Më të Fundit

8/recent/ticker-posts
"Askush nuk mund të vijë tek unë, po qe se Ati që më ka dërguar nuk e tërheq" (Gjo. 6:44) “Nuk më keni zgjedhur ju mua, por unë ju kam zgjedhur juve” (Gjo.15:16) "...Zoti ia hapi zemrën..." (Vep. 16:14) "Perëndia ju dha jetë ju, që kishit vdekur në mëkate..." (Kol. 2:13) "Perëndia...u dha pendesën për t'u dhënë jetën" (Vep 11:18) "...besimit...është dhurata e Perëndisë, jo nga vepra, që të mos mburret askush.” (Efes. 2:8) “...Sepse Perëndia është ai që vepron në ju vullnetin dhe veprimtarinë, sipas pëlqimit të tij.” (Fil. 2:13) "jo nga vepra, që të mos mburret askush.”(Efes. 2:8)

Shëmbëlltyra e Samaritanit të mirë

Samaritani i mire
“Luka 10:30-35”

"30. Atëherë Jezusi u përgjigj dhe tha: ``Një burrë zbriste nga Jeruzalemi për në Jeriko dhe ra në duart e kusarëve, të cilët, mbasi e zhveshën dhe e bënë gjithë plagë, u larguan dhe e lanë gati të vdekur. 31. Rastësisht një prift po zbriste nëpër të njëjtën rrugë dhe, mbasi e pa atë burrë, vazhdoi tutje, në anën tjetër. 32. Po ashtu edhe një levit, kur arriti aty, erdhi dhe e pa dhe vazhdoi tutje, në anën tjetër. 33. Por një Samaritan, që po udhëtonte, i kaloi afër, e pa dhe kishte dhembshuri. 34. Dhe mbasi iu afrua, ia lidhi plagët duke ia larë me vaj dhe me verë; pastaj e vuri mbi kafshën e vet, e çoi në një han dhe u kujdesua për të. 35. Dhe të nesërmen, para se të niset, nxori dy denarë dhe ia dha hanxhiut duke i thënë: "Kujdesu për të dhe ç`të shpenzosh më shumë, do të të jap kur të kthehem".


Në një studim të bërë nga A. W. Pink që kam lexuar për këtë histori biblike të ungjillit të Lukës, padyshim do ta quaja si një nga shëmbëlltyrat biblike më kuptimplotë në shpjegimin e saj duke na paraqitur të vërtetën substanciale të Shkrimeve mbi shpëtimin me anë të hirit të Zotit tonë Jezu Krisht që na u dha nga Perëndia. Një vepër sovrane e mëshirës Hyjnore tërësisht e pamerituar nga njeriu. Gjithashtu dhe një ekspozim të plotë të mëkatshmërisë totale, të pamundësisë së njeriut të rënë për të bërë diçka sado të vogël për shpëtimin e tij.

Vini re se ky njeri zbriste nga Jeruzalemi për në Jeriko! Ne pamjen paraprake ky varg mund te duket se kemi të bëjmë me një njeri, origjina e të cilit mund të aludohet nëse ishte banor i Jeruzalemit apo i Jerikos. Sepse te dyja variantet e mundëshme gjejnë interpretim llogjik. Por nëse do ta shohim këtë pjesë të vargut në këndvështrimin historik biblik, do të marrim kuptimin e saktë. Aty paraqitet historia tragjike e rënies së njeriut nga lavdia në mëkat. Fjala "Jeruzalem" nënkupton qytetin e paqes ose e thënë ndryshe vendin ku u vendos paqja, "themelin e paqes" mes Perëndisë dhe njeriut që u krijua, dhe qëndron në këtë kuptim për gjërat qiellore dhe shpirtërore të njeriut, duke qenë në qytetin e Perëndisë. Me fjalë të tjera këtu shohim të identifikohet kopështi i Edenit ku njeriu u vendos nga Perendia dhe që jetonte në paqe me Perëndinë, në një marrëdhënie tepër të ngushtë dhe miqësore me Atë. Kjo gjë na tregon fillesën dhe origjinën e njeriut të parë, vendbanimin e tij fillestar. Ndërsa sot shohim se njeriu i sotëm jobesimtar dhe mohues i Perëndisë ka kthyer shpinën mbi ketë origjine, dhe tani, "rrugën e paqes" ai nuk e di dhe nuk e njeh. Por për më tepër akoma, ai ka shkuar më poshtë duke zbritur "për në Jeriko", e cila është simbolika e vendit të shkatërrimit dhe i mallkimit.
(Rom. 3:17: dhe nuk e kanë njohur udhën e paqes). (Jozueu 6:26: Atë ditë Jozueu u betua duke thënë: "Qoftë i mallkuar para Zotit ai njeri që do të ngrihet të rindërtojë qytetin e Jerikos! Ai do të hedhë themelet mbi të parëlindurin e tij, dhe do t`i lartojë portat mbi birin e tij më të vogël".).
 Në këtë pikë të shkurtër sikurse edhe A.W.Pink thotë, ka edhe një refuzim apo rrëzim i teorisë mish-joshëse (gënjeshtër) të "evolucionizmit" dhe një aluzion për rënien. Njeriu nuk ka filluar ekzistencën si një kafshë duke u evoluar, për të luftuar në rrugën e tij ngadalë lart nga përpjekjet e tij; në vend të kësaj, ai u krijua në imazhin dhe ngjashmërinë e Perëndisë, zoteronte cdo të drejtë për shkak të statusit të tij të lavdisë. Por qysh atëherë drejtimi i tij ka ardhur në rënie nga zgjedhja prej tij e vullneteshme e të “shpërdoruarit” të lirisë përtej cakut të bindjes e cila duhet të ishte konform këtij vullneti të lirë të fillimit. Pra, njeriu u vu në një parajsë te paqes dhe pjesës tjetër, por ai u largua nga vendi i lumtur dhe i bekuar në kundërshtim me komandën e shprehur të Krijuesit të tij.

