta ngrejë një njeri, Ai e ul atë.
Përpara se Ai të ngushëllojë, Ai bind.
Përpara se Ai ta drejtësojë një njeri në Krishtin, Ai e dënon atë me anë të Ligjit të Tij.
Përpara se Ai të japë jetë të përjetshme në Krishtin, Ai na bën të vdesim ndaj vetes.
Përpara se Ai të ngushëllojë, Ai sprovon.
Përpara se Ai ta lidhë zemrën, Ai e thyen atë.
Përpara se ta bëjë një njeri të urtë, Ai i bën ata që të bëhen të marrë (1 Korintasit 3:18).
Përpara se Ai të jetë forca e një njeriu, Ai do t'i bëjë që të jenë të dobët. (2 Korintasit 12:9).
Perëndia e ruan verën më të mirë për në fund, dhe na jep jetën më të keqe që është e përkohshme përpara jetës më të mirë, të përjetshme që vjen më pas.
Ai e ka bërë në këtë mënyrë, që një njeri të jetë i pari, ai duhet të jetë i fundit, dhe në mënyrë që të jetë më i madhi me nderimin më të madh, një njeri duhet të bëhet shërbëtori më i ulët.


Dhe kështu, sic ti e sheh, Perëndia nuk punon ashtu sic bën njerëzimi. Rrugët e Tij nuk janë fare si rrugët tona.

Nëse ti je në një gjendje të tillë të mjerë, është shumë e rëndësishme të kuptosh që dicka e rëndësishme po ndodh këtu, dhe ti ke cdo arsye që të qëndrosh duke u kapur pas Atij. Mos u fundos. Mbahu pas premtimeve të Perëndisë që janë të gjitha Po dhe Amen në Krishtin (2 Kor 1:20). Kapu pas tyre më të gjithë fuqinë tënde. Ti duhet të lutesh me cdo fuqi që ke, edhe nëse kjo të kushton shumë. Lexo dhe dëgjo Fjalën dhe tako miq të krishterë.
Asnjë gjë nga këto nuk është më kot, ky është një premtim (Romans 8:28). Ti je kandidati i përsosur që hiri dhe lavdia e Perëndisë të lartësohen, dhe ti je më afër për t'u ngritur dhe për t'u ngushëlluar se cke qënë ndonjë herë. 

Shpirti që është në gjendjen më të ulët është shpirti që është më afër për t'u ngritur. Nëse Ai të ka mbajtur kështu për shumë kohë, është për të ndërtuar durimin, dhe për ta bërë clirimin nga kjo gjendje e hidhur shumë të ëmbël.


Qëndro në këtë: Shpirti yt do të kremtojë dhe lavdërojë ZOTIN përsëri (Shih Psalmi 43:5).




- Joshua Arnold
https://www.facebook.com/joshua.arnold.9480111/posts/362120458010807

Trashëgimia shqetësuese e Çarls Finit [Charles Finney] - Një Paralajmërim Biblik!

nga Majkëll Horton [Michael Horton]

Asnjë njeri nuk është më përgjegjës për shtrembërimin e së vërtetës së krishterë në epokën tonë sesa Çarls Fini. "Masat e reja" të tij krijuan bazën për teologjinë moderne të vendimeve dhe përpjekjes njerëzore për të rikrijuar rizgjimin. Në këtë artikull të shkëlqyer, Dr. Majkëll Horton shpjegon sesi Çarls Fini shtrembëroi doktrinën e rëndësishme të shpëtimit.

Xheri Faluell [Jerry Falwell] e quan atë "një nga heronjtë e mi dhe një hero për shumë ungjillorë, duke përfshirë këtu edhe Billi Grahamin [Billy Graham]". Mbaj mend që kur vizitova qendrën e Billi Grahamit disa vite më parë, vura re vendin e nderit që i ishte dhënë Çarls Finit në traditën ungjillore, fakt i cili u përforcua edhe më nga klasa e parë në teologji që ndoqa në një Kolegj të krishterë, ku vepra e Finit mu dha si detyrë shtëpie për t’u lexuar. Ky rikrijues rizgjimi nga Nju Jorku ishte heroi i shumëcituar dhe shumë i dashur i këngëtarit të krishterë Kith Grin [Keith Green] dhe organizatës "Të Rinjtë me një Mision - YWAM". Ai vlerësohet veçanërisht mes udhëheqësve të së Djathtës së Krishterë dhe të së Majtës së Krishterë, nga Xheri Faluell e deri te Xhim Uollis [Jim Wallis] (revista Sojourners), dhe vula e tij, pra vula e Finit, mund të shihet në lëvizje që në pamje të parë janë të ndryshme nga njëra-tjetra, por që në realitet janë thjesht bashkëpjesëtare të trashëgimisë së Finit. Tek të gjitha këto lëvizje, pra, që nga Lëvizja Vineyard dhe Lëvizja për Rritjen e Kishës te fushatat politike dhe sociale, teleungjillëzimi, e deri tek Lëvizja e Premtim-mbajtësve [Promise Keepers], siç e pranoi edhe një President i Kolegjit Uiton [Wheaton] me brohori: "Fini jeton!"

Kjo sepse impulsi moralist i Finit ravijëzoi një kishë që ishte më së shumti një ndërmarrje reformimi/përmirësimi personal dhe social dhe jo një institucion ku mjetet e hirit, Fjala dhe Sakramentet, bëhen të disponueshme për besimtarët, duke e çuar më pas Ungjillin në botë. Në shekullin e nëntëmbëdhjetë, lëvizja ungjillorë sa vinte dhe identifikohej më shumë me kauzat politike, të cilat shkonin nga heqja e skllavërisë dhe miratimi i ligjeve për punën e fëmijëve tek të drejtat e grave dhe ndalimi i përdorimit të alkoolit. Në një përpjekje të dëshpëruar për të rifituar këtë fuqi institucionale dhe lavdinë e "Amerikës së Krishterë" (një vizion që është gjithmonë i fuqishëm në imagjinatë, por, pas shpërbërjes së Anglisë së Re të Puritanëve, i paarritshëm), establishmenti protestant i fund-shekullit-të-nëntëmbëdhjetë-fillim-shekullit-të-njëzetë i hyri fushatave morale për të "amerikanizuar" emigrantët”, për të imponuar formimin moral dhe "edukimin e karakterit". Ungjilltarët e paraqisnin ungjillin e tyre amerikan nga këndvështrimi i dobishmërisë së tij praktike për individin dhe kombin.

Ja pse Fini është kaq i mirënjohur. Ai është guri kilometrik që shënon kalimin nga ortodoksia (besimi dhe mësimi i drejtë) e Reformuar, që përbënte tiparin dallues të Rizgjimit të Madh (i cili kishte për protagonistë Eduardsin [Jonathan Edwards] dhe Uitfilldin [George Whitefield]), te rikrijimi arminian i rizgjimit (në të vërtetë, madje edhe pelagian) që u shfaq nga fundi i Rizgjimit të Dytë të Madh e vazhdon deri në të tashmen. Për të treguar ndikimin e madh të Finit në ungjillorizmin modern, së pari duhet të vërejmë gabimet dhe shmangiet e tij teologjike. Falë këtyre shmangieve, Fini u shndërrua në pikënisjen e pararendësve të disa prej sfidave më të mëdha të sotme brenda kishave ungjillore, konkretisht, Lëvizja për Rritjen e Kishës, Pentakostalizmi dhe rikrijimi i rizgjimit politik.


Kush është Fini?

Si kundërpërgjigje ndaj Kalvinizmit që përshkonte çdo pore të Rizgjimit të Madh, pasardhësit e kësaj lëvizjeje të madhe të Frymës së Perëndisë u kthyen nga Perëndia drejt njerëzve, nga predikimi i përmbajtjes objektive (konkretisht, Krishti dhe ai i kryqëzuar) në theksimin e nevojës që një person "të marrë një vendim" [për Krishtin].
Çarls Fini (1792-1875) shërbeu në vazhdën e "Rizgjimit të Dytë," siç njihet ndryshe kjo lëvizje. Duke qenë një firo e presbiterianëve, Fini një ditë përjetoi "një pagëzim të madh të Frymës të Shenjtë", i cili "kaloi përmes meje si një rrymë elektriciteti ... valë-valë si një dashuri e lëngshme". Mëngjesin tjetër, ai informoi klientin e tij të parë të asaj dite: "Unë kam marrë një autorizim nga Zoti Jezu Krisht që të mbroj kauzën e tij dhe nuk mund ta mbroj çështjen tuaj". Duke refuzuar që të ndiqte Seminarin e Prinstonit [Princeton] (apo çdo seminar tjetër teologjik për atë punë), Fini filloi të rikrijonte rizgjime në shtetin e Nju Jorkut. Një nga predikimet e tij më të njohura ishte "Mëkatarët duhet të ndryshojnë vetë zemrat e tyre".