Dhe vargu vazhdon: …"dhe ra në duart e kusarëve." Eshtë evidente që edhe në kohët e sotme, udhëtarët tregojne se rruga nga Jeruzalemi për në Jeriko është me një prejardhje të pjerret, pjesa e fundit duke kaluar nëpër një shkretëtirë dhe ajo është ende e infektuar me banditë apo kusarët grabitës të rrugëtarëve. Në gjendjen e tij origjinale të paqes dhe pjesës tjetër, ai njeri ishte i sigurt dhe i lumtur, por nga momenti që ka braktisur vendin e paqes dhe të sigurisë, në rrugëtimin e rënies së tij ai ka hasur ata që ishin armiqtë pamëshirshëm të shpirtit të tij. Djalli, bota dhe mishi janë hajdutët që kane vjedhur njeriun dhe trashëgiminë e tij: në ato llogore që ai zbriti, humbën energjitë e tij. Ata (keqbërësit) marrin prej nesh njëlloj edhe sot sic moren prej tij; kjo ishte e njëjta mënyrë si ata trajtuan "djalin plangprishës" në atë vend të largët ku ai shkoi deri sa ai u reduktua në varfëri dhe uria i kanosej atij. Po kështu, Egjipti është simbol i shquar i botës në Shkrime si vendi i skllavërisë për Izraelin? Cfare kishte të mirë për këtë popull? Asgjë përvec të mirave të përkoheshme që i ofronte. O lexuesi im, Satanai dhe bota mund të premtojnë "një kohë e mirë," por ata janë gënjeshtarë dhe hajdutë, duke pritur për të të vjedhur shpirtin tënd dhe shëndetin tënd!

"CILET  e zhveshën nga veshja e tij." Sa solemnisht e vërtetë në jetë është kjo! Çfarë bëri Satani për prindërit tanë të parë? Çfarë bëri mëkati ndaj Adamit dhe Evës? Ai i hoqi atyre rroba e lavdise të shkëlqyera te dritës me të cilën Perëndia i kishte mbuluar fillimisht ata (Psalmi 104:2: Ai të mbështjell me dritë si të ishte një mantel ).
Si rezultat i mosbindjes së tyre qëndruan në këmbë lakuriq përpara Perëndisë me asgjë për të fshehur turpin e tyre. Por njeriu ka humbur diçka më shumë se stolitë e tij e jashtme nga rënia e tij në mëkat; me anë të mëkatit ai ishte i zhveshur nga atributet e lavdisë dhe nga manteli i drejtësisë origjinale, në të cilën shpirti i ishte shfaqur deri tani në pastërti të papërlyer përpara Perëndisë. Dhe po kështu kjo është me ty, lexuesi im, në qoftë se dikush nga ju do të jetë jashtë miqësisë me Krishtin, ai është lakuriq përballë drejtësisë, i ekspozuar ndaj ligjit të zemërimit të Perëndisë. Asgjë tjeter, përvec gjakut shlyes të Krishtit s’mund të fshehë turpin tuaj nga një mëkat i urryer përball Perëndisë.