Pyetja e vetme e Finit për çdo mësim qe: "A bën punë për t’i kthyer në besim mëkatarët?". Si pasojë e fushatës për rikrijimin e rizgjimit nga ana e Finit ndodhi përçarja e presbiterianëve të Filadelfias dhe Nju Jorkut në tarafe arminiane dhe kalviniste. "Masat e Reja" të shpikura prej tij përfshinin "stolin e ankthit" (pararendësi i thirrjeve që bëhen sot për të dalë përpara dhe për të bërë lutjen e shpëtimit), taktika emocionale që sillnin për pasojë rënien e të fikëtit apo të qara, si dhe turli farë "emocionimesh", siç i quanin ato Fini dhe ithtarët e tij.


Teologjia e Finit?

Nuk ka nevojë të shkosh më tej se tabela e përmbajtjes së Teologjisë të tij Sistematike për të mësuar që e gjithë teologjia e Finit vërtitej rreth moralit njerëzor. Nga kapitulli parë deri tek i pesti flitet për qeverisjen morale, detyrimin, dhe njësinë e veprimit moral; kapitulli i gjashtë dhe ai i shtati flasin për "Bindjen e Plotë", ndërsa nga kapitulli i tetë deri tek i katërmbëdhjeti trajtohen cilësitë e dashurisë, egoizmit, si dhe në përgjithësi virtytet dhe veset njerëzore. Duhet të shkosh deri tek i njëzetenjëti kapitull që të lexosh për një doktrinë që është veçanërisht e rëndësishme për Krishterimin: shlyerja e Krishtit. Kjo ndiqet prej trajtesave rreth rilindjes, pendesës dhe besimit. Është edhe një kapitull mbi drejtësimin, i cili pasohet prej gjashtë të tillëve mbi shenjtërimin. Me fjalë të tjera, Fini nuk shkroi një Teologji Sistematike, por një përmbledhje esesh mbi etikën.

Por kjo nuk do të thotë që Teologjia Sistematike e Finit nuk përmban disa deklarata domethënëse teologjike.

Së pari, pyetjes: "A pushon një i krishterë së qeni i krishterë, sa herë që mëkaton?", Fini i përgjigjet:

"Sa herë që mëkaton, ai duhet, për atë kohë, të pushojë së qeni i shenjtë. Kjo është e vetë-kuptueshme. Sa herë që ai mëkaton, ai duhet të dënohet; ai duhet të pësojë ndëshkimin e ligjit të Perëndisë... Nëse thuhet që urdhërimi është ende i detyrueshëm për të, por që sa i përket të Krishterit, ndëshkimi mënjanohet përgjithmonë, ose shfuqizohet, unë përgjigjem, që të shfuqizosh ndëshkimin do të thotë të anulosh urdhërimin, sepse një urdhërim pa ndëshkim nuk është ligj. Është vetëm një këshillë. Prandaj i krishteri, është i drejtësuar për sa kohë që bindet, dhe duhet të dënohet kur ai nuk bindet ose përndryshe antinomianizmi është i vërtetë ... Në këto aspekte, pra, i krishteri që mëkaton dhe mëkatari i pakthyer në besim janë saktësisht në të njëjtën gjendje (f. 46)."

Fini besonte që Perëndia kërkonte përsosmëri absolute, por në vend që kjo ta bënte që të kërkonte drejtësinë e Tij të përsosur në Krishtin, ai doli në përfundimin që, "... bindja e plotë e tanishme është një kusht për drejtësim. Por përsëri, për pyetjen, a mund të drejtësohet njeriu ndërsa mëkati qëndron ende ne të? Sigurisht që jo, mbi parimet ligjore ose të ungjillit, veç nëse ligji shfuqizohet ... Por a mundet ai të falet dhe të pranohet, dhe të drejtësohet, në këndvështrimin e ungjillit, ndërsa mëkati, çdo shkallë mëkati, qëndron në të? Sigurisht qe jo" (f. 57).