"E plagosën."  Mëkati dhe Satani kanë plagosur trupin e njeriut, e kane sjellë atë poshtë me sëmundje dhe dhimbje në pluhur nga i cili është marrë. Ata kanë plagosur shpirtin e tij duke infektuar per vdekje të gjitha vyrtytet qiellore qe kishte me pare: të kuptuarit e tij me errësirë, vullnetin e tij me një zgjedhje vicioze dhe egoiste, ndjenjat e tij me bote te pikëpamjeve dhe interesave korruptive, kështu që domosdo ai njeri vendos dashurinë e tij mbi krijesën në vend të Krijuesit. Ata kanë plagosur ndërgjegjen e tij me faj, me frikën e vdekjes dhe frika e Ferrit. Ata kanë ndaluar veshët e tij për zërin e Shpirtit dhe mbyllin sytë për lavdinë e Perëndisë. Sa plotësisht dhe ne gjendje të rëndë njeriu është plagosur dukshem nga ky përshkrim solemne të furnizuara nga Profeti i frymëzuar Isaia 1:5-6 "Gjithë koka është e sëmurë, gjithë zemra lëngon. Nga tabani i këmbës deri te koka nuk ka asgjë të shëndoshë; vetëm plagë, vurrata dhe plagë të hapura, që nuk janë as pastruar, as lidhur as qetësuar me vaj. ." Më e keqja mëkati ka shkaktuar një plagë të vdekshëme që ka privuar njeriun e ndërgjegjes së tij shpirtërore, sepse ai është i pavetëdijshëm, në dijeni të gjendjes së tij të dëshpëruar.

"Dhe ikën."  Kur këta hajdutë kishin marrë gjithçka që ata kërkonin nga ky njeri udhëtar e lanë atë të plagosur rëndë, duke ikur ata nuk u kujdesen për asgjë se çfarë u bë me jeten e viktimës së tyre të mjerueshme. Sa i pashpirt dhe mizor ky akt barbar i djallit! Po, edhe pse ai duket si një engjëll drite, duke dashur të na bëjë të lumtur, Satani është shumë i pashpirt. Ai dhe demonet e tij jane të shqetësuar vetëm se të tjerët duhet të ndajnë fundin e tij të tmerrshme me ta. Satani dhe mëkati na vjedhin shëndetin dhe fuqinë, të shkatërrojë burrërinë, i sjellë ata (njerezit) në vendin e fatkeqësisë akute, dhe pastaj i le ata në fatin e tyre drejt vdekjes se pashmangeshme.

"e lanë gati të vdekur."  Disa kanë ngecur mbi këto fjalë, duke menduar se në qoftë se klauzola e mëparshme përshkruan gjendjen e mëkatarit pastaj përshkrimi i bie të jetë i shkurtër në këtë pikë. Nuk është kështu, kushtet janë imtësisht të sakta: gjysmë i vdekur është pikërisht gjendja e njeriut që prej rënies. Gjallë natyrisht, të vdekur shpirtërisht; i gjallë drejt tokës, i vdekur i qiellit; gjallë për mëkatin, i vdekur përpara Perëndisë, i bashkuar me natyroren por i ndare nga Hyjnorja dhe Qiellorja: nuk ka dëshirë për ta kënaqur Atë, nuk ka frikë prej Tij, nuk ka dashuri për Të -  (1 Tim. 5:6 - Ndërsa ajo që jeton e shthurur, ndonëse rron, është e vdekur.). Për më tepër, kjo eshte nje gjendje qe nuk njeh Perendine, por në ditën e gjykimit ata do të "ndëshkohen me shkatërrim të përjetshëm nga prania e Zotit" (2 Thesalonikasve 1: 9.) - "Kur ata janë hedhur në liqenin e zjarrit, që është vdekja e dytë" (Zbulesa 20:14). Në këto rreshta, ne kemi një tablo të vërtetë në çdo pjesë të përrallës së tij të mjerimit, besnik dhe përfaqësimin e pagabueshme e njeriut të rënë.

Shkrimi vazhdon të tregojë se aty kaluan rastësisht një prift dhe më pas një levit të cilët e panë dhe vazhduan duke u larguar në anën tjetër. Çfarë është pėrcaktuar këtu nga këta persona "Prifti" dhe "Leviti"? Duke parë të gjithë shëmbëlltyrë dispensionalisht në këndvështrimin që nisëm, ata do të jenë nga fillimi që nga Adami: pjesa e "priftit" epoka patriarkale, nga Adami deri te Moisiu, kur i parëlinduri ishte prifti, duke pasur të drejtën për të ofruar flijimet e caktuara. Pastaj pasoi moshën levitike, nga Moisiu deri tek Krishti, të cilet kishin po këtë detyrë të ceremonialit sipas ligjit të dhënë Moisiut ne malin Sinai.
Por nëse konsiderohet doktrinalisht dhe praktikisht, Prifti dhe Leviti do të qëndrojë për ligjin moral dhe ceremonial te Sinait. A ishte atëherë qëllimi i Krishtit për të hedhur përbuzjen mbi Ligjin dhe Fenë e Judenjve duke paraqitur kete klase njerezish te padhembshur ndaj nje njeriu fatkeq qe ishte duke vdekur? Sigurisht që JO: Qëllimi i tij ishte për të na mësuar se çfarë. Pas afro njëzete shekuj, turma të mëdha në krishteresh janë ende injorant, domethënë, se as veprat e ligjit as shfaqjet fetare nuk mund te kenë dobi asgjë për një mëkatar të plagosur dëshpërimisht të vdekur në sytë e Perëndisë. Pagëzimi, konfirmimi, anëtarësimi në kishë, agjërimi, pjesëmarrja në tryezën e Zotit as nuk mund të japë jetën e as nuk heq paudhësinë e mëkatit. Respektimi më i përpiktë prej ordinancave arrin në asgjë për atë që është nën zemërimin e Perëndisë.

"Ai vazhdoi tutje, në anën tjetër." Kjo përsëritet si për priftin edhe për levitin. Forca e vërtetë e kësaj është pothuajse gjithmonë e humbur. Nuk ishte se Krishti këtu ka portretizuar priftërinjtë e Izraelit si një klasë pashpirt dhe mizore, aspak te ndjeshem per te ndihmuar nje fatkeq te dhunuar per vdekje. Jo, sipas tekstit te tij të frymëzuar prej Frymës, Priftin dhe Levitin e gjejmë për një detyrë të caktuar ndaj dhe ai nuk mund të bënte asgjë tjetër për shpëtimin e këtij njeriu. "Prifti" u emërua për qëllimin specifik për të ofruar flijime. Por udhëtari plagosur nuk kishte asnjë, as nuk kishte ndonjë para për të blerë një të tillë per t’ia dhene priftit, sepse ai ishte grabitur! Atëherë, çfarë mund të bëjë prifti për të? Asgjë. As nuk ishte e "Levitit" detyra e shpëtimit të këtij njeriu, leviti ishte personi i cili per një njeri në shkelje do të kryente ketë ceremoni gjakderdhje përpara asamblese, por vicin apo cdo gjë tjetër për sakrificë duhej ta sillte vet personi. Ose ndonje i afërmi i tij, por ai ishte krejt i vetëm në atë rrugë (Ligji. 4:14.)! As njëra as tjetra nuk ishte kompetente për shpetimin e tij ose të kualifikuar për kryerjen e kesaj vepre te shpetimit , dhe as nuk e kishte caktuar Perëndia ndonjëherë ata për ndonjë qëllim të tillë.

Çfarë është ajo që mëkatari duhet të bëje në mënyrë që të marrë lumturinë e përjetshme? Konsiderojmë gjendjen aktuale të njeriut të rënë dhe pastaj ti përgjigjem pyetjes tuaj. Mëkatari ka rënë në duart e kusarëve, të cilët e zhveshën, e plagosën, e braktisën atë për fatin e tij dhe e lanë gati të vdekur, -të gjallë në botë, por i vdekur nga vendi i Perëndise. Çfarë mund të bëjë një njeri i tillë? Asgjë. Ata që mësojnë shpëtimin me anë të veprave, injorojnë shkatërrimin që mëkati ka bënë në Kushtetutën e njeriut. Dhe me kot orvaten të bindin se veprat dhe ceremoniali i tyre e bejne kete gje.