Fini deklaroi për formulën e Reformacionit simul justus et peccator ose "njëkohësisht edhe i drejtësuar edhe mëkatar": "Druhem se ky gabim ka rrënuar më shumë shpirtra sesa i gjithë Universalizmi që mallkoi botën tonë". Sepse, "sa herë që i krishteri mëkaton, bie nën dënim dhe duhet të pendohet dhe të bëjë veprat e tij të para, ose të humbasë" (f. 60).

Doktrina e Finit për drejtësimin mbështetet mbi mohimin e mësimit të mëkatit fillestar. I pranuar si nga katolikët dhe protestantët, ky mësim biblik shpall që ne të gjithë lindim në këtë botë duke trashëguar fajin dhe prishjen e Adamit. Prandaj, ne jemi skllevër të natyrës mëkatare. Siç ka thënë dikush, "Ne mëkatojmë sepse ne jemi mëkatarë": gjendja e mëkatit përcakton veprat e mëkatit, jo anasjelltas. Por Fini ndoqi Pelagun, heretikun e shekullit të pestë, i cili u dënua nga më shumë koncilë kishash se çdo person tjetër në historinë e kishës, në mohimin e këtij mësimi biblik.

Fini besonte se qeniet njerëzore janë të afta të zgjedhin nëse do të jenë të prishura nga natyra ose do të shpengohen, duke e etiketuar mëkatin fillestar si një "dogmë kundërbiblike dhe absurde" (f. 179). Pa dyshim, Fini e mohoi nocionin që qeniet njerëzore kanë një natyrë mëkatare (ibid.). Prandaj, nëse Adami na çon në mëkat, kjo nuk ndodh sepse trashëgojmë fajin dhe prishjen e tij, por sepse ndjekim shembullin e tij të keq. Kjo logjikisht të çon te pikëpamja se Krishti, pra, Adami i dytë, shpëton me anë të shembullit. Ky është saktësisht shpjegimi që jep Fini sa i përket shlyerjes së mëkateve.

Gjëja e parë që duhet të vëmë re lidhur me shlyerjen, thotë Fini, është që Krishti nuk mund të vdesë për mëkatet e askujt tjetër njeri përveç Vetes. Bindja e tij ndaj ligjit dhe drejtësia e tij e përsosur ishin të mjaftueshme për ta shpëtuar, por ligjërisht nuk mund të pranoheshin në vend të të tjerëve. Fakti që e gjithë teologjia e Finit drejtohet nga pasioni për përmirësimin moral të njeriut shihet më së qarti në këtë pikë: "Nëse ai [Krishti] i qe bindur Ligjit si zëvendësi ynë, atëherë pse duhet që kthimi ynë në bindje personale të theksohet si një sine qua non (kusht thelbësor) për shpëtimin tonë" (f.206)? Me fjalë të tjera, pse duhet të kërkojë Perëndia që ta shpëtojmë vetveten në sajë të bindjes sonë nëse vepra e Krishtit ishte e mjaftueshme? Lexuesi duhet të kujtojë fjalët e apostullit Pal lidhur me këtë çështje: "Unë nuk e hedh poshtë hirin e Perëndisë sepse, në qoftë se drejtësia vjen përmes ligjit, atëherë Krishti ka vdekur më kot". Në pamje të parë duket se përgjigjja e Finit përputhet me këtë varg. Mirëpo e vërteta është se ai nuk e ka të vështirë të besojë edhe njërën edhe tjetrën premisë.

Natyrisht, kjo nuk është plotësisht e saktë sepse Fini besonte që Krishti vdiq për diçka, pra, jo për dikë, por për diçka. Me fjalë të tjera, ai vdiq për një qëllim, por jo për njerëzit. Qëllimi i asaj vdekjeje ishte që të konfirmonte sundimin moral të Perëndisë dhe të na çonte në jetë të përjetshme me anë të shembullit, ashtu si shembulli i Adamit na nxiti që të mëkatojmë. Pse vdiq Krishti? Perëndia e dinte që "Shlyerja do t’u paraqiste krijesave motivet e larta më të mundshme drejt virtytit. Shembulli është ndikimi më i fortë moral që mund të ushtrohet ... Nëse dashamirësia e shfaqur tek shlyerja nuk e mposht egoizmin e mëkatarëve, atëherë ata janë të pashpresë" (f. 209). Prandaj, ne nuk jemi mëkatarë të pashpresë që kanë nevojë që të shpengohen, por mëkatarë kokëfortë që kanë nevojë për një demonstrim kaq prekës të vetëmohimit sa të na nxisë që t’i kthejmë krahët egoizmit. Jo vetëm që Fini besonte se teoria e "ndikimit moral" lidhur me shlyerjen ishte mënyra e vetme për ta kuptuar kryqin, por ai qartësisht e mohoi shlyerjen zëvendësuese, e cila "hamendëson që shlyerja ishte një pagesë e një borxhi, gjë që ne e kemi parë që nuk përputhet me natyrën e shlyerjes ... Është e vërtetë që shlyerja në vetvete nuk siguron shpëtimin për askënd" (f. 217).

Pastaj është çështja e realizimit të shpengimit. Duke e hedhur poshtë ortodoksinë (besimin dhe mësimin e drejtë) e Reformuar, Fini argumentoi fuqishëm kundër besimit se lindja e re është një dhuratë hyjnore, duke këmbëngulur që "rilindja ka të bëjë me mëkatarin që ndryshon zgjedhjen, qëllimin, preferencën e tij përfundimtare; ose që kalon nga egoizmi në dashuri a dashamirësi", teksa influencohet nga ndikimi moral i shembullit të Krishtit (f. 224). "Mëkati fillestar, rilindja, të gjitha të ngjashmet e tyre dhe dogmat rezultuese, janë njësoj armiqësore ndaj ungjillit, dhe të neveritshme për inteligjencën njerëzore" (f. 236).

Duke mohuar mëkatin fillestar, shlyerjen zëvendësuese të Krishtit, dhe karakterin e mbinatyrshëm të lindjes së re, Fini u hodh në sulm kundër "nenit mbi të cilën kisha qëndron ose bie"— drejtësimin vetëm me anë të hirit dhe vetëm përmes besimit.


Shtrembërimi i Doktrinës Themelore të Drejtësimit

Në bazë të pasazheve të qarta biblike, reformatorët këmbëngulnin që drejtësimi (në greqisht, "të deklarohesh/të shpallesh i drejtë," jo "të bëhesh i drejtë") ishte një vendim gjyqësor (domethënë ligjor). Me fjalë të tjera, ndryshe nga Roma që besonte që drejtësimi ishte procesi i shndërrimit të një personi të keq në një person më i mirë, Reformatorët argumentonin që ishte një deklaratë ose një shpallje që kishte drejtësinë e dikujt tjetër (të Krishtit) në themel të saj. Prandaj, ishte një vendim i përsosur dhe i përjetshëm i shpalljes si i drejtë.

Ky vendim duhet të shpallej në fillim të jetës së krishterë, jo në mes apo në fund të saj. Fjalët kyçe në doktrinën ungjillore janë "gjyqësor" (domethënë ligjor) dhe "veshje/ngarkim" (kreditimi i llogarisë së dikujt, kundrejt idesë së “infuzionit” të drejtësisë brenda shpirtit të dikujt). Duke i njohur këto të vërteta, Fini pohon:

"Por që mëkatarët të shpallen ligjërisht të drejtë është e pamundur dhe absurde... Siç do ta shohim, ka shumë kushte, ndërsa ka veç një bazë, për drejtësimin e mëkatarëve ... Siç është thënë tashmë, nuk mund të ketë asnjë drejtësim në kuptimin ligjor, por mbi bazën e bindjes universale, të përsosur dhe të pandërprerë të ligjit. Kjo sigurisht që mohohet nga ata që pretendojnë që drejtësimi i ungjillit ose drejtësimi i mëkatarëve të penduar ka natyrë ligjore ose gjyqësore. Ata bazohen në maksimën ligjore që ajo që një njeri bën me anë të dikujt tjetër ai e bën nga vetja e vet dhe prandaj ligji e sheh bindjen e Krishtit si tonën, mbi bazën që ai u bind për ne".