Në një realitet të tillë ne besojmë se ishte qëllimi i Krishtit në pjesën e parë të këtij pasazhi për të mësuar dhe për të bërë të qartë faktin se njeriu ra në një gjendje të tillë të mjerë, dhe ai (njeriu) është jashtë cdo mundësie duke bërë asgjë për shpëtimin e tij. Por një e vërtetë e tillë është shumë e papëlqyeshme për natyrën krenare njerëzore. Njeriu nuk do të pranojë verdiktin Hyjnor, ai nuk do të besojë se rasti i tij është aq i dëshpëruar sa Shkrimet e përshkruajnë atë. Ai e bind veten se ajo qëndron në fuqinë e tij për të fituar favorin e Perëndisë. Ai mendon se nëse ai përpiqet ne të mirë të tij që të marr bindje ndaj urdhërimeve hyjnore dhe punëson veten në shfaqje fetare e nje përpjekje e tillë do të marrin një shpërblim të përjetshëm. Tragjedia e sotme është se të gjitha praktikat të mësuara nga dituria njerëzore ka hartuar mjetet e ligjit për plagët qe mëkati ka shkaktuar, dhe e gjith kjo skene fetare mund të reduktohet në dy, ligj-mbajtjës dhe rituale shfaqjesh fetare, në të cilën njeriu me dashuri arrin në përfundimin se ai gjen urdhërin biblike për mjete dhe gjera të tilla. Por a nuk ishte Vetë Perëndia qe dha Ligjin në Sinai, një ligj si morale dhe ceremoniale? Atëherë me siguri nëse ne i përdorim ato me zell ato duhet të provojë të efektshme! Por ishte serisht Ai qe vjeteroi beselidhjen e pare duke dhene nje beselidhje te re jo me ne gjakun dhe praktikat e ceremonialit te vjeter por ne gjakun e Tij.

"Por një Samaritan, që po udhëtonte, i kaloi afër, e pa dhe kishte dhembshuri"  Ketu padyshim te “Samaritani” personifikon Krishtin, Shpetimtarin. Ky ishte një shpirt i zgjedhur që Shpëtimtari këtu e ka soditur, për hirin sovran të Perëndisë ushtrohet tek ata që ishin "nga fillimi te zgjedhur për shpëtimin" (2 Thes. 2:13). Kështu ne mund të konsiderojmë këto fjalë si të parë në kërkim prapa në një pikë para themelimit të botës, kur Krishti i kishte parashikuar ata të dhëne Atij nga Ati në gotë të dekreteve të Tij. Perëndia iu tregoi Krishtin atyre "shumë vëllezërve" mes të cilëve ai do të ishte i Parëlinduri. Por pas mishërimit të Tij Ai pa ata në gjendjen e tyre aktuale të rënë, por ai nuk u neverit nga plagët e tyre të hapura, dhe as nuk i shndërroi prej tyre në përbuzje, madje as nga lebrozi apo shkelësja e kurorës. Çfarë ben vetem një pamje apo fragment për te mësuar të shohim lavditë qiellore!

"Ai iu dhimbs." Shkrimi thote qe ndjeu dhembshuri. Sa shume kjo linjë në foto sjell zemrën e Krishtit drejt tij! Ai nuk ia ngul sytë mbi këtë objekt fatkeq me qetësi stoike, por ndjeu thellësisht hallet dhe dhimbjen e atij njeriu te mjerë. Kjo fjalë evidenton realitetin e mishërimit Hyjnor dhe manifeston vërtetësinë njerëzore te Krishtit. Kjo është një fjalë e cila ndodh përsëri dhe përsëri në Ungjijtë tregojnë faktin se Zoti Jezus ishte "dhembshuri." Është shënuar për mësimin tonë dhe ngushëllim, duke na mësuar se Kryeprifti ynë nuk është ai i cili "nuk mund të preket me ndjenjat e dobësitë tona " (Heb. 4:15 - Sepse ne nuk kemi kryeprift që nuk mund t`i vijë keq për dobësitë tona, po një që u tundua në të gjitha ashtu si ne, por pa mëkatuar), " në të gjitha gjërat ishte e nevojshme që ai të jetë bërë si vëllezërit e tij "(Heb. 2:17 - Prandaj ai duhej t`u ngjante në çdo gjë vëllezërve, që të mund të ishte i mëshirshëm e kryeprift besnik në ato që i përkasin Perëndisë,). Aty ai ndryshonte prej engjëjve: atyre mund t’iu kete ardhur keq, por ata nuk mund të kenë "mëshirë" dhe “dhembshuri” për ne. Fakti qe Ai mori nje natyre njerezore duke u bere vet mish e beri ate te jet I tille. Kështu ishte me Shpëtimtarin tone. Ai mori natyrën tonë shumë dhe "i mori lëngatat tona" Atij (Mateu 08:17 Ai i mori lëngatat tona dhe i mbarti sëmundjet tona.)

"Dhe shkoi tek ai." Edhe këtu, kjo antitezë është tërhequr ndjeshëm, sepse kjo klauzolë është në kontrast e projektuar nga "vazhdoi tutje, në anën tjetër" të priftit dhe Levit. Ajo sjell dallimin radikal mes ligjit dhe Ungjillit. Ligji nuk mund të bëjë asnjë gje ne ndihme per nje te rënë, por Ungjilli paraqet Ate që është i fuqishëm për të shpëtuar. Këtu është një lajm i mirë, lajm i gezueshem vërtetë. Ligji nuk mund të na sjellë më afër me Zotin, por Ungjilli sjell Perëndinë afër me mëkatarët. "Dhe shkoi tek ai." Krishti nuk ka vajtur thjesht përpara deri ne gjysmë rrugë drejt të plagosurit dëshpërimisht te pashprese dhe pastaj i jep ofertën që ai i plagosuri të vijë me forcat e tij gjysmën tjetër. Nuk do të jetë një lajm i mirë në se për atë që ka vdekur në sytë e Perëndisë. As nuk vjen Krishti nëntë të dhjetat e rrugës dhe na urdhëron të shkojmë të dhjetën e fundit. Jo, i bekuar qoftë emri i Tij, Ai vjen të gjithë rrugën, duke shkuar pas te delet e humbura "deri sa ta gjejë, dhe kur e gjen, e merr mbi supe gjithë gaz;" (Luka 15: 4, 5).

"Dhe lidhi plagët e tij." Sa shumë kjo na kujton të vërtetën e kësaj profecie Mesianike në fillim të Isaisë 61:1-2 " Fryma e Zotit, Zoti është mbi mua, sepse Zoti më ka vajosur për t`u dhënë një lajm të mirë të përulurve; më ka dërguar të lidh plagën e atyre që e kanë zemrën të thyer, të shpall çlirimin e atyre. 2 të shpall vitin e hirit të Zotit dhe ditën e hakmarrjes të Perëndisë tonë, për të ngushëlluar tërë ata që pikëllohen". Kjo ishte pjesë e misionit te tij, që të lidhte plagën e thyer. Vetëm Krishti mund të flasë për paqe ndërgjegjes së rënduar, për të hapur sytë e verbër, për të çliruar vullnetin e skllavëruar të mëkatarit, në mënyrë që ajo kënaqësi e lavdëron Perëndinë. Kjo është dashuria që lëviz Çliruesi të punësojë fuqinë e Tij të gjithë-fuqishëm për rimëkëmbjen e mëkatarëve. Ai është hiri që e bën atë të vërë dorën e Tij mbi ata që janë objekte të tilla kryeneçe por Ai me butësi duke iu sherbyer atyre. Ai ua lidhi plagët tuaja, lexuesit im? Pa marrë parasysh se sa të dëshpëruara ato mund të jenë, ato nuk janë përtej aftësive të kësaj Mjeku te Madh. Përveç kur KRISHTI nuk do t'i lidhë nga lart, ju jeni të humbur përgjithmonë.

"duke ia larë me vaj dhe me verë." Respekto “mjetet” për shërim efektiv. Vaji është elementi me të cilin është bërë vajosja (Eks. 30:25; Lev 08:12..) Dhe Shëlbuesi ynë është vajosur me Frymën e Shenjtë (Isa 61: 1.). Prandaj Vaji është simbol i Frymës. Vera është emblema e gëzimit (Psa 104:. 15), si "fryti i verës" (Luka 22:17, 18), është edhe përkujtimore nga gjaku i çmuar i Krishtit.  Kujtimi i gëzueshem të punës së përfunduar të Krishtit, aplikuar në fuqinë e Frymës, mund të flasë për paqe të ndërgjegjes. Kur vaji hyjnor dhe vera janë derdhur në plagët më të thella dhe më të rrezikshme të mëkatit, ato mrekullisht punojnë ne një menyre të përsosur sepse gjaku shlyes ka një virtyt hyjnor për të shëruar, sikurse u emërua për atë qëllim. Ai "na pastron", thotë ai i cili e kishte përjetuar fuqinë e tij shëruese ", nga çdo mëkat." Dhe nuk është çudi, sepse është gjaku i Emanuelit. Ai që derdh atë gjak ishte Perëndia dhe njerëzorja në një Krisht, dhe për këtë arsye është e pushteteshme me nje efikasitetit të pafund dhe te merituar. Gjaku i tij mund të bëjë nje gje te ndyrë të pastër, dhe me anë të spastrimit, ai shëron.