Kësaj, Fini i përgjigjet: "Doktrina e drejtësisë së ngarkuar/të veshur, ose që bindja e Krishtit ndaj ligjit u llogarit si bindja jonë, bazohet në hamendjen më të rreme dhe më absurde". Pas së gjithash, drejtësia e Krishtit "nuk mund të bënte asgjë më tepër se të drejtësonte veten e tij. Nuk mund të na ngarkohet kurrë neve... kështu që ishte e pamundur nga ana natyrore që ai të bindej në vendin tonë". "Paraqitja e shlyerjes si shkaku i drejtësimit të mëkatarit është kthyer në gur pengese për shumë veta" (f. 320-2).
Pikëpamja që besimi është kushti i vetëm për drejtësimin është "pikëpamja antinomianiste (anti-ligj)," pohon Fini. "Ne do të shohim që këmbëngulja në bindje në fund të jetës është gjithashtu kusht për drejtësimin. Disa teologë e kanë kthyer drejtësimin në një kusht për shenjtërimin, në vend që ta bënin shenjtërimin një kusht të drejtësimit. Mirëpo, siç do ta shohim kjo është një pikëpamje e gabuar rreth kësaj teme." (f. 326-7).


Fini sot

Siç dëshmoi në mënyrë kaq elokuente teologu i shquar i Prinstonit B. B. Uorfilld [Warfield], përgjatë historisë kanë ekzistuar vetëm dy fe: paganizmi, shprehja fetare e të cilit është Pelagianizmi, dhe shpengimi i mbinatyrshëm.

Duke qenë në anën e Uorfilldit dhe të atyre që me aq seriozitet i paralajmëruan vëllezërit dhe motrat e tyre për gabimet e Finit dhe ithtarëve të tij, edhe ne gjithashtu duhet të përballemi me këtë rrymë të egër heterodokse të protestantizmit amerikan. Duke i pasur rrënjët tek rikrijimet e rizgjimit të Finit, ungjillorët dhe protestantizmi liberal ndoshta nuk janë edhe aq të ndryshëm nga njëri-tjetri. "Masat e Reja" të Finit, ngjashëm me Lëvizjen për Rritjen e Kishës, i kthyen vendimet njerëzore dhe emocionet në fokusin e shërbesës së kishës, e bënë teologjinë një gjë qesharake dhe e zëvendësuan predikimin e Krishtit me predikimin e vendimeve për të besuar në Krishtin.

Mbi themelin e moralizmit natyralist të Finit fushatat politike dhe sociale të krishtera ndërtuan besimin e tyre te njerëzimi dhe te burimet e tij për shpëtimin e vetes. Duke tingëlluar si një deist, Fini shpalli: "Besimi ynë ka asgjë brenda tij përveç fuqive të zakonshme të natyrës. Ai ka të bëjë tërësisht në ushtrimin e drejtë të fuqive të natyrës. Kjo është e gjitha dhe asgjë tjetër përveç saj. Kur njerëzimi bëhet me të vërtetë fetar, nuk aftësohet që të bëjë gjëra për të cilat ata më parë ishin të paaftë që t’i bënin. Ata shfaqin fuqi që i kishin që më përpara, në një mënyrë të ndryshme, dhe i përdorin ato për lavdi të Perëndisë". Ashtu siç ishte lindja e re një fenomen i natyrshëm njerëzor për Finin, po kështu ishte edhe rizgjimi: "Ngado që ta marrësh, një rizgjim nuk është mrekulli, as nuk varet prej një mrekullie. Është tërësisht rezultati filozofik i përdorimit të duhur të mjeteve të caktuara, ashtu si çdo efekt tjetër i prodhuar nga përdorimi i mjeteve".

Besimi që lindja e re dhe rizgjimi varen domosdo nga veprimi hyjnor është i dëmshëm. "Asnjë doktrinë tjetër," thotë ai, "nuk është më e rrezikshme sesa kjo për mbrothësinë e kishës dhe nuk ka gjë tjetër më absurde" (Revivals of Religion [Revell], f.4-5).

Kur udhëheqësit e Lëvizjes për Rritjen e Kishës na thonë se teologjia pengon rritjen dhe këmbëngulin që nuk ka rëndësi se çfarë beson një kishë: rritja ka të bëjë thjesht me zbatimin e parimeve të duhura, ata po shfaqin ndikimin e Finit mbi ta.