"Dhe e vuri mbi kafshën e vet." Kjo linjë në foton tonë paraqet një aspekt të së vërtetës e cila nuk ka vend të ungjilltarit te holluar të kohës sonë. Krishti nuk vjen vetëm për të parë mëkatarin në fatkeqësinë e tij të tmerrshme dhe pafuqisë se tij. - Ai bën shume më shumë. Ai jo vetëm që afrohet dhe vjen prane tij duke e mjekuar dhe duke ia lidhur plaget, por shkon shumë më tej. Ai nuk e lë atë pasi e ka ndihmuar, por e ka bere shok atë. Ai jo vetëm që e fuqizon atë të ecë, por e vendos atë në një pozicion krejtësisht të ri. Krishti jo vetëm plotëson mëkatarin në vendin e tij të nevojës, por i jep atij vendin e tij. Duke e hipur në kafshën e Tij, ky njeri jo vetem zuri vendin Tij, por rrugëtimi i tij tashmë nuk mund të vazhdonte në kursin e dikurshëm, por në drejtimin që Zoti po e drejtonte rrugën. Këtu është bekimi kulmor i Ungjillit: se ai i cili është i ruajtur nga Krishti nuk është vetëm falur dhe pastruar, shëruar dhe shëruar, por i është afruar Perëndisë në pranueshmerinë e vetë Krishtit. Sepse Krishti mori vendin tonë dhe ne kemi hyrë në vendin e tij: "Sepse ai bëri të jetë pa mëkat për ne ai që nuk njihte mëkat, që ne të bëhemi drejtësia e Perëndisë në të "(2 Kor 5:21.), "dhe për këtë arsye Perëndia" na ringjalli me të dhe me të na vuri të rrimë në vendet qiellore në Krishtin Jezus" (Efesianëve 2: 6.).

"Dhe e çoi në një han." Ai u miqësua dhe nuk bën asgjë për vete: e gjitha është bërë për të. Po te veme re, Ai nuk e kishte sjellë atë njeri në "shtëpi" (në shtëpinë e tij), por në një "han". Kjo tregon se kur Krishti shpëton një shpirt Ai nuk e merr atë në Qiell në të njëjtën kohë, por e lë atë në këtë botë për një kohë më të gjatë. "hani" (sot njihet si hotel) është vendqendrim për kurbetçinjtë dhe udhëtarët. Dhe i tillë është karakteri që të krishterët janë të ruajtur mbi tokë "të huaj dhe shtegtarë" sepse kjo bote nuk eshte shtepia jone, por shtepia jone eshte Qielli. (1 Pjetrit 2:11- Shumë të dashur, unë ju këshilloj, si të huaj dhe shtegtarë). Kështu ne mund të vëmë re se Krishti i jep popullit të tij karakterin e NJËJTË si Ai kur ishte këtu në tokë. Ai ishte vet shtegetar dhe i pastrehë. "Han" është vendi ku udhëtarët mblidhen dhe kalojnë natën. Kjo është kisha lokale që simbolizohet, e cila është një asamble e të huajve dhe shtegtarëve te kesaj bote, vendin ku ata takohen së bashku në shoqëri shpirtërore.

"Dhe u kujdesua per te" (Luka 10:34). Hiri i Samaritanit të mirë nuk po zvogëloj: "duke i dashur të vetët që ishin në botë, i deshi deri në fund" (Gjoni 13: 1). "Kur u largua":  shohim kontrastin nga "që po udhëtonte" (Luka 10:35). "Ai nxori dy denarë dhe ia dha hanxhiut dhe i tha: Kujdesu për të." Përkujdesja e tij e dashur nuk pushoi. "Kujdesja" është sherbesa e kishës lokale ose "Shtëpia e Zotit" - . "Dy denarë" ne konsiderojmë si dy dëshmitë (secili mban të njëjtën përshtypje Hyjnore), të cilat janë sherbesat për të bërë përdorimin e për të mirën e atyre qe kane besuar.  "ç'të shpenzosh më shumë (veprat e veta te sherbetorit) kur të vijë sërish, unë do të paguaj ty."

Mrekullisht shëmbëlltyra përfundon me një të shpëtuar dhe kujdestari i tij në kërkim përpara me pritje të gëzueshem për kthimin e Mirëbërësit të tij! Çfarë duhet të bëj për të hyrë në këtë përvojë? Marr vendin e mëkatarit përpara Perëndisë, nuk njoh drejtësinë time, por shoh pamundësinë fatale ne te cilen jam dhe besoj duke pare Krishtin ashtu si Ai është ofruar në Ungjill.
Jo pa qellim shkruesi e jep pamjen e shpetimtarit tone duke e identifikuar ate si nje Samaritan, sepse sikurse Samaritanet ishin njerez te konsideruar te refuzuar te perçmuar dhe te privuar nga shume gjera duke u pare me antipati nga te tjeret, po keshtu shohim keto tipare te Shpetimtarit ne permbushje te kesaj profetesie Mesianike te profetit Isaia.

Isaia 53:1 - Kush i ka besuar predikimit tonë dhe kujt iu shfaq krahu i Zotit? 2 Ai erdhi lart para tij si një degëz, si një rrënjë nga një tokë e thatë. Nuk kishte figurë as bukuri për të tërhequr shikimin tonë, as paraqitje që ne ta dëshironim. 3 I përçmuar dhe i hedhur poshtë nga njerëzit, njeri i dhembjeve, njohës i vuajtjes, i ngjashëm me dikë para të cilit fshihet faqja, ishte përçmuar, dhe ne nuk e çmuam aspak. 4 Megjithatë ai mbante sëmundjet tona dhe kishte marrë përsipër dhembjet tona; por ne e konsideronim të goditur, të rrahur nga Perëndia dhe të përulur. 5 Por ai u tejshpua për shkak të shkeljeve tona, u shtyp për paudhësitë tona; ndëshkimi për të cilin kemi paqen është mbi të, dhe për shkak të vurratave të tij ne jemi shëruar. 6 Ne të gjithë endeshim si dele; secili prej nesh ndiqte rrugën e vet, dhe Zoti bëri që të bjerë mbi të paudhësia e ne të gjithëve.

Nga sa me siper, ne nje kronologji te permbledhur te ketij trajtimi te shembelltyres se Samaritanit te mire, shohim jo vetëm pamundësinë totale te njeriut per shkak te gjendjes se tij te rene ne mekat qe njihet ndryshe me termin “mekatshmeri e plote”, por shohim gjithashtu se nga historia nuk del ne pah ndonje rrethane imponuese qe Samaritani te ishte ne njefare menyre “i detyruar” te ofronte ndihme. Kjo gje tregon se ishte krejtesisht per shkak te hirit dhe meshires se tij qe Ai e shpetoi ate. Nje zgjedhje e pakushtezuar nga dicka e jashtme, pervecse pelqimit te vullnetit te tij te mire qe dha meshire.
Dhe per shkak se ishte dicka qe buronte nga vet Ai, shohim qe Samaritani te ofroj nje menyre te vecante perkujdesje deri ne fund dhe qe eshte e mahniteshme per faktin se eshte kaq specifike ne menyren e saj. Dhe po keshtu eshte edhe me shlyerjen tone qe Krishti beri, krejtesisht e vecante dhe specifike.

Ne histori nuk dokumentohet se paku as thirrje per ndihme e ketij njeriu te grabitur dhe te dhunuar, madje madje as renkime te tij qe mund te degjohen nga pak metra larg. Aty prane kaloi Samaritani, e pa, ndjeu dhembshuri dhe iu afrua. Ndihma qe iu dha ketij njeriu nuk karakterizohet aspak nga nje sinergjizem apo bashkepunim mes tyre, por vetem nga vullneti i njeanshem i Atij qe e jepte kete ndihme jetike. Ne gjendjen e mjerueshme qe ai njeri ishte, nuk mund as te therriste “eja me ndihmo” dhe as te thoshte “nuk kam nevoje per ndihme” apo “me ler rehat ne fatin tim se nuk dua gje”. Tani nese ajo gjendje “anestezie” e shkaktuar nga plaget e bente ate njeri gati te vdekur teresisht te parezistueshem edhe nga sulme te tjera keqberesish, sa me teper akoma te parezistueshem e bente qenien e ketij njeriu kundrejt kesaj meshire teper bujare dhe jetike per te. Kjo mund te jete ndoshta forma me e mire e krahasimit edhe per shpetimin tone me ane te hirit qe na u dha falas, nje dhurate hyjnore qe nuk mund te trajtohet sipas teorise heretike te sinergjizmit qe krishterimi modern mbron.

Nese Zoti te ka zgjedhur ty per shpetim, ne kohen e Zotit ti lexuesi im kur te ballafaqohesh me ungjillin e Tij te shpetimit, kur fuqia sheruese dhe shlyese e Tij te vij tek ty, ti do te jesh teresisht i parezistueshem per ta kundershtuar kete hir hyjnor. Dhe e verteta e shkrimeve nuk ndalet deri ketu, por tregon gjithashtu se Ai qe e nisi kete pune te mire, do te sigurohet vet, qe edhe ta perfundojë ate.

Hiri i Zotit tone Jezu Krisht qoftë me ju. Amen!


{Referuar shkrimeve nga A.W.Pink}


Markeljan Zarka

Post a Comment

0 Comments