Kur udhëheqësit e Lëvizjes "Vineyard" lavdërojnë veprimet gjoja të krishtera të lehjes, hungërimës si luan, bërtitjes, të qeshurës, dhe fenomeneve të tjera të çuditshme me arsyetimin që ato "funksionojnë" dhe që të vërtetën duhet ta gjykosh nga frytet e saj, ata po ndjekin Finin si edhe babanë e pragmatizmit amerikan, Uilliam Xhejms [William James], sipas të cilit e vërteta duhet të gjykohet mbi bazën e "dobive të saj sa i përket përvojës".

Kështu, në teologjinë e Finit, Perëndia nuk është sovran, njeriu nga natyra nuk është mëkatar, shlyerja e Krishtit nuk është pagesë e vërtetë për mëkatin, drejtësimi me anë të ngarkimit/veshjes është fyes për arsyen dhe moralin, lindja e re është thjesht efekti i teknikave të suksesshme, dhe rizgjimi është rezultati i natyrshëm i fushatave të zgjuara. Në parathënien e botimit dyqindvjeçar Teologjisë Sistematike të finit, Herri Kon [Harry Conn] lavdëroi pragmatizmin e këtij të fundit: "Shumë shërbëtorë të Zotit tonë duhet të kërkojnë me zell një ungjill që “funksionon” dhe unë jam i lumtur të deklaroj që ata mund ta gjejnë në këtë libër".

Siç ka dokumentuar me shumë kujdes Uitni R. Kros [Whitney R. Cross], territoret ku "rizgjimet" e Finit ndodhnin më së shpeshti ishin gjithashtu djepi i kulteve perfeksioniste që pllakosën dhe goditën atë shekull. Një ungjill që "funksionon" për një çast për perfeksionistët e zellshëm i hap rrugën supershenjtorëve të shuar e të zhgënjyer të së ardhmes. Pra, nënkuptohet se mesazhi i Finit është rrënjësisht i ndryshëm nga besimi ungjillor, sikurse është edhe orientimi themelor i lëvizjeve që ne shohim rreth e rrotull sot e që mbajnë vulën e tij, siç janë: rikrijimi i rizgjimit (ose versioni i tij modern Lëvizja për Rritjen e Kishës), ose perfeksionizmi dhe emocionalizmi pentekostal, ose triumfizmi politik i bazuar në idealin e "Amerikës së Krishterë," ose prirjet kundërintelektuale dhe kundërdoktrinore të shumë ungjillorëve dhe fundamentalistëve amerikanë.

Jo vetëm që rikrijuesit e rizgjimit e braktisën mësimin biblik të drejtësimit, duke e shpallur atë si një tradhti kundër krishterimit ungjillor, por ata hodhën poshtë edhe doktrina të tilla, sikurse mëkati fillestar dhe shlyerja zëvendësuese, të cilat janë përqafuar si nga Katolikët ashtu edhe Protestantët. Prandaj, Fini nuk është thjesht një arminian, por një pelagian. Ai nuk është vetëm një armik i protestantizmit ungjillor, por edhe i krishterimit historik të llojit më të gjerë.
Për një gjë Fini kishte absolutisht të drejtë: Ungjilli që mbahej nga Reformatorët, të cilët ai i sulmonte drejtpërdrejt, dhe në të vërtetë që mbahet nga komuniteti i ungjillorëve, është një "ungjill tjetër" rrënjësisht i ndryshëm nga ai që shpallej nga Çarls Fini. Pyetja për ne është: Kë ungjill do të përqafojmë?

(Riprintuar me leje nga
Modern Reformation.)

Të gjitha citimet janë nga Çarls Fini, Teologjia Sistematike e Finit (Bethany, 1976).
Dr. Majkëll Horton është Anëtar i Aleancës së Ungjillorëve Rrëfyes dhe bashkëdrejtues në programin radiofonik të njohur White Horse Inn.

Përkthyer nga: https://www.monergism.com/disturbing-legacy-charles-finney

SHËNIM: Ju lejoheni dhe inkurajoheni ta riprodhoni apo shpërndani këtë material në çdo formë të mundshme me kusht që të mos ndryshoni fjalët në asnjë mënyrë dhe gjithashtu të citoni burimin, pra, të përmëndni nga është marrë materiali duke e shoqëruar me adresën e kësaj faqeje